De interpretatione ſecunde editiōis liber. v.

ſicus. Quocirca neqꝫ tunc cuꝫ vere predicabatur. qm̄ſocrates muſicus albus eſt: neqꝫ tunc fuit vera rectaqꝫ predicatio. non enim habet naturā permanēdi accidens: vt ſemper vere predicet̉. Ratio aūt verboꝝſic conſtat. Qm̄ igit̉ ſi quis inquit dicat omnino quomodolibet complexiones fieri .i. vt ꝙ ſingillatiꝫ predicaueras: hoc complexū connexumqꝫ proponas: plurima inconuenientia dicere contingit. Multa enim cōcurrunt impoſſibilia: ſicut ſupra ipſe monſtrauit: tūcquando ad nimiam loquacitatem perduxit eos eadeꝫfrequenter nomina repetentes quemadmodum ponendum eſt nunc dicimus. ideſt quemadmodum autēdebeant: que ſigillatim vere dicuntur iunctaʸ predicari: nunc inquit dicimus. Omnia inquit que predicant̉de alio ⁊ rurſus de quibus alia ponunt̉ duplici modo ſunt: aut enim accidentia aut ſubſtantialia ſunt ⁊alie quidem predicationes ſunt ſecundum accidens:quotiēs aut accn̄tia duo de ſubſtantia: aut accidensde accidenti alicuius ſubſtantie predicatur. alia veronon ſecundum accidēs: quotiēs aliquid de aliquo ſubſtantialiter dicitur. Eorum igitur quecūqꝫ ẜm accidēſdicūtur: eorum vel ſi duo ſunt accidentia ⁊ de eodempredicentur: vel ſi alterum accidens de altero accidēti dicatur: ex his non poteſt vna fieri propoſitio: neqꝫerit vnum ſi iuncta ſint: ut homo ⁊ albꝰ ē ⁊ muſicus.albū .n. muſicū: qm̄ ī vnā formā nō cōcurrūt: non faciūt vnam propoſitionē. Nō .n. idē ē albū ⁊ muſicumvtraqꝫ .n. eidem ſunt accidentia: non tn̄ idem ſūt. necſi album de muſico predicemus ideſt accidens de accidenti: ⁊ hoc verum ſit non tn̄ neceſſe eſt id ꝙ muſicūeſt eſſe album. neqꝫ enim eſt vnum aliquid. Accidēterenim id quod muſicū ē albū ē: qm̄ enim id ipſum cuimuſicū accidit album ē: iccirco muſicū album diciturnon eſt autem idem muſicum album. Quocirca eadēratione tenet̉: vt non poſſit idem eſſe cytharedus bonus: nec in vnum corpus cōiuncta faciant vnuꝫ aliꝗdquamqͣꝫ ſingillatim vere predicentur. ꝙ ſiquis aliꝗdſubſtantialiter predicet: duaſqꝫ res ſingillatim dicatpoſſunt in vnam propoſitionem redire: que ſubſtātialiter vere ſeiuncte ſeparatimqꝫ ponunt̉. homo enimcum ⁊ animal ſit ⁊ bipes: eſt animal bipes: ⁊ ſit ex hilvna predicatio: Nam neqꝫ animal ſecundum accidēsineſt homini nec bipes: quod per hoc oſtendit quodait. ſed animal bipes. non ſunt enim ſecundū accidēs.Addit quoqꝫ illud quoniam nec ea iuncta recte ponūtur: quecunqꝫ vel latenter vel in prolatione in aliquoterminorum continentur: qui in propoſitione poſitiſūt. Iccirco .n. de hoīe albo non debet dici albꝰ: vt veniat predicatio homo albus albus: qm̄ iam in homine albo ꝯtinet̉ albū. rurſus de hoīe iccirco nō debetpredicari bipes: qm̄ licet non ſit prolatū: tn̄ qui hō eſtbipes eſt. ſed de hoīe ſi ꝗs bipes p̄dicet: de re duoshabente pedes neqꝫ hac differētia qd̓ ē bipes: p̄dicat bipes quocirca erit hic quoqꝫ hō bipes bipes hōenī bipes ꝯtinet intra ſe: ⁊ qui dicit hoīeꝫ cū ſua differētia dicit. Si ꝗs ergo adhuc predicet bipes: de reduos hn̄te pedes bipede̓ p̄dicauit. Erit ergo homo bipes bipes. ſꝫ ita p̄dicari n̄ dꝫ. Cōtinet̉ .n. ī hoīe bipesad ꝙ ſi rurſª bipes p̄dices: moleſtiſſimā facies repetitionē. hoc .n. eſt quod ait. Amplius nec quecūqꝫ īſūt īaliquo ideſt continentur vel prolatione: vt in eo ꝙ eſthomo albꝰ cōtinet̉ ī eo albus: qm̄ prolatiōe iam dictūē. aut poteſtate ⁊ vi: vt in eo ꝙ eſt homo contineturbipes: quamqͣꝫ dictum penitus non ſit.¶ Uerum autem eſt dicere de aliquo ⁊ ſimpliciter

vt quēdā hominē hominē aūt quēdā albū hominēhominē albū. nō aūt ſemper. ſed qn̄ ī adiecto aliꝗqͥquidē oppoſitoꝝ ineſt: quod cōſequit̉ cōtradictionon verum. ſed falſum eſt. vt hominē mortuū hominē dicere. qn̄ aūt non ineſt. verum eſt.MHec qō ſuꝑiori ꝯͣria ē. illic .n. querebat̉ ſi q̄ ſigillati:p̄dicarēt̉: an ſꝑ vere eadē ꝯiūcta cōpoſitaqꝫ dicerēt̉hic āt cōuerſo ordine id q̄rit: an ea q̄ cōpoſita vere p̄dicāt̉ ſingillatī dicta vere dicāt̉. pº obitū enī ſocratipoſſumꝰ dicere hoc cadauer hō mortuus ē: ⁊ hoīemmortuūqꝫ iūgētes vnā inde tn̄ verā p̄dicationē facere. ſolū aūt hoīeꝫ dicere cadauer. illud nō ē verū. rurſus eundē Socratē viuū veꝝ ē dicere qm̄ aīal bipeē: ⁊ ſingillatī veꝝ ē dicere qm̄ aīal eſt. quare q̄rit̉ quſit hꝰ quoqꝫ differētia p̄dicatiōis: vt cū cōiūcta dicātur ⁊ v̓e de ſubiectis p̄dicāt̉: alias ꝗdē extra vere dicipoſſint: alias v̓o p̄ter illā ꝯiūctiōꝫ ſi ſimplicia dicāfalſa ſūt. hoc āt qͣſi dubitās dixit. ita enī legēdū ē qͣſiſi dubitās diceret ſic. Ueꝝ ē āt dicere de aliquo ꝯpotur. an vero nō ſꝑ. Et dat regulā qͣ ꝑnoſcamꝰ an q̄ cōbeant ꝯͣdictionē p̄dicata pn̄t dici ⁊ ſeꝑata veraciter.Qd̓ ſi hn̄t ī ſe cōtradictionē aliquā: que p̄dicant̉ ⁊ cōpoſita dicuntur: ſeparata vere predicari non poſſunvt ea que dicit cadauer hoīeꝫ mortuū vere dicit. ſoliautem dicere hoīeꝫ vere non poteſt: iccirco quonianprius cū coniunctione predicauit dicens homīeꝫ ītuū: mortuuſqꝫ adiacet hominis p̄dicamēto. cū henī p̄dicatū mortuū cōtradictionē tenet contra hoīe.Eſt .n. homo animal. mortuus v̓o non aīal. ergo motuus ⁊ homo cōtradictionē aliquā inter ſe habent. Ilud enī eſt animal: illud vero non animal. Quociroqm̄ inter ſe hn̄t hec quādā cōtrarietatē ſeparatus homo de mortuo homine ſolus nō dicitur. Eodem quoqꝫ modo eſt ſi quis dicat manū eſſe marmoreā ſtatueverū dicit. ſolum autē manū dicere eam que ſtatuefalſū ē. hꝫ .n. manus poteſtatem dandi accipiendiqꝫ.ſed illa marmorea non hꝫ. ergo eſt quedā cōtradictiinter manū ⁊ manū marmoreaꝫ: quod illa dare atqꝫaccipere poteſt: illa non poteſt. hec eniꝫ ſibi oppotur cōtradictionis modo. Ergo quotienſcūqꝫ tale aꝗd p̄dicat̉: vt hō de cadauere: cui tale aliquid conictū ſit atqꝫ adiaceat: quod faciat cōtradictionē cōtrapredicatū vt hic adiacet mortuꝰ hoī. ſimulqꝫ p̄d icade cadauere: vt faciat contra ip̄m hoīeꝫ contradictnem: eam que in ſe contineat: non poteſt ſepararira p̄dicatio: vt ſingillatim dicatur. Si vero nō ſit iſtacōtradictio poteſt: vt ī eo qd̓ ē. Socrates animal bipes eſt: aīal ⁊ bipes nulla cōtradictiōe opponūt̉. qꝛcirca pōt de eo ⁊ animal ſingillatim atqꝫ ſimpliciterbipes dici. ſenſus quidem eſt huiuſmodi: Ordo autēſe ſic habet. dubitans enim dixit. Uerum eſt auteraliquid dicere d̓ aliquo compoſite ⁊ cōnexe: ⁊ rurſuꝫſimpliciter: vt quendam hominem aut quendam abum hominem. an certe non ſemper. ſed tunc quando in adiecto ideſt in eo quod adiectum cum aliquopredicatur: ineſt aliquid oppoſitorum talium q̄ conſquitur contradictio ideſt quā oppoſitionem mox cſequit̉ contradictio: vt oppoſitioneꝫ hominis ⁊ intui ſequat̉ contradictio. ſcilicet aīal ⁊ nō aīal. Si igſic ſint: nō ē verū ſimpliciter p̄dicari ſed falſuꝫ. vt ho