De interpretatione ſecunde editionis lib. iiii.

plectitur nā cū dico oīs hō currit. oī homini actionēpreſto eſſe pronūcio. qd̓ ſi idē rurſus dicā oīs hō currens eſt: eandem actionem homini rurſus adeſſe pronuncio. idem igit̉ ſignificat verbū currit qd̓ currenseſt. ⁊ in eadem ꝓpōne que dicit oīs hō currit: lꝫ in ꝓlatione eſt non dicat̉: tn̄ tertiū ptāte p̄dicat̉: qd̓ hincognoſcit̉ ſi tota ꝓpō ſoluat̉ in ꝑticipium .ſ. atqꝫ v̓būQuāobrē ſicut ex noīe infinito ſub̓o ſit affirmatio: n̄eodē mō ex infinito v̓bo affirmatio fieri pōt: ſꝫ moxin ea vis negōnis agnoſcit̉. qm̄ enī facimus affirmationem dicētes oīs non hō currit. non hō .ſ. ſub̓m īfinitum ponētes: nō ita poſſumus dicere affirmationēfieri cū ꝓponimus oīs hō nō currit: hec enī iā negō.eſt. qꝛ̄ vbicūqꝫ fuerit non currit vel nō laborat vel nōambulat vel non legit in oībus negatio ſit: in ꝗbuſcūqꝫ infinitū verbo p̄dicabitur. Dubitabit aūt aliꝗs anſi ex infinito v̓bo fieri affirmatio nō pōt: ſꝫ ſemꝑ negatio ex hoc p̄dicamēto ſit: ita quoqꝫ ſi eadē ꝓpō ſoluat̉ in ꝑticipiū atqꝫ verbū: an ex infinito poſſit affirmatio fieri ꝑticipio: querit̉ enim an ſicut in hac ꝓpoſitōe que dicit oīs hō currit. ꝗ ita ꝓpōit dicēs oīs hōnon currit: facere affirmationē nō pōt: ſꝫ ſine dubionegationē facit: ita quoqꝫ ſi eadē ſoluat̉ in participiūatqꝫ verbū: vt ſi ꝗs dicat oīs hō currēs ē currēs ē ſifiat infinitū nō currēs: ⁊ dicat̉ oīs hō nō currēs ē: anhec affirmatio ſit an certe negō tm̄dē valens tāqꝫ ſialiꝗs dicat oīs hō non ē currēs. ſꝫ fuerūt ꝙ hoc tū exmultis alijs: tū ex aliquo platonico ſyllogiſmo colligerent: vt ꝗd ex ea re diffinirent: doctiſſimoꝝ viroꝝ auctoritate cognoſcerent: ex duabꝰ .n. negatiuis ſyllogimus fieri nō pōt. ī quodā eniꝫ dialogo. Plato hmōiinterrogat ſyllogiſmū. Sēſuſ inꝗt non ꝯtingit rōneꝫſub̓e. qd̓ non cōtingit rōneꝫ ſub̓e: nec ipſius veritatꝭnotionem contingit. Sēſus igit̉ veritatis n̄ ꝯtingitnotionem. vr̄ enī ex oībus negatiuis feciſſe ſyllogiſmum qd̓ fieri nō pōt. atqꝫ iō aiunt infinitū verbū qd̓eſt non contingit ꝓ ꝑticipio infinito poſuiſſe .i. nō cōtingens eſt: eſt enim in pluribꝰ alijs inueniendi facultas freq̄nter v̓bū īfinitū poſitū ꝓ noīe īfinito. qꝛ̄ verbum ꝗdem dixere ſemꝑ facere negōneꝫ. ſi infinitumapponatur. Participia aūt vel noīa ſi ſint īfinita poſſe facer̄ affirmationē. ⁊ iō quotiēſcūqꝫ a magnis virꝭīfinituꝫ v̓bū ⁊ due negatiōes in ſyllogiſmo ponunt̉:hac rōne defendit̉: quo dicat̉ v̓bū infinitū pro ꝑticipio eē poſitū: qd̓ ꝑticipiū noīs loco ī propoſitiōe predicat̉. ⁊ hoc ꝗdem Alexander aphrodiſius arbitrabatur ceteriqꝫ qͣꝫ plures. iccirco enī aiunt nō poſſe fieriex infinito verbo affirmationē: qm̄ ſic̄ ad verbū ē incta ꝑticula negatiua mox totā ꝑficiet negatiōē: ſic ētv̓ba que ſunt infinita vel que in ſe cōplectūtur verbūeſt non facient infinitā affirmationē ſed potiꝰ negationem. Si ꝗs .n. ſic dicat hō currēs nō eſt. nullꝰ hācdixerit affirmationem. Si quis v̓o ſic dicit: hō noncurrit: iccirco nec hec ꝓpoſitio affirmatio eſt: qm̄ currit ē v̓bū intra ſe ꝯtinet: ⁊ ſicut ad eſt v̓bū ꝑticula negatiua iuncta non facit affirmationē ſed potius negagationē. Ita quoqꝫ ad illud v̓bū iuncta negatio qd̓ intra ſe ꝯtinet eſt verbū: plenā ꝑficit negationē. Ariſtoteles aūt nō vr̄ iſta diſcerner̄: ſꝫ ſil̓r arbitrari: ſiue cūparticipio ponat̉ ē verbū: ſiue ſine participio verbuꝫillud qd̓ verbue̓ eſt eſt intra ſe claudat atqꝫ cōplectit̉dicit enim hoc mō. In his v̓o in ꝗbꝰ eſt non conuēitvt in eo ꝙ eſt currere vel ambulare. idē faciunt ſic poſita ac ſi eſt adderet̉ ⁊ huius ſubiecit exēplū. vt ē currit oīs hō. In hac enim ꝓpoſitione q̄ dicit currit oīs

hō. non ꝗdem ꝯuenit pōi eſt verbum. ⁊ eodē mō verſi ꝗs dicat oīs hō ambulat: hic quoqꝫ ē verbū non cōuenit poni: ſed hec talia ſunt tanqͣꝫ ſi eſt adderet̉ qꝛ̓exemplo docuit. nā ſicut ē currens oīs hō affirmatioeſt curſus pn̄tiaꝫ mōſtrans. Ita quoqꝫ currit oīs hōaffirmatio idem valens idēqꝫ ſignificans. has ex ſimplicibus ſubiectis affirmationes in ꝗbus eſt dici noconuenit cōſequēter enumerat dicens. currit oīs hōmediam ponens determinationē q̄ eſt oīs inter currit qd̓ eſt predicatio ⁊ ſub̓m qd̓ eſt hō. Contra hancopponit ſimplicē negationē dicens non currit oīs herurſus facit affirmationē ex infinito noīe currit oīs fhō. huic opponit negationē infiniti noīs ſub̓i non currit oīs non hō. ⁊ has iccirco propoſuit: vt mōſtraretidē in his euenire: in ꝗbus ē non conuenit p̄dicari: qꝛin illis quoqꝫ in ꝗbus eſt tertiū adiacens predicabat̉.ſed qm̄ in negationē infiniti noīs ſubſtituit. non currit oīs non hō. Ait nō enī dicendū eſt non oīs hō: ſednon negatio ad id qd̓ eſt hō addēda eſt. Poterat .n.ꝗs dicere non recte feciſſe negationē eius affirmationis que eſt currit oīs non hō. hanc que dicit non currit oīs non hō. ſed potius ita debuiſſe oppoſitionē cōſtitui: currit oīs nō hō: non currit non oīs hō. ex hocaūt demōſtrat ita faciendā eē negationē: vt eam ip̄ediſpoſuit. dicit .n. nō .n. dicēdū ē nō oīs hō: ſꝫ ſi negtio ad hō addenda eſt. qui eſt ſenſus hmōi quotiēs fcimus inquit negationē ꝯͣ hāc affirmationē que dicit currit oīs nō hō: nō ē negatiua ꝑticula: nō adiungenda ei qd̓ eſt oīs: ſed potius ſubiecto qd̓ eſt hō. Ci.n. ita dicimus currit oīs non homo: facienda ē negatio. nō currit oīs nō hō. Non .n. dicendum eſt nō cuirit nō oīs hō. i. nō negatiua particula non ē adijcienda ad oīs ſed potius ad hō. huiꝰ hec cā eſt ꝙ oīs determinatio in terminorum numero non aſcribit̉: ſecpotius ad vī ſuā .i. ad determinationem. non .n. aliqꝫvniuerſale ſignificat ip̄ꝫ oīs: ſꝫ ſignificat ꝗdē vl̓e qd̓hō vl̓r oīs aūt determinatio eſt: qm̄ id qd̓ vl̓e eſt. i.hō vl̓r p̄dicat̉. nō ergo aliꝗd vl̓e ſignificat determinatio oīs: ſed potius ꝙ vl̓e nomē vl̓r p̄dicat̉. Atqꝫ i.quotiēs ī his negatio ſit: ad ſb̓m potiꝰ nomē trahi oꝫnegationē n̄ ad determīationē. ſꝫ ne forte ꝗs dubitvt ēt ī alijs quoqꝫ ita fieri oportere oppōnes dicat. i.his .n. q̄ ſb̓m finitū hn̄t: cū dicimꝰ oīs hō currit: ſictra hāc ꝯͣdictorie oppoſita negatio ponit̉ ad deternnationē negatiua ꝑticula eſt ꝯſtituenda: vt ꝯͣ eā q̄ īcit oīs hō currit: ea ſit q̄ dicit nō oīs hō currit.aūt q̄ ex infinito noīe ſub̓o fiunt: ſiue in affirmationſiue in negatione: a ſub̓o noīe ē ſeperāda negō. hoaūt ita eſſe facillima rōne cognoſcit̉: ſi determinatines pauliſꝑ auferant̉ ⁊ in his ꝓpoſitiōibꝰ ex infininoīe ſub̓o q̄ ſūt indefinite ſpeculatio fiat. Sit .n. affimatio indefinita. non hō currit. ꝯͣ hanc erit negationon hō non currit. Si igit̉ he ꝓpoſitiones facte ſuiin vl̓ibus termīs vl̓is enī terminus eſt: hō ſed nō hͦberēt additā determinationē: qm̄ non vl̓r predican.i. oīs: ⁊ ſeruata ē ⁊ in affirmatiōe ⁊ negatiōe ad ſuiectū negatiua ꝑticula Sꝑ .n. fiebat neceſſarie infintū. etiā tūc qn̄ addit̉ aliꝗd qd̓ determinet: non ad dterminationē addenda eſt negatio: ſꝫ potius ad ſb̓nomen: ꝙ cuꝫ in affirmatione fuerit infinitū: hoc ioinfinitū ⁊ in negatione reuertatur prouidēdū ē. ſicienim finitū terminū ⁊ ſimplicē his indefinitis ꝓpoſitionibus ad affirmationē ⁊ negationē cuſtodiri opvt dicamus currit hō. nō currit hō. ita quoqꝫ in capoſitione que eſt ex īfinito noīe ſubiecto: idē ſeruat