De interpretatione editionis ſecunde lib. i.

facta enūciatione. Ex negatiōe enī ꝑticula negatiuaſi ſublata ſit affirmatio ſola relīquit̉. De eo .n. qd̓ eſtſocrates non viuit: ſi nō particula que ē ad verbū auferat̉ remāet ſocrates viuit. Simplicior igit̉ affirmatio ē qͣꝫ negatio. Prius v̓o ſit neceſſe eſt qd̓ ſimplicieſt: in qͣꝫtitate ēt qd̓ ad qͣꝫtitatē minus eſt: prius eſteo qd̓ ad qͣꝫtitatē plus eſt. Oīs v̓o oratio quantitas ēſed cuꝫ dico ſocrates ambulat minor or̄o eſt: qͣꝫ cū dico ſocrates non ambulat. Quare qm̄ ẜm quantitateꝫaffirmatio minor eſt: eam priorem quoqꝫ eē neceſſe ēIllud quoqꝫ adiunxit affirmationē quēdā eē habitūnegationē v̓o priuationem: ſed prior eſt habitꝰ priuatione. Affirmatio igit̉ negatione prior ē. Et ne ſingula perſequi laborem: cū his alijſqꝫ modis demōſtretaffirmationem negatiōe priorē eſſe: a cōmuni eas genere ſeparauit. Nulluſ .n. ſpēs arbitrat̉ ſub eodē genere eſſe poſſe: in quibꝰ prius vel poſterius aliꝗd cōſiderat̉. Sed porphyrius ait ſeſe docuiſſe ſpēs enūciationis eē affirmationē ⁊ negationem in his cōmētariisquos in theophraſtū edidit. hic v̓o alexandri argumētationē tali rōne diſſoluit. Aut enī nō oportere arbitrari quecūqꝫ quolibet mō priora eſſent alijs: ea ſubeodē genere non poſſe poni. Sꝫ quecūqꝫ ſecundū eēſuū atqꝫ ſub̓aꝫ priora vel poſteriora ſūt ea ſola ſub eodem gn̓e non ponunt̉. Et recte dr̄. Si .n. ꝗcꝗd quolibet mō prius eſt: cū eo ꝙ poſteriꝰ eſt ſub vno gnͣe eēnon pōt: nec primis ſubſtātiis ⁊ ſecūdis cōmune genus poterit eſſe ſub̓a. qd̓ qui dicit: a recto ordīe rationis exorbitat. Sed quēadmodum qͣꝫ qͣꝫ ſint prīe ⁊ ſecūde ſub̓e: tn̄ vtreqꝫ eqͣliter in ſubiecto nō ſūt. ⁊ iccirco eē ipſoꝝ ex eo pendet. ꝙ in ſubiecto nō ſūt. atqꝫ iōſub vno ſub̓e gn̓e collocant̉. ita quoqꝫ qͣꝫqͣꝫ affirmationes negationibꝰ in or̄onis prolatione priores ſint:tn̄ ad eē atqꝫ ad naͣm ꝓp̓am equaliter enūciatiōe ꝑticipant. Enūciatio v̓o ē in qua veritas ⁊ falſitas inueniri pōt. Qua in re ⁊ affirmatio ⁊ negatio eqͣles ſūt.Eqͣliter .n. affirmatio ⁊ negatio veritate ⁊ falſitateparticipant. Quocirca qm̄ id ꝙ ſunt affirmatio ⁊negatio: eqͣliter ab enūciatione participāt: a cōmūieas enūciationis gn̄e diuidi nō oꝫ. mihi quoqꝫ vr̄ ꝙporphirii ſit ſequenda ſentētia: vt affirmatio ⁊ negatio cōi enūciationis gn̓e ſupponātur. Lōga nāqꝫ illa⁊ multiplicia argumenta Alexādri ſoluta ſūt: cū demonſtrauit porphirius nō modis omnibus ea q̄ priora ſunt: ſub cōmuni genere cōſtitui atqꝫ poni nonpoſſe. Sed quecūqꝫ ad eſſe proprium atqꝫ ſubſtantiāpriora ſunt: illa ſola ſub cōmuni genere conſtitui atqꝫponi ōn poſſe. Syrianus v̓o cui philoxenª cognomēeſt: hoc loco q̄rit: cur ꝓponēs priꝰ de negatione: poſtde affirmatione pronunciauerit dicēs Primū oꝫ conſtituere quid ſit nomen: ⁊ quid verbum. poſtea quidnegatio ⁊ affirmatio. ⁊ primo quidem nihil propriuꝫdixit. qm̄ in quibꝰ affirmatio poteſt ⁊ negatio prouenire: prius eſſe negatio: poſtea v̓o affirmatio poteſtvt de ſocrate ſi ſanus ē. Pōt ei talis affirmatio aptari vt de eo dicatur ſocrates ſanus eſt: ⁊ hmōi pōt aptari negatio vt: de eo dicatur ſocrates ſanꝰ nō ē. qm̄ergo in eū affirmatio ⁊ negatio poterit ꝓuenire. prius euenit ut ſit negatio qͣꝫ affirmatio. an̄ .n. qͣꝫ natuseēt potuit de eo dici ſocrates ſanꝰ non ē. qui enī natꝰnō erat. nec eſſe poterat ſanus. huic illud adiecit ſeruare ariſt. cōuerſam propoſitiōis et executiōis diſtributionē. hic .n. priꝰ poſt nomen ⁊ verbū de negatiōepropoſuit: poſt de affirmatione: ⁊ hīc de enunciatiōetertio de affirmatiōe: poſtremo v̓o de or̄one: ſꝫ ꝓpo

ſita diffinitione: nominis ⁊ verbi prius or̄onē: poſteaenūciationē ⁊ affirmationē: vltīo v̓o loco negatiōemdeterminauit: quā hic poſt proſitionē verbi: ⁊ noīsprimā locauerat. Ut igit̉ ordo ſeruaret̉ cōuerſus: icciro negationē prius ait eē propoſitā: qͣ in expoſitiōeab alexādri quoqꝫ ſentētia nō diſcedit. Illud quoqꝫ ēadditum ꝙ nō eēt inutile enūciationē genus affirmatiōis ⁊ negatiōis accipi oportere: ꝙ qͣꝫqͣꝫ (vt dcm̄ ē)ad ꝓlationē prior ē affirmatio: tn̄ ad ipſaꝫ enūciationem .i. veri falſiqꝫ vim vtraſqꝫ eqͣliter ſub enūciatione ariſtoteles conſtituit. Id ēt ariſtoteleꝫ probare dicit. premiſit .n. primā negationē: ſcd̓am poſuit affirmationē que res nihil hꝫ vitii. ſi ad ip̄aꝫ enūciationēaffirmatio ⁊ negatio ponant̉ eqͣles. que enī naͣ equales ſunt. nihil retinent contrarii indifferenter accepteEſt igit̉ ordo: ꝙ propoſuit primū totius or̄oniſ elemētum .ſ. nomen ⁊ verbū: poſt hec negationē ⁊ affirmationem. que ſpēs enūciationis ſunt. Quoꝝ genus .i.enunciationem tertiam nominauit: quartā v̓o orationem poſuit: que ipſius enūciationis genus eſt. ⁊ hoꝝſe diffinitiones oīuꝫ datuꝝ eſſe promiſit: quas interirelīquens atqꝫ preteriens ⁊ in poſteriorem tractatūdifferens: illud nunc addit: q̄ ſunt verba ⁊ noīa: autꝗd ipſa ſignificent. qͣre an̄qͣꝫ ad verba ariſtotelis ipſaveniamus: pauca cōiter de noībus atqꝫ verbis: ⁊ dehis q̄ ſignificāt̉ a verbis ac nominibus diſputemus.Siue .n. q̄libet ꝑpetua īterrogatio ſit atqꝫ reſpōſio:ſiue perpetua cuiuſlibꝫ orationis cōtinuatio: atqꝫ ateriª auditus ⁊ ītelligētia: ſiue hic ꝗdē doceat: ille v̓odiſcat: tribꝰ his totus orandi ordo ꝑficit̉: rebꝰ: ītellectibꝰ: atqꝫ vocibus. Res .n. ab intellectu concipiturUox v̓o conceptiōes aī ītellectuſqꝫ ſignificat. ipſi v̓oītellectus ⁊ concipiūt ſubiectas res ⁊ ſignificant̉. a vocibus. Cū igit̉ tria ſint hec. per que omnis oratio collocutioqꝫ ꝑficit̉: res que ſubiecte ſunt: intellectus quires concipiūt: ⁊ rurſus a vocibꝰ ſignificāt̉. Uoceſ v̓oque intellectus deſignāt quartū quoqꝫ ꝗddā eſt: quevoces ipſe valeant deſignari. id autem ſūt lr̄e. Scriꝑte namqꝫ littere ipſas ſignificant voces. Quare qͣttuor iſta ſunt: vt lr̄e quidē ſignificēt uoces: uoces v̓otellectꝰ: ītellectus aūt res cōcipiant: que .ſ. habet qͣidam non confuſam neqꝫ fortuitā conſequētiā: ſꝫ teminato nature ſue ordīe cōſtāt res .n. ſemꝑ cōmittātur eum: qui ab ipſis cōcipitur: intellectū: ipſum vereintellectū vox ſequit̉: ſed voces elementa .i. littere. rbus enim ante propoſitis ⁊ in propria ſubſtantia ctutis intellectus oriunt̉. Reꝝ eniꝫ ſemper intellectusſunt: quibꝰ iteꝝ cōſtitutis mox ſignificatio vocis exoritur. Preter intellectū namqꝫ vox penitus nihil degnat. Sed qm̄ voces ſunt: iccirco littere: quas vocamus elemēta. reperte: ſūt: quibꝰ vocū qͣlitas deſignetur. ad cognitionem v̓o conuerſim ſe ſe res hꝫ. nāqꝫapud quos eedem ſunt littere: ⁊ qui eiſdem elemētisvtūtur: eiſdē quoqꝫ nominibus eos ac verbis .i. vocibus vti neceſſe eſt: ⁊ ꝗ vocibus eiſdē vtunt̉: iidē quoqꝫ apud eos intellectus in animi cōceptione verſant̉.Sed apud quos iideꝫ intellectus ſunt: eaſdē res eoꝝintellectibꝰ ſubiectas eē māifetiōe cōuertit̉. Nāqꝫ apud quos eedē res ſūt: iidemointellectꝰ: nō ſtatim eedē voces cedēqꝫ ſūt licum romanus grecus ac barbarushn̄t quoqꝫ de eo eundē intellectuꝫ ꝙ equꝰ ſit: ⁊ apudeos eadē res ſubiecta ē: idēqꝫ a re ipſa cōcipit̉ intellectus. ſed grecuſ aliter equū vocat: alia quoqꝫ vox ī eꝗſignificatiōe romana eſt: ⁊ barbarꝰ ab vtroqꝫ ī eꝗ. diſignatione