De interpretatione editionis ſecunde lib. i.

ius intentio de ſignificatiuis reꝝ vocibꝰ in tm̄ quantum cōceptiōes animi intellectuſqꝫ ſignificent. de decem āt predicamentis libri intētio in eius cōmētariodicta eſt: qm̄ ſit de ſignificatiuis rerū vocibus: quotpartibus diſtribui poſſit eaꝝ ſignificatio in tm̄ quantum ꝑ ſenſuū atqꝫ ītellectuū medietatē res ſubiectasintellectibus voces ipſe valeant deſignare. In operev̓o de arte poetica non eodē mō diuidit locutionē: ſꝫoēs oīno locutionis partes appoſuit confirmans eſſelocutionis partes elementa: ſyllabas: cōiunctiōes: articulos nomina: caſus: verba or̄ones. locutio nāqꝫ nōin ſolis ſignificatiuis vocibus conſtat: ſed ſuꝑgrediēſignificatiōes vocū ad articulatos ſonos vſqꝫ cōſiſtit.Quelibet enim ſyllaba vel quelibet alia vox: que ſcribi litteris poteſt: locutionis nomine continetur: quegrece dr̄ lexis. Sed non eodē mō interpretatio. huicnāqꝫ nō eſt ſatis: vt ſit hmōi vox: que litteris valeatannotari. ſed adhuc vt aliquid quoqꝫ ſignificet. Predicamentorum v̓o in hoc ratio cōſtituta eſt: ī quo hedue partes interpretatiōis res intellectibꝰ ſubiectasdeſignant. Nam quoniam decem res omnīo in omninatura reꝑiuntur decē quoqꝫ intellectus erūt: quosintellectus quoniam nomina ⁊ verba ſignificant decēomnino erunt predicamenta: que verbis atqꝫ nominibus deſignentur. duo v̓o quedaꝫ ſunt ideſt nomen⁊ verbū: que ipſos ſignificant intellectꝰ. Sunt igiturelementa interpretationis verba ⁊ nomīa proprie v̓opartes quibus ipſa conſtat interp̄tatio: ſunt or̄onis.Orationuꝫ v̓o alie ſunt perfecte: alie imperfecte. perfecte ſunt: ex quibus plene id quod dr̄ valet intelligiimperfecte v̓o in quibus aliquid adhuc animꝰ pleniꝰexpectat audire: vt eſt ſocrates cum platōne. Nulloenī addito adhuc or̄onis intellectus pēdet ac titubat:⁊ auditor aliquid vltra expectat audire. Perfectaꝝv̓o orationū ꝑtes. v. ſunt dep̄catiua: vt iupiter oīpotens precibus ſi flecteris vllis. Da deinde auxiliū pater: atqꝫ hec omnia firma. Imꝑatiua: vt vade age nate voca zephyros ⁊ labere pennis. Interrogatiua: vtdic mihi dameta cuiū pecus: an melibei. Uocatiua:vt o pater o hominū rerūqꝫ eterna poteſtas. Enūciatiua in qua veritas vel falſitas inuenitur. vt prīcipioarboribus varia eſt natura creandis. huius autemdue partes ſunt. eſt nāqꝫ ⁊ ſimplex oratio enūciatiua⁊ compoſita. ſimplex: vt dies eſt: lux eſt. cōpoſita vt ſidies ē lux ē. In hoc igit̉ libro ariſt. de enūciatiua ſimplici oratione diſputat: ⁊ de eiuſ elementis nomine .ſ.atqꝫ ꝟbo. Que qm̄ ſignificatiua ſunt: ⁊ ſignificatiuavox ⁊ articulata interpretationis nomine cōtinet̉: decōmuni (vt dictum eſt) vocabulo librū de interpretatiōe appellauit. Et theophraſtꝰ quidē in eo libro quēde affirmatione ⁊ negatione cōpoſuit: de enūciatiuaoratione tractauit: ⁊ ſtoici quoqꝫ in his libris quosπἕρίαξκο μάτώυ appellant: de eiſdem nihilominꝰdiſputant. ſed illi quidem ⁊ de ſimplici ⁊ de non ſimplici or̄one enuntiatiua ſpeculantur Aꝝ. v̓o in hoc libro nihil niſi de ſola ſimplici enunciatiua oratione cōſiderat. Aſpaſius quoqꝫ et alexander ſicut in alijs Ariſtotelis libris in hoc quoqꝫ cōmentarios edidere. ſedvterqꝫ ariſtotelē de oratiōe tractaſſe ꝓnūciat. Nā ſiproferre aliquid oratione (ut aiunt ip̄i) interpretari ēde interpretatione nimirū liber veluti de oratione ꝑſcriptus eſt: quaſi v̓o ſola oratio: ⁊ non verba quoqꝫ⁊ nomina interpretationis vocabulo cōcludāt̉. Equenamqꝫ ⁊ oratio ⁊ verba ac nomina: que ſunt interpre

Sed alexander addidit imperfecte ſeſe habere librititulum. neqꝫ enim deſignare de qua oratione perſcripſerit. multe namqꝫ (vt dictum eſt) ſunt orationes: ſꝫadiciendum vel ſubintelligendum putat de orationeillum ſcribere philoſophica dialectica. ideſt qua verum falſumqꝫ valeat expediri. Sed qui ſemel ſolamorationem interpretationis nomine vocari recipit. inintellectu quoqꝫ ipſius inſcriptionis errauit. cur enimputaret imperfectum eſſe titulum: qm̄ nihil de quaoratione diſputaret: adiecerit: vt ſi quis interrogansquid eſt homo. alio reſpondente animal. culpet ac dicat imperfecte illum dixiſſe quid ſit. qm̄ nō ſit omnesdifferentias perſecutus Qd̓ ſi huic ideſt homini. ſūtquedam alia cōmunia ad nomē animalis: nihil tamēimpedit perfecte demonſtraſſe quid homo eſſet: eumqui animal dixerit. Siue eniꝫ differētias addat quisſiue non: hominem animal neceſſe eſt eſſe Eodē quoqꝫ modo ⁊ de oratione ſi quis hoc concedat primumnihil aliud interpretationem dici niſi orationem: curqui de interpretatione inſcripſerit ⁊ de qua interpretatione dicat non addiderit: culpetur. Non enim eſtſatis eum libri titulum etiam de aliqua continenti cōmunione feciſſe: vt nos eum ⁊ de nominibꝰ ⁊ verbis⁊ oratiōibus: cū hec omnia vno interpretatiōis nomine continerēt̉: ſupra feciſſe docuimus: cū hic liber aleo de interpretatiōe nomīat̉. ſꝫ ꝙ addidit illā īterpretionē ſolā dici: qua in oratione poſſit veritas ⁊ falſitas inueniri: vt ē enūciatiua oratio: ſingentis eſt (vtait porphyrius) potius ſignificatiōeꝫ noīs qͣꝫ docentis: atqꝫ ille quidē ⁊ in intentiōe libri: ⁊ in titulo falſus eſt: ſed non eodē mō de iudicio quoqꝫ libri huiuserat Andronicus enī librū hūc Ariſtote. eē nō putat:quē alexā. vere fortiterqꝫ redarguit. Quē cū acutudiligētēqꝫ ariſt. libroꝝ ⁊ iudicē ⁊ repertorē iudicauerit antiquitas: cur in huius libri iudicio ſit falſus: ꝓrſus eſt magna admiratiōe digniſſimū. Nō eē namqꝓpriū ariſtotelis. hīc conat̉ oſtendere quoniā quedāariſto. in principio libri huius de intellectibus animitractat: quos ītellectus aīe paſſiōes vocauit: ⁊ de hiſe plenius in libris de aīa diſputaſſe commemorat.quoniā paſſiones anime vocabat vel triſtitiā vel gdium vel cupiditatē vel alias hmōi affectiōes diandronicus ex hoc ꝓbari hūc librū ariſtote. nō eē: ꝙde hmōi affectionibus nihil ī libris de aīa tractauiſſet: nō ītelligēs ī hoc libro ariſtotelem paſſiones aītnō pro affectionibꝰ: ſed pro ītellectibus poſuiſſe. hialexan. multa alia addit argumēta. cur hoc opuſmaxime ariſtote. eē videatur. Ea nāqꝫ dicūt̉ hic quetentijs ariſto: que ſunt de enunciatiua oratione cōtiant. Illud quoqꝫ quod ſtilus ipſe propter breuitatꝭpreſſior ab ariſtote. obſcuritate non diſcrepat: vel ꝙpꝰ tractattheophraſtꝰ vt ī alijs ſolet cū deſcꝫ ab ariſtotele ante tractata ſunt: in libro quoqꝫ deaffirmatione ⁊ negatiōe iiſdē aliquibꝰ verbis vtit̉: qlē quoqꝫ thebus in hoc libro ariſtoteles vſus ē.phraſtus dat ſignū hūc ariſtote. librū eē. in oībus. n̄de quibꝰ ipſe diſputat poſt magiſtrū: leuiter ea tāgique ab ariſtotele dicta an̄ cognouit: alias v̓o diligentiꝰ: res nō ab ariſtotele tractatas exequit̉. hic quodidē faciat. nā q̄ ariſtoteles hoc libro de enunciatiortractauit leuiter ab illo tranſcurſa ſūt: q̄ v̓o magiſteeius tacuit: ipſe ſubtiliori mō cōſiderationis adiecitaddidit quoqꝫ hāc cauſā: qm̄ ariſtote. ꝗdē de ſyllogimis ſcribere animatus nūqͣꝫ id recte facere potuiſniſi quidā de propoſitionibꝰ annotaret. Mihi quo