Druckschrift 
Copulata super tres libros De anima Aristotelis
Entstehung
Seite
9v
Einzelbild herunterladen
 

LiberPrimus

Sed de vl̓i eſt ſcientia. ergo ⁊c̄. Etiā vl̓e habetdiffinitionē et eſſentiā ergo aliquid eſt. Dicendū ꝙ iſta p̄poſitio poſita ab Areſto. in textueſt diſiunctiua ad cuiꝰ veritatē ſufficit vnā ꝑtēeſſe verā. Uult ergo Areſtote. in iſta autoritateꝙ al̓ vl̓e nihil eſt ẜm mētē platōnis qui poſuitvl̓ia eſſe ydeas ſeꝑatas a ſingularibus Aut ẜmveritate ⁊ peri patericos vl̓e aliquid eſt. ſed poſteriꝰ ſuis ſingularibꝰ. qꝛ vl̓e abſtrahit̉ a ſingularibus. iō neceſſe ē ꝙ ſit poſteriꝰ illis a quibusabſtrahit̉. ⁊ ſic ſcd̓a ꝑs eſt ꝟaQueritur. Ex quot motiuis fuit plato motus ad ponēdum ydeas ſeꝑatas. Dd̓m ꝙ exduobus. Primū fuit ꝓpter generationē rerumnaturaliū. Et p̄t ſic ſumi ratio. Oꝑtet generationes reſolui in vnā cauſaꝫ ꝑpetua ſeo ꝑticularia nō ſunt ꝑpetua. ergo oꝑtet fieri reſolutioneꝫin aliā cām q̄ ſit ꝑpetua. ⁊ qꝛ cā eſt ſil̓is effectuiſuo. iō oꝑtꝫ ꝙ illa cā ſit ydea vel ꝓpria ſil̓itudorerū generataꝝ. et ſic neceſſe erit ponere ydeasſeꝑatas Scd̓m motiuū fuit ad ſaluandū ſcīaꝫde rebus naturalibꝰ. Et p̄t ſic formari rō. Sciētia eſt vl̓iū. ſed illa que ſunt a ꝑte rei materie cōiūcta ſunt ſingularia. ergo oꝫ extra ſingulariaponere vl̓ia. de quibꝰ vl̓ibꝰ dant̉ paſſiones ẜmneceſſitatē. ⁊ ſic oꝑtet ponere ydeas vl̓es extraſingularia. Et ad iſta argumenta eſt dicenduꝫEt primo ad primū dicendū ꝙ dn̄t cā vniuerſalis ⁊ ꝑticularis Tā em̄ vniuerſalis nō ē ſil̓isẜm ſpēm ſuo effectui. Nō ergo oꝑtꝫ ponere ydeas in cauſis vniuerſalibꝰ q̄ ſūt ſpecifice ſimilitudines rerū ſicut plato poſuit. hn̄t tn̄ iſte resgenerare aliquā cām ꝑpetuā. ſed illa cā non eſtydea rerū generatarū ſed eſt motus celi. ⁊ anīanobil̓ q̄ aīa nobilis hꝫ in ſe ſil̓itudinē rerū generataꝝ quā nō oꝫ eſſe ſimilē rebꝰ ẜm ſpeciem.ſed ẜm ꝓportione. eo mō quo potentia cognoſcens ſuū obiectū ē ſil̓is obiecto. Et qͣꝫuis omnia iſta inferiora habeant ydeas exiſtētes in mēte diuina ⁊ aīa nobili. n̄ tn̄ fiūt iſte res ꝑ ydeasꝑ ſe exiſtentes ſicut dixit plato que ſunt rerumnaturaliū ſpecifice ſil̓itudines de quibꝰ darentur diffinitiones. qꝛ ydee in mente diuina ſuntipſemet deus ⁊ ydee in animabꝰ nobilibꝰ ſuntaccidentia. ſed nō hn̄t ſpecificam ſil̓itudinē adſingularia. Ad ſcd̓m motiuū eſt dicendū ꝙ ſcientia que eſt de vl̓ibus nō ē de vl̓ibus ꝑ ſe extraſingularia ſubſiſtentibus ſed de vl̓ibus ẜm oetiā ſunt in rebus ipſis. qꝛ tales paſſiones reales nō ꝯueniunt niſi vl̓ibus ẜm ꝙ ſunt in ſingularibus ſic tn̄ ꝙ eſſentialiter ꝯueniunt vl̓ib⁊ ex ꝯſequenti ꝑticularibus Sicut patet de riſibili qd̓ licet ꝯueniat homini nō tn̄ ꝯuenit hōi

ſeꝑato extra ſingularia. ſꝫ homini qui eſt in ſingularibus Nec eſt verum ꝙ oꝫ omnē vl̓ itatemeſſe ꝑ ſeꝑationē a materia qꝛ materia. poteſt etiācapi vniuerſaliter. vt d̓r .vij. methapbiſice Arguitur Uidet̉ ꝙ nullū ſit vniuerſale. ergovltima ꝑs ꝓpoſitionis eſt falſa. An̄s ꝓbat̉. ꝗͥaoē qd̓ eſt. eſt ſingulare ⁊ vnū numero. Dd̓mꝙ ſingulare ⁊ vnū numero p̄t capi dupl̓r Unomō accipit̉ ſingulare ꝓ ſingulari ꝑ ſe. Et d̓r ſingulare ꝑ ſe qd̓ ex ſua ꝓpria rōne aut ſignificatone includit ſingularitatē ſicut Sortes vel materia Sortis. Alio mō d̓r aliquid ſingulare ꝑaltern̄. qꝛ ſcꝫ eſt ſingulare ꝑ hͦ ꝙ eſt in alio. Et oqd̓ ex ſua ꝓpria rōne vel ſignificatione nō īcludit ſiugularitatē Tunc dicendū ꝙ ſi ſingularecapiat̉ pͥmo mō tūc an̄s ē falſū. ſcꝫ ꝙ omne qd̓eſt a ꝑte rei eſt ſingulare. qꝛ nō oīa ſunt ſingularia ꝑ ſe. ſed quedā ꝑ alterū. Si aūt capit̉ ſingulare ſcd̓o mō ꝓut ſe extendit ad ſingulare ꝑ ſe etꝑ altern̄. tūc an̄s eſt ꝟm. qꝛ omne qd̓ eſt a parterei vel eſt ſingulare ꝑ ſe vel ꝑ alterū. Iuxta qd̓ſciendū ꝙ in aliquo indiuiduo ſubſtātiali pn̄tmulta ꝯſiderari. Exēpligrā. vt in Sorte pͥmoꝯſideratur materia Sortis. dein̄ Sortes Tertio anima Sortis. Quarto humanitas Sortis Quinto albedo Sortis. Iſta ſic ſe habentꝙ duo ex eis ſunt ſingularia ꝑ ſe ſcilicꝫ materiaSortis ⁊ Sortes. qꝛ in ſua natura includūtſingularitate intrinſecam Sortes em̄ includithanc materiā ꝑ quā eſt ſingulare. Sed tria vltima ſcꝫ anima Sortis. humanitas Sortis.⁊allēdo Sortis. ſunt ſingularia ꝑ alterū quiaꝑ Sorte ⁊ nō ꝑ ſe.Arguitur. Ergo adhuc nō ē aliqd̓ vl̓e a ꝑterei. quia omne qd̓ eſt. eſt ſingulare ꝑ ſe vel ꝑ alterū. Dicendū ꝙ res accipit̉ dupl̓r Uno mōꝓ re ꝯcepta. et ſic vl̓e ꝓprijſſime reꝑit̉ in rebus.Alio mō accipit̉ ꝓ re adextra. ⁊ ſic eſt diſtinguēdum de vniuerſali. qꝛ vel vl̓e accipit̉ ꝓ vniuerſali imꝑfecto quale eſt vl̓e in re Sic em̄ dicit̉vniuerſale qd̓ nō eſt de ſe ſingulare. ⁊ ſic vl̓e ſimpliciter eſt a ꝑte rei qꝛ a ꝑte rei eſt res q̄ de ſe nōeſt ſingularis. vl̓ accipit̉ vniuerſale ꝓ vl̓i ꝑfecto5.ſ. ꝓ vl̓i poſt rem ⁊ ſic eſt ꝟm ꝙ vl̓e nō eſt a ꝑterei. Sic em̄ dicit Auicenna. ꝙ intellectꝰ ē quiPfacit vniuerſalitatē in rebꝰ Tuiꝰ rō ē qꝛ vniuer.ſalitas ꝑfecta īcludit in ſe duas relatōes qͣs ſuꝑaddit nat̉e. Una ē relatio nat̉e ad intellectuꝫẜm quā natura dicitur vna Alia relatio ē habitudo ſiue aptitudo ad plura inferiora ẜm quānatura dicitur eſſe in multis aptitudinaliter.Et illas relationes nunqͣꝫp̄t hre natura niſi qn̄eſt ꝑ intellectū apprehenſa. quia natura accep