tatē p̄dictoꝝ terminoꝝ reuoco tanqͣꝫ falſum.Itē dixi prochdolor in pͥncipio pͥmo qn̄ legi ſentētias⁊ in epl̓a ſecūda ⁊ ſexta quas ſcripſi ꝯtra bonifaciūꝙ ex eo ꝙ vna res ē nō pōt euidēter euidētia ductaex pͥmo pͥncipio referri ꝙ alia res ſit. reuoco tāqͣꝫ fl̓ꝫItem dixi in locis p̄dictis ꝙ ex eo ꝙ vna res eſt nō poteſt inferri euidenter ꝙ alia res non ſit reuoco tāqͣꝫfalſum ⁊ erroneum.Item ex eo ꝙ vna res nō eſt non pōt euidenter inferrieuidentia ducta ex pͥmo pͥncipio ꝙ talia nō ſit. reuoco tanqͣꝫ falſum.Item ex eo ꝙ vna res nō eſt non pōt euidenter inferriꝙ alia res ſit. reuoco tanqͣꝫ falſum.Item dixi in epl̓a tercia ad boni faciū ꝙ certitudo euidentie nō habet gradus. reuoco tanqꝫ falſum.Itē in eadē epl̓a ꝙ de ſb̓a materiali. alia ab aīa nr̄a nōhēmus certitudinē euidētie. reuoco tanqͣꝫ falſum.Itē in eadē epl̓a ꝙ excepta certitudine fidei nō eſt aliacertitudo niſi pͥmi pͥncipij vel q̄ in pͥmū pͥncipiū pōtreduci vl̓ reſolui. reuoco tanqͣꝫ falſum.Itē in epiſtola qͣrta ad bonifaciū ꝙ hec ꝯſequētia a eſt⁊ pͥus nō fuit. igit̉ alia res ab a ē euidēs euidētia deducta ex pͥmo pͥncipio. reuoco tāqͣꝫ falſuꝫ ⁊ hereticūItē epiſtola qͥnta ad bonifaciū ꝙ hec ꝯn̄a nō ē euidēseuidētia deducta ex pͥmo pͥncipio. ignis ē approxīatus ſtupe. ⁊ nullū ē impedimentū. igit̉ ſtupa comburetur. reuoco tanqͣꝫ falſum.Itē in eadē epl̓a ꝙ nō ſcimus euidenter ꝙ aliqua cācauſet efficaciter que nō ſit deus. reuoco tāqͣꝫ ſalſuꝫItem in eadem epiſtola ꝙ nō ſcimus euidenter ꝙ aliquis ſit vel eſſe poſſit effectus naturaliter ꝓductusreuoco tanqͣꝫ falſum.Item eadem epiſtola ꝙ quibuſcūqꝫ acceptis q̄ pn̄t eſſecauſa alicuius effectus nō ſcimus euidēter ꝙ ad poſitionē eoꝝ ſequat̉ effectus poſitiuus. reuocō tanqͣfalſum.Item ꝙ neſcimus euidenter ꝙ in aliqͣ ꝓductione ꝯcurrat ſubiectū. reuoco tāqͣꝫ falſum hereticū ⁊ erroneū.Itē epiſtola p̄dicta ꝙ nulla pōt eſſe ſimplicit̓ demonſtratio q̄ ex exn̄tia cauſaꝝ demonſtret̉ exn̄tia effectreuoco tanqͣꝫ falſum hereticū ⁊ erroneū.Item epiſtola p̄dicta ꝙ nō eſt nobis euidenter notū ꝙpoſſit fieri aliqua demonſtratio a pͥori realiter differenti. reuoco tanqͣꝫ falſum.Item ꝙ nō pōt euidenter oſtendi nobilitas vnius reiſuꝑ aliam rem. reuoco tanqͣꝫ falſum.Itē in p̄dicta epl̓a ꝙ q̄cūqꝫ re demōſtrata nullꝰ ſcit euident̓ qͥ excedat in nobilitate om̄s alias res. reuocoItem qͣcūqꝫ re demōſtrata nullus ſcit (tāqͣꝫ falſum.euidenter qͥn illa ſcit deus ſi ꝑ deum intelligamusens nobiliſſimū. reuoco tāqͣꝫ falſum.Itē ī eadē epiſtola ꝙ aliqͥs neſcit euident̉ ꝙ vna resſit filiꝰ alterius. reuoco tāqͣꝫ falſum erroneū ⁊ here.Item in eadem epiſtola in qͣlibet re oſtenſa nullus ſciteuidenter qͥn ipſe idem debeat īponere honorē maximū. reuoco tāqͣꝫ falſum ⁊cͣ.Item epiſtola p̄dicta ꝙ aliquis neſcit euidenter quiniſta rōnabiliter poſſet ꝯcedi ſi aliqͣ res eſt deus ē. ꝓductus. reuoco tanqͣꝫ falſuꝫ erroneū.Itē dixi in vico ſtraminū ꝙ nō pōt euident̉ on̄di qͥn q̄libet res ſit et̓na. reuoco tāqͣꝫ falſuꝫ erro. ⁊ hereticū.Itē epiſtola ſexta ad bern̄. dixi ꝙ pane demōſtrato nōnō p̄t euidēter on̄di qͥn ibi ſit aliqͦ res que nō ſit accidens. in inſtrumēto reuocationis reuoco tāqͣꝫ flm̄.
Itē dixi epiſtola ſeptima ꝙ p̄t dici ſine ꝯtradictiōe adquā qͥs poſſꝫ duci ꝙ oīs res de mūdo ē ꝓducta. reuoco tāqꝫ falſum erroneū hereticū ⁊ blaſphemū.Itē epl̓a eadē dixi. ꝙ iſta ꝯn̄a nō ē euidēs aē ꝓductuꝫ.igit̉ aliqͥs ꝓducēs ē a vel fuit. reuoco tāqͣꝫ falſum.Itē epiſtola. ix. ad Bern̄. dixi ꝙ iſte ꝯſequētie nō ſunteuidētes. actus intelligenai e. igit̉ intellectus ē. actꝰvolendi ē. igit̉ volūtas ē. reuoco tāqͣꝫ falſum.Itē ſemel dixi in vico ſtraminū ꝙ nō pōt euident̓ on̄diqͥn oīa q̄ apparēt ſint vera. reuoco tanqͣꝫ falſuꝫ.Item dixi in qͣdaꝫ diſputatione ꝙ deus ⁊ creatura nōſunt aliqͥd. reuoco tanqͣꝫ falſum.Item dixi in quadam diſputatiōe ꝙ ꝯtradictoria adinuicem ſignificant idē. reuoco tāqͣꝫ falſum.Tem dixi ꝙ vidi in dictꝭ arꝭ. ⁊ cōmētatoris q̄ſtiones mille determīatas ꝯͣ qͣs nō īueni rōesdemonſtratiuas ſꝫ mihi bn̄ occurrūt aliq̄ ꝑ qͣsvidebat̉ mihi ꝙ ita poſſent teneri rōes oppoſite ſic̄ ꝓpoſite ab eis qͣs tn̄ dixi nō eē determīatas ⁊ oppoſitas ſꝫſolū ꝓbabiles. iſtū articulū aſſero falſū. ⁊ reuo. ſic̄ iacetItē ꝙ cū noticia q̄ p̄t hr̄i ẜm apparētia naturalia poſſetin modico tꝑe multū admirari ꝙ aliqͥ ſtudēt in Ariſ. ⁊cōmētatore ⁊ vſqꝫ ad etatē decrepitā. ⁊ ꝓpter eoꝝ ẜmones logicos deſerat res morales ⁊ cām boni cōis intm̄ꝙ nūc exurrexit amicus veritatꝭ ſcꝫ ꝙ ip̄emet ⁊ fecit ſonare tubā ſuā vt dormiētes in ſomno excitaret. Cōtriſtati ſunt valde ⁊ qͣſi armati ad capitale bellū ꝯͣ eū irruerūt. iſtum articulū reputo falſum ⁊ p̄ſumptuoſumItē ꝙ res abſolute ꝑmanentes de qͥbꝰ d̓r cōiter ꝙ generant̉ ⁊ corrūpunt̉. ſunt eterne ſiue ſint ſb̓e ſiue accidentia. reuoco ⁊ aſſero tāqͣꝫ falſum hereticū ⁊ erroneū.Itē ꝙ in rebꝰ naturalibꝰ nō ē niſi motus localis diſgregatiōis ⁊ ꝯgregatiōis. ita ꝙ qn̄ ad talē motū ſequit̉ cōgregatio corpoꝝ athomaliū naturaliū tolligūt̉ adinuicem ⁊ ſortiūt̉ naturā vniꝰ ſuppoſiti d̓r gn̄atio. qn̄ ſegregant̉ d̓r corruptio. Et qn̄ ꝑ motū localē athomalia cuꝫaliquo ſuppoſito q̄ ſunt talia ꝙ nec aduētus eoꝝ videt̉facere ad motū ſuppoſiti vel ad id qd̓ d̓r oꝑatio naturalis eiꝰ tūc d̓r alteratio. iſtū arti. aſſero her̄. ⁊ reputo fal.Itē ꝙ lumen nihil aliud ē qͣꝫ q̄dā corꝑa q̄ nata ſunt ſeqͥmotu ſolis vel alteriꝰ corꝑis luminoſi. ita ꝙ fit ꝑ motulocalē taliū corpoꝝ aduenientiū ad pn̄tiam corꝑis lūinoſi. Et ſic dicat̉ ꝙ nō fit ꝑ motū localē. qꝛ ibi inſtantifit. Rn̄det̉ ꝙ īmo fit in tꝑe ſicut ſonus licꝫ nō ꝑcipiamus. qꝛ. fit ſubito. iſtum articulū reputo falſuꝫ.Itē ꝙ vniuerſū ē ꝑfectiſſimū ẜm ſe ⁊ ẜm oēs ſuas ꝑtesꝙ nulla pōt eē imꝑfectio nec in toto nec in ꝑtibꝰ ꝓpt̓hͦ oꝑtet totū ⁊ ꝑtes eſſe eternas nec trāſire de non eſſead eē. nec ecōuerſo. qꝛ ad illd̓ ſeq̄ret̉ neceſſario ī vniuerſo vel in ꝑtibꝰ eiꝰ īꝑfectio. iſtū arti. reputo fal. ⁊ erro.Itē quicqͥd ē in vniuerſo melius ē ip̄m qͣꝫ nō ip̄m. iſtuꝫarticulū reputo ⁊ aſſero falſuꝫ ⁊ erroneū.Itē ꝙ due albedines aut q̄cūqꝫ duo indiuidua eiuſdeꝫſpēi ꝯueniūt ad ſenſum vel intellectū vt eadē res. ſuntoīno eadē. nec dꝫ eis negari aliqͥs gͣdus idētitatꝭ qͣꝫtūcūqꝫ ſint in diuerſis ſitibꝰ vel ſuppoſitꝭ. iſtū art̓. re. fal.Iteꝫ ꝙ p̄miatio bonoꝝ ⁊ punitio maloꝝ ꝑᵐ (⁊erroneūhoc fit ꝙ qn̄ corꝑa athomalia ſegregant̉ remanēt qͥdaꝫſpūs qͥ d̓r vnꝰ intellectꝰ ⁊ aliꝰ ſenſus. ⁊ iſti ſpūs ſicut inbono ſe hēant in optima diſpōne ſic ſe hēbūt infinitieſẜm ꝙ illa iudicia infinities ꝯgregabūt̉. ⁊ ſic in hͦ bonꝰp̄miabit̉. malꝰ āt puniet̉. qꝛ infinities qn̄ iterabit̉ ꝯgregatio ſuoꝝ athomalium habebit ſemꝑ ſuam malā diſpoſitioneꝫ vel pōt aliter poni. ꝙ illi duo ſpūs bonoꝝ