LiberPrimus

cum careat ſimili habitudine. ⁊ hoc nō ſufficit ad iuſticiam. De prima cōformitate ꝓcedunt prime rationes.de ſecūda ſecūde. Ad illud quod tertio obijcit̉ ꝙ conformitas nō facit beatā anima. ergo nec iuſtam. dd̓m.ꝙ beatitudo dicit iuſticiā ꝯſummatā. Un̄ plus requiritur ad hͦ vt volūtas fiat beata. qͣꝫ vt flat iuſta. et ideonō ſequit̉. ꝙ ſi nō facit beatā. ꝙ nō faciat iuſtā. tn̄ ſicutcōformitas ſufficiens que eſt in volito ⁊ ratione volēdi facit voluntatē iuſta. ſic cōformitas ſuperexcellensfacit eā beatā. illa aūt eſt ſuperexcellens qn̄ in omnibꝰdiuine cōformat̉. ⁊ ex nulla parte eſt difformis. nec inaliquo ſaltē in modico. Ad illud qd̓ obijcit̉ vltimoiam patet reſpōſio. quia appetens vindictā non ꝯformat ſe deo in modo ſiue ī ratōe volendi. deus em̄ tanqͣiuſtus iudex vult hoc zelo iuſticie. qui autē appetit vltionem ſui ſiue ſue īiurie vt plurimū vult libidine vindicte. ſi autē aliquis appetat ſolum zelo iuſticie ſic̄ deus ⁊ ex charitate. tūc dicerē eum habere voluntatē iuſtam.Dn̄ſequēter quantū ad ſecundū articulū queritur de tentiōe ad conformitatē voluntatis diuine. Et circa hoc duo querunt̉. Primo queritur vtrū teneamur cōformare voluntatē noſtrā voluntati diuine in ratiōe volendi. vt velimus ex charitatequod volumus. Secundo vtrū teneamr cōformarein volito.QueſtioIꝘ teneamur in ratione volendi videt̉. quia tenemurqd̓ facimꝰ facere iuſte. Unde Deūt̓. xvj. Iuſte qd̓ iuſtum eſt exequeris ſed nō fit iuſte niſi qd̓ homo fac̄ ẜmconformitatē volūtatis quantū ad rationē volēdi vtvelit ex charitate. ergo ⁊cͣ. Itē tenemur diligere deūex toto corde. quia hoc p̄cipit̉ Deūt̓. vj. ⁊ dominꝰ ideꝫiterat Math̓. xxij. ſed hoc nō poteſt fieri niſi ex charitate. gͦ tenemur ad cōformitate in ratiōe ſiue in formavolendi. Itē tenemur deo veraciter obedire. ſꝫ veraciter nō obedit deo niſi qui facit ea volūtate quā acceptat deꝰ. Hec āt eſt volūtas informata charitate. gͦ ⁊cͣItem ꝓpter quod vnūquodqꝫ ⁊ illud magis. ſed ꝓpter cōformitatē volūtatis ratione volēdi obligamurad cōformitatē volūtatis in volito. quia finis p̄ceptieſt charitas. vt dicit apoſtolꝰ. jͣ. Thimo. jͣ. ergo multo fortius obligamur ad cōformitatē in ratiōe volēdi.vt qd̓ volumus velimꝰ ex charitate. Contra. deusvult ⁊ p̄cipit parētes honorari. eſto ꝙ oportunitas ſeofferat ꝙ aliquis honoret patrē ex naturali pietate nōex charitate. cōſtat ꝙ nō peccat. ⁊ nō cōformat volūtatem ſuā niſi in volito. ergo nō tenet̉ ad rationē volēdiItem ſi tenemur cōformare voluntatē noſtrā diuīein ratione volēdi ſicut in volito. gͦ quotienſcūqꝫ volumus aliquid n̄ ex charitate. deficit illd̓ ad qd̓ tenemur.ergo peccamꝰ in om̄i actu. nullus ergo actus eſt indifferens. Item ſi tenemur cōformare in ratione volēdi. cū ergo peccator habeat volūtatē a deo cōtinue in hͦdeficientē. quia nō habet charitatē. ergo cōtinue in omni inſtāti peccat. Item nullus poteſt cōformare voluntatē ſuā diuine in ratione volendi niſi habeat charitatem. ſed nō eſt in noſtra poteſtate habere charitatēergo homo tenet̉ ad impoſſibile. Si dicas ꝙ poteſt facere. quo facto habebit charitatē. quia poteſt ſe diſponere ad charitatē. Obijcit̉ de obſtinato ⁊ de eo qͥ actualiter eſt in peccato. dū peccat. ⁊ eſt in actu illo. nō poteſt ſe cōformare. ergo nō tenet̉. ꝙ ſi nō tenet̉. ⁊ alij tenetur. reportat cōmodum de malicia. ꝙ ſi hoc nō eſt ꝯueFniens. nulli ergo tenentur. ℟º. dicendū. ꝙ tenemur

conformare voluntatē noſtrā voluntati diuine in ratione volendi. vt ſcꝫ velimus ex charitate. et hoc patꝫquia tenemur eū diligere ex charitate. Attendendūaūt ꝙ hec eſt obligatio ꝑ modū p̄cepti affirmatiui. Difꝰfert enim obligatio p̄cepti affirmatiui ⁊ negatiui. namnegatiui obligat ſemꝑ ⁊ ad ſemꝑ. affirmatiui auteꝫ tm̄obligat ſemꝑ nō ad ſemꝑ. ſed ꝓ loco ⁊ temꝑe. ⁊ ſicut nōobligat ad ſemꝑ. ita nec ad omnē actū voluntatis. necad om̄e p̄ceptū. ſed tūc ſolū quādo tenemur exire ī actūcharitatis. Unde notandū ꝙ ſic tenemur ad hoc ꝙ nūqͣꝫ ad contrariū. ſicut velle qd̓ deus vult ex liberalitateAd hoc etiā tenemur ꝓ loco ⁊ temꝑe. ſi habemus charitatem. ſi aūt nō habemus nō ad hoc tenemur. ſed adequiualens. quia tenemur facere qd̓ in nobis eſt vt habeamus. ⁊ ad hoc ſimiliter ꝓ loco ⁊ temꝑe obligamurAx his patet reſpōſio ad obiecta. Qd̓ em̄ obijciturꝙ aliquis ſine pctō honorat parētes etiā ex naturalipietate. dicendū ꝙ veꝝ eſt. ⁊ ex hoc ſequit̉ ꝙ nō in om̄iactu tenet̉ cōformare. nō tamen ſequit̉ ꝙ non teneatur⁊ ꝑ hoc patet ſequēs quod obijcit̉ de generalitate actuum. Patet etiā aliud qd̓ obijcit̉ de generalitate temꝑiAd illud qd̓ vltimo obijcit̉. ꝙ non ē in poteſtate noſtra habere charitatē. dicendū ꝙ in poteſtate habentium charitatē eſt. ⁊ in poteſtate nō habentiū nō propīqua ſed diſpoſitiua. Poteſt em̄ quilibet facere. quo facto habeat charitatē. ⁊ ideo ſi nō facit imputatur ſibi.nec excuſatur ꝑ impoſſibilitatē. quia nō eſt impoſſibilitas vbi ſuccurrit aliunde poteſtas. ⁊ nō deficit niſipter noſtrā negligentiā Ad illud qd̓ obijcit̉ de obſtinato. dicendū ꝙ nullus eſt adeo obſtinatus ꝙ nō poſſit facere qd̓ in ſe eſt. ⁊ qui nō poſſit redire ad cor. et iōtenetur ſicut ⁊ alij. licet nō pro quolibet inſtanti. ſed ꝓloco ⁊ temꝑe. Si autē tu queras. quid ſit locus ⁊ tempus. melius docet vnctio qͣꝫ ars. tamen quando dominus viſitat eum interiori allocutione. vel exteriori p̄dicatione. vel aliquo tali in quo eſt oportunitas redeundi ad cor. ſi tunc negligat. incidit in cōtemptū ⁊ obmiſſionis peccatū.QueſtioIIUtrū teneamur cōformare voluntatē noſtrā voluntati diuine in volito. ⁊ ꝙ ſic videt̉. Math̓. xij. Qui noneſt mecū. cōtra me eſt. ergo ſi nō cōſonat deo in volito.eſt cōtra deū. gͦ ſi tenemur deo nō eſſe cōtrarij. tenemvelle qd̓ deus vult. Item ſuꝑ illud pͣs. Non adheſimihi cor prauū. glo. prauū cor atqꝫ diſtortū habet qͥ nōvult hoc quod deus vult. ſed tenemur vitare cordisuitatem. ergo tenemur velle qd̓ deus vult. Itē Lulius diffiniens amicitiā dicit ꝙ amicitia eſt ideꝫ velle⁊ idem nolle in rebꝰ honeſtis. ſed tenemur deo ſeruareamicitiam. ergo ⁊ idē velle. ergo idē velle in honeſtis.ſed deus nō vult niſi iuſtū ⁊ honeſtum. ergo debemꝰ nōſtram voluntatē ſue cōformare in omnibꝰ. Ite oſnis intellectus qͥ diſcordat a prima voluntate ſiue cōgnitione in cognito. eſt falſus. ergo om̄is effectus eſtiniquus qui nō concordat cū diuina voluntate in volito. ergo ⁊cͣ. Item tenemur velle quod deus p̄cepitaut ergo quia p̄cepit. aut quia vult. Non quia p̄cepitquia illi qui ſunt mundati quibus datū eſt preceptuma domino de tacendo. nō peccauerūt in reuelādo. quidiuina inſpiratione cognouerūt dominuꝫ deū nō vgillud qd̓ p̄cipiebat. gͦ tenemur velle qd̓ deus vult. Ittenemur credere nō tm̄ qd̓ p̄cipit deus credere. ſed etiāom̄e qd̓ dicit eſſe veꝝ. ergo a ſimili tenemur velle notm̄ qd̓ p̄cipit deus velle. ſꝫ om̄e qd̓ indicat ſe velle taqͥbonum. gͦ tenemur velle omne quod ſcimꝰ deum velle-

12

I

13

14