LiberPrimus
z ad autoritatē Orige. quia ip̄e negat ꝯuerſam. Eſt propterea aliter dicendū. ꝙ eſt cauſam acciꝑe ẜm triplicēmodū .ſ. ẜm rationē eſſendi. ⁊ ẜm ratione inferendi. etẜm rationē dicēdi. Dico gͦ ꝙ ẜm rationē eſſendi p̄ſcientia poteſt eſſe cauſa aliquoꝝ p̄ſcitoꝝ. licet non om̄ino.ſed nullo modo ecōuerſo Scd̓m rationē inferēdi ſuntmutuo cauſe. quia mutuo antecedūt ⁊ cōſequuntur. ⁊antecedēs eſt cauſa ꝯſequētis. Scd̓m rationē dicendifutuꝝ eſt cauſa p̄ſcientie. ⁊ nō ecōuerſo. nam p̄ſcientiadicit̉ ſcientia an rem. ꝯſtat ergo ꝙ importat ordinemad poſteriꝰ. ⁊ qm̄ ſi ſcitū eſſet ſemꝑ pn̄s eſſet ſcientia ſꝫnon p̄ſcientia. Nā ad hoc ꝙ p̄ſciētia dicat̉ venit ex futuritione rei. ⁊ ſic intelligit Orige. ⁊ patet primum.Ad illud quod obijcit̉ ſecūdo de habitudine localidicendū ꝙ eſt locus a ꝯuertibili. Ad illud qd̓ vltīoobijcit̉. dicendū ꝙ inſtantiā habet in ꝓpoſito. ⁊ qꝛ in hͦſolo eſt inſtātia. ideo ferēda eſt. Rō aūt huiꝰ eſt. qꝛ deip̄ſcientia eſt reſpectu veri ⁊ reſpectu oīs veri. iō ponit⁊ ponit̉. Et quia poteſt eſſe reſpectu veri quod nō eſtab ip̄o ẜm id qd̓ ſubeſt. uec ecōuerſo. ideo nec cauſa eſtnec cauſat̉. Quia ergo p̄ſcientia eſt reſpectu veri. quiadiuina. reſpectu om̄is veri. quia nihil latet deū. ⁊ ideoponit ⁊ ponit̉. Rurſus. qꝛ ſcientia eſt q̄ dic̄ ſimplicemnoticiā. ideo nō cauſat. qꝛ diuina. iō nō cauſat̉. ideo ponit ⁊ ponit̉. ⁊ nō cauſat nec cauſat̉.uina p̄ſcientia qͣꝫtū ad rationē neceſſitatꝭ. Ex cirOnſequēter eſt queſtio de ſecūdo articulo .ſ. de dica hoc querunt̉ duo. Primo querit̉. vtꝝ diuina p̄ſciētia ponat neceſſitatē circa p̄ſcitū. Scd̓o vtꝝ diuina p̄ſcientia habeat in ſe neceſſitatem.Queſtio IꝘ diuina p̄ſcientia ponat neceſſitatē oſtenditur ſic.Anẜ. in lib̓. de ꝯcordantia p̄ſciētie ⁊ li. ar. Que p̄ſciuitdeus neceſſe eſt futura eſſe. Itē ratiōe ſic. Ex maioride neceſſario. ⁊ minori de ineſſe ſemꝑ ꝯcludit̉ de neceſſario. ſicut dicit ph̓s in. j. prioꝝ. Fiat ergo tal̓ ſilogiſmꝰOmne p̄ſcitū neceſſe eſt eſſe futuꝝ. Hoc ꝑ Anẜ. patetſed hoc eſt p̄ſcitū (quolibet demonſtrato) gͦ neceſſe ē eēfutuꝝ. Itē om̄e qd̓ deus p̄ſcit eſt veꝝ. ſed vt dic̄ pª sin. j. perihermenias. eſſe qd̓ eſt. qn̄ eſt. neceſſe eſt. ergoſi p̄ſcitū eſt modo veꝝ. neceſſe eſt nūc eſſe veꝝ. ⁊ futurūeſt p̄ſcitū. gͦ modo neceſſariū eſt eſſe futuꝝ. gͦ de neceſſitate eueniet. Itē hocip̄m oſtendit̉ ꝑ impoſſibile. Deus p̄ſcit aliquid in partem affirmatiuā. quero gͦ vtruꝫillud nō poſſit nō eſſe. Si nō. ergo eſt neceſſarium. Sꝫſic. ergo pōt aliter euenire qͣꝫ deus p̄ſcit. gͦ diuina p̄ſcīaeſt fallibilis ⁊ incerta. ⁊ hͦ eſt argumentū Augꝭ. ⁊ etiāBoetij in. v. de ꝯſolatione. Si aliorſum qͣꝫ p̄uiſe ſūt detorqueri valēt res p̄uiſe. iam nō erit firma futuri p̄ſcīatē deus p̄ſcit aliqͥd eſſe futuꝝ. aut gͦ poſſibile eſt nōeſſe futuꝝ. aut impoſſibile. Si impoſſibile nō eſſe. ergo neceſſe eſt eſſe. ſi aūt poſſibile. ſꝫ om̄e poſſibile ponibile. ⁊ falſo poſſibili poſito ineſſe. qd̓ ſequit̉ nō eſt impoſſibile. ponat̉ gͦ hoc nō eſſe. ⁊ deus p̄ſciuit hoc eſſe. gͣdeus p̄ſciuit falſum. ſed hoc eſt impoſſibile. gͦ impoſſibile eſt aliqd̓ p̄cedentiū Cōtra. ꝙ nō inferat neceſſitatem. on̄dit̉ autoritate Aug. ſumpta a ſimili ī libro d̓libero arbitrio. Sicut mea memoria nō cogit facta eque p̄terierūt. ſic dei p̄ſcientia nō cogit facienda eſſe qfutura ſunt. Itē ratione on̄dit̉ id ideꝫ. Intelligamꝰdeū nihil p̄ſcire. gͦ ex hoc nihil accreſcit li. arbi. gͦ poſitio p̄ſcientie nihil ei aufert. gͦ cū libeꝝ ar. de ſe ſit cauſareꝝ ad vtrūlibet ꝯtingentiū. diuina p̄ſcientia hoc nontollit. Itē ſicut ſupra ꝓbatum eſt diuina p̄ſciētia inpluribꝰ aut nō eſt cauſa. aut non eſt tota cauſa. ſed qd̓
dat alicui neceſſitatē. habet rōnem cauſe. qꝛ a qͦ eſt eſſe⁊ eſſe neceſſariū. cū ergo diuina p̄ſcientia multoꝝ futurorum nō ſit cauſa. vt maloꝝ. nullā rebꝰ imponit neceſſitatē. Itē diuina p̄ſcientia p̄ſcit tes ſicut ſunt euenture. cum nihil p̄ſciat niſi veꝝ. gͦ cum p̄ſcit aliquē peccatuꝝ. cū peccatū non ſit niſi ꝑ voluntatē. p̄ſcit iſtuꝫ ꝑvoluntatē hoc facere. ⁊ p̄ſcit aliud poſſe facere. gͦ ſi omne qd̓ preſcit eſt veꝝ. veꝝ eſt ꝙ iſte ꝑ voluntatē hoc faciet. ⁊ poterit aliud facere. ⁊ ſi hoc eſt ꝯtingens. gͦ ſi diuina p̄ſcientia eſt ꝯtingentia circa res. nō gͦ neceſſitasItem hocip̄m oſtendit̉ rationibꝰ ducentibꝰ ad īpoſibile. Si imponit p̄ſcientia rebꝰ neceſſitatē perit ergocaſus ⁊ fortuna. Secundū impoſſibile eſt ꝙ perit lib̓arbi. ⁊ conſiliū. Tertiū ꝙ perit meritum ⁊ demeritumQuartū ꝙ perit laus ⁊ vituperiū. ℟º. dicendum ꝙtres circa hoc fuerūt poſitiones. Quidā em̄ dixeruntꝙ p̄ſcientia neceſſario cum ſit infallibilis imponit neceſſitatē. ⁊ ideo abſtulerūt libeꝝ arbitriū ⁊ peccatum. ⁊iſta poſitio fuit heretica ⁊ īiqua. qꝛ deſtruit bonos mores. Alia poſitio fuit ꝙ diuina p̄ſcientia ſi eſſet. neceſſitate imponeret. ⁊ ſic om̄is virtus ⁊ laus periret.⁊ quia dilexerunt rempublicā. ideo abſtulerunt a deop̄ſcientiā. ⁊ a ꝓpoſitionibꝰ de futuro abſtulerūt ꝟitatē.⁊ hec heretica fuit ⁊ impia. qꝛ derogauit nobilitati diuine. Tertia poſitio eſt catholica que deū honorat.⁊ bonos mores ꝯſeruat. ⁊ ideo iuſta pia ⁊ vera. qꝛ diuina p̄ſcientia eſt. ⁊ tamē nō imponit rebꝰ neceſſitateꝫQm̄ia em̄ ſic p̄cognoſcit eſſe euentura ſicut euenturaſunt. ⁊ ideo cū multa ſint euētura cōtingenter. vt illa q̄ſunt a libero arbitrio. ⁊ a caſu ⁊ fortuna. ſicut p̄ſcit heceſſe futura ab iſtis. ſic p̄ſcit modū cōtingentie ẜm queꝫſunt ab iſtis. Ad intelligentiā aūt obiectoꝝ notan.dum. ꝙ duplex eſt neceſſitas .ſ. abſoluta ⁊ reſpectiua.Receſſitas abſoluta que opponit̉ ꝯtingētie dicit̉ neceſſitas ꝯſequentis. Neceſſitas reſpectiua d̓r neceſſitas ꝯſequentie. ⁊ hec nō opponit̉ cōtingenti. naꝫ aliqd̓ꝯtingens neceſſario ſequit̉. vt ſi ambulat. neceſſarioſequit̉ ꝙ mouet̉. Dicendū gͦ ꝙ in p̄ſcito non eſt neceſſitas abſoluta. ſed ſolū ꝯſequētie. quia neceſſario ſequitur. deus p̄ſcit hoc. gͦ hoc erit. ⁊ hoc modo intelligit̉ autoritas Anẜ. ⁊ ꝯſimiles autoritates que ꝓponunt̉ cuꝫmodo neceſſitatis. Et ſic patet primū. Ad illud qd̓ſecundo obijcit̉ de ſilogiſmo ex maiori de neceſſario. etminori de ineſſe. dd̓m ꝙ ſicut patet ⁊ ph̓s exponit. hocintelligit̉ de ea ꝓpoſitiōe que eſt de ineſſe ſimpliciter ꝙeqͥualet neceſſario. ſed minor huiꝰ ſilogiſmi ſcꝫ hoc eſtp̄ſcitum. nō eſt de ineſſe ſimpliciter. ſicut em̄ infra patebit nō eſt neceſſaria. Ad illud qd̓ obijcit̉ de preſcitoꝙ veꝝ eſt. ⁊ ſi veꝝ eſt. neceſſario eſt. dicendū ꝙ iſtā rationē facit ph̓s ad oſtendendū ꝙ in futuris nō eſt veritas. ⁊ eſt ſophiſtica. Nam qn̄ d̓r. eſſe qd̓ eſt qn̄ eſt. neceſſario eſt. intelligit̉ de eo qd̓ ponit aliquid in actu cūca ſuppoſitū. qd̓ exquo poſitū eſt. impoſſibile eſt nō cepoſitū. ſed veꝝ de futuro nihil ponit circa ſubiectuꝫ. qꝛnon eſt veꝝ ꝓp̄ſenti. ſed ſolū ꝓ futuro. ⁊ ideo nulla eſtneceſſitas neqꝫ ſimpliciter. neqꝫ vt nūc. qꝛ nihil ponivt nūc. Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ ꝑ impoſſibile. ꝙ ſi poſſet ater eſſe poſſet falli ⁊cͣ. dd̓m ꝙ ſicut veritas venit ex cōcordia intellectꝰ ad rem cognitā. hec aūt ꝯcordia noneſt aliud qͣꝫ adequatio rei ⁊ intellectꝰ. ſic falſitas venitex diſcordia intellectꝰ ad cognitū. ſimiliter potētia ſallendi ex potētia diſcordandi. dico ergo qm̄ neceſtariop̄ſcitum ſequit̉ ad p̄ſcientiā. ideo non pn̄t diſcordare.⁊ ideo nunqͣꝫ fallit̉ nec poteſt falli. Qd̓ gͦ obijciturꝙ aliter poteſt eſſe. dd̓m ꝙ aliter poteſt eſſe. quia deus
14
16
17
18
19
20