DI.XXXII

Hec idcirco ſunt demōſtrata. vt quacūqꝫ ꝑteheretica falſitas ſe ꝯtuliſſet. finibꝰ veritatis cōcluderet̉. Habitat em̄ in nobis xp̄s. quo habitante habitat deꝰ. ⁊ cū habitat in nobis ſpiritꝰxp̄i. nō alid̓ habitat qͣꝫ ſpūs dei. Ꝙ ſi ꝑ ſpm̄ſanctum xp̄s in nobis intelligit̉ eſſe. hūc tn̄ ita ſpiritum dei vt ſpm̄ xp̄i eſſe noſcendū eſt. Et cū ꝑnaturā dei natura ip̄a habitat in nobis. indifferens natura filij credit̉ eſſe a patre cū. ſſ. qͥ eſtſpūs xp̄i. ⁊ ſpūs dei. res nature demōſtret̉ vnius. Quero nūc gͦ quō n̄ ex natura vnū ſint? Apatre ꝓcedit ſpūs veritatis. a filio mittit̉. et afilio accipit. ſed om̄ia que habꝫ pater filij ſuntIdcirco que ab eo accepit. dei ſpūs eſt. ⁊ idemſpūs xp̄i eſt. Res nature filij eſt. ſꝫ ⁊ eadē res ⁊nature pr̄is eſt. ⁊ dei excitātis xp̄m a mortuis:ſpūs eſt. ⁊ idem ſpūs xp̄i eſt a mortuis excitatiᵉin aliquo differt xp̄i ⁊ dei natura. ne eadē ſit ſip̄ſtari poteſt vt ſpūs qui dei eſtnō ſit etiā xp̄i. Eſt ergo ī nobisſpūs dei. ⁊ eſt in nobis ſpūs xp̄i⁊ cū ſpūs xp̄i ineſt: ineſt ſpiritus dei. Ita cū qd̓ dei eſt. ⁊ xp̄ieſt. ⁊ qd̓ xp̄i eſt: dei ē. nō poteſtquid aliud diuerſum xp̄s eſſeqͣꝫdeꝰ eſt. Deꝰ igit̉ xp̄s eſt vnꝰ cūdeo ſpūs. ẜm illd̓. Ego ⁊ patervnū ſumꝰ. In quo docet veritas vnitatē eſſe nature. non ſolitudinē vnionis. Ecce ſi hec ꝟba diligēter attendas. inuenisſpiritūſanctū rē nature dici patris ⁊ filij ⁊ eundē dici eſſe naturam dei. vbi d̓r ꝑ naturā dei natura ipſa habitat in nobis. ſi ꝑſpm̄ſcm̄ xp̄s eſt in nobis.Itaqꝫ in trinitate non ita diſtinguendū eſt inter naturā etrem nature. ſicut in rebus creatis. quia vt ait Hylariꝰ. cōparatio terrenoꝝ ad deū nulla ē.⁊ ſi qua cōparationū exēpla interdū afferuntur. nemo ea exiſtimet abſolute in ſe ratiōis ꝑfectionē cōtinere. Non em̄ humano ſenſu de deo loquenduꝫeſt.Ad naturā ergo rerū creatarū reſpiciens. inqͥt.ᵈ Nō ideꝫeſt natura qd̓ res nature. ſubijciens exempla de ip̄is creaturꝭInde oſtendēs erroris eſſe. ſb̓menſura creaturaꝝ metiri creatorem. Addit ⁊ ẜm hoc nō idēeſt deꝰ ⁊ qd̓ dei eſt. ac ſi diceret.

Si ad inſtar creaturaꝝ de creatore ſentis. cogeris fateri: qꝛnō idē eſt deus. ⁊ qd̓ dei eſt. qd̓dicere impiū eſt. cū ſpūs dei deus ſit. ⁊ dei filius ſit deꝰ.Non ergo ẜm corꝑales modos. vt in eadē ſubdit ſerie. accipiēda ſunt hec que de deo dicunt̉. vbi euacuās opinionē eorum qͥ ita putant aliud deū eē.⁊ aliud qd̓ dei eſt. aliudqꝫ naturam dei. ⁊ rē nature. vt eſt ī creaturis. aꝑte docet nō aliud eſſedeū ⁊ que ſua ſunt. ita vt inſintilli ſic dicēs. homo aūt aliqͥd eiſimile cum alicubi erit. alibi nōerit. quia id qd̓ eſt. illic cōtinet̉vbi fuerit in forma. vt nō vbiqꝫſit qͥ inſiſtens alicui ſit. Deꝰ aūtimmēſe virtutꝭ viuēs poteſtasque nuſqͣꝫ n̄ aſſit. nec deſit vſqͣꝫ.que ſe omnē ꝑ ſua edocet ⁊ ſuanō aliud qͣꝫ ſe eſſe ſignificat. vtvbi ſua īſint. ip̄e eſſe ꝑ ſua intelligat̉. Nō aūt corꝑali modo cūalibi ſit. nō etiā vbiqꝫ eſſe credatur. cū ꝑ ſua in om̄ibꝰ eſſe nō deſinat. Nō aūt aliud ſunt qͣꝫ qd̓ ēipſe q̄ ſua ſunt. Et hec ꝓpt̓ nature ītelligētiā dicta ſunt. Hisverbis aꝑte ſignificat̉ (ſi tn̄ intelligis heretice) qꝛ diuina natura non aliud eſt ab his q̄ ſuaſunt. ita vt inſint. ⁊ ꝑ illa in omnibus ſuis eſt que non inſunt.Sua em̄ ſunt etiā que nō inſūtid eſt. om̄es creature. ⁊ ſua ſūtque inſunt. vt tres ꝑſone q̄ ſūteiuſdē nature. ⁊ eadē natura ſicut ſupra Augꝭ. teſtimonio firmauimꝰ. dicētis tres ꝑſonas eēeiuſdē eſſentie. vel eandē eſſentiam. ẜꝫ nō ex eadē eſſentia. nealiud intelligat̉ eſſentia. aliudꝑſona. Nō tamē diffitemur aliquā diſtinctionē habendā foreẜm intelligentie rationē cū dicitur hypoſtaſis. ⁊ cū d̓r eſſentia. quia ibi ſignificat̉ quod eſtcōmune tribꝰ. hic vero nō. Eſttamē hypoſtaſis eſſentia. ⁊ ecōuerſo. Fateamur ergo vnū atqꝫ idē eē tres ꝑſonas ẜm eſſentiam. differētes aūt ꝓprietatibus Unde Augꝰ. ſuper locum

tamē ſpūs accipit̉ alit̓ ⁊ aliter.c In aliquodiffert chriſti⁊ dei natura.ne eadeꝫ ſit ſipreſtari pōt.vt ſpiritus cdei eſt non ſitetiā xp̄i. videtur ſic maledicere. qꝛ argumentuꝫſnō valet. Flius eſt filiuipatris ⁊ norſſ. gͦdiffert natura patris ⁊ſpūſſcī. gͦ cuꝫſpiritꝰ dicat̉ꝑſonaꝫ. argumentuꝫ illudnon valꝫ qd̓facit Hylarius. ℟º. pōdici. ꝙ Hyrius loquit̉ſpiritu ẜm ꝙnominat naturam. ſic autem nō habetinſtantiā ſuūverbum. Nihilominꝰ tamen ſi intelligatur de ſpiritu ꝓut dicit̉ꝑſonalit̓. adhuc veritatēhabet. nā cuꝫverbum non

ne ſpiritu. tunchaberēt pater etſuum verbū duos ſpiritꝰ. ⁊ itanon eſſent vniꝰnature. Preterea ſi ſpiritꝰ patris non eſſet filij. non oriretura chriſto. ⁊ ſi nōꝓcederet ab eo.non diſtingueretur originaliter. ergo eſſentialiter. ſed ſpiritas dei ⁊ deꝰ ſuntvnū eſſentialit̓.ergo oporteret.ꝙ ſpiritus et deus eēntialit̓ differrent ſiue diſtinguerentur.d Non idemē natura. quodres nature. hācſententiā intelligit Hylarius ſolum in creaturꝭ.Contra. videt̉illa ſolutio noneſſe ꝯueniēs. qꝛHylariꝰ loquit̉de ſpiritu dei. ꝓut ſignificat naturā ⁊ rē natureꝙ ſi nulla eſt differentia. nullaꝫdeberet vim facere. vt videtur ꝙſi facit vim ī ſpiritu ꝓut ſignificat natura ⁊ reꝫnature. ergo videtur diſtinctiointer hmōi facienda. ℟º. dd̓m.ꝙ cū d̓r ab Hylario. aliud eſt natura. alid̓ res nature. aut intelligit̉ de alietate aꝑte rei. ſic illi h.retici ītelligebā⁊ ſic hꝫ veritatſolū in creaturꝭ.Alio mō p̄t dicre alietatem ſiuedifferētiā ẜm rationē. ⁊ ſic hꝫ veritatē in diuīs.⁊ ſic ītelligit hyla. ⁊ dicit Augꝰꝙ aliud eſt eē patreꝫ. aliud eē de-

Uerba Hylarij ponit.qͥbꝰ p̄miſſorum intelligentia aperitur.

Ꝙ nō aliud eſt deꝰ ⁊que ſua ſūtita vt inſit.Alia eī ſūtque inſuntalia q̄ non īſunt.

Idh̓. xv.

4

Ioh̓. x.

Diſcutit p̄dicta verba⁊ nō ita eſſediſtinguendū in trinitate ſicut īcreaturis

Ꝙ aliquaeſt in ratōeintelligētiediſtinctio.cū dicit̉ hypoſtaſis. ⁊cū dicitureſſentia.

Ꝙ ꝓpterres creataſdixit n̄ ideꝫeſſe naturā⁊ rē nature