DI.XXIX
duo cꝘ pr̄ ⁊ filius ſunt vnū principiū ſpūſſancti vnitate notionis que eſt ſpiratio.Unū aūt principiū ſunt pr̄ ⁊ filius. non tm̄ creaturaꝝ. vt dictū eſt ſupra. ſed etiā ſpūſſancti. Id̓oqueri ſolet vtruꝫ eadē notione pr̄ ſit principiumD euidētiā eoꝝ que dicunt̉ in p̄ſenti diſt. duoqrunt̉ de hoc noīe principiū. Primo queritur¶de ip̄o qͣꝫtū ad multiplicitatē. Scd̓o qͣꝫtuꝫ adad vnitate. Et qͣꝫtū ad pͥmū duo q̄runt̉. Primo ſuppoſito ꝙ hͦ nomē pͥncipiū accipiat̉ eēntialit̓. qꝛ vtꝝ poſſitaccipi ꝑſonalit̓ ſiue notionalit̓. Scd̓o dato ꝙ eenalit̓et notionaliter. qꝛ vtrū de illis duobꝰ modis accipiatur vniuoce vel equiuoce.Queſti. I.Ꝙ hͦ nomē principiū accipiat̉ notionaliter videt̉ ſic.Aug. v. de trini. Rr̄ ad filiū principiuꝫ eſt. qꝛ genuiteū. gͦ idē importat̉ noīe principij qd̓ noīe generatōnisgͦ tenet̉ ꝑſonaliter ſiue notionaliter. Itē hͦ vr̄ rōne. qꝛvbicūqꝫ eſt rō emanatōis ⁊ originis ibi eſt vna rō pͥncipij. Sꝫ in diuinis vere ⁊ ꝓprie eſt rō emanatōnis. gͦibi vere ⁊ ꝓprie eſt rō principij. Cōtra. pͥncipium etprimū ſūt idē. gͦ vbi cadit rō pͥncipij eſt dicere pͥmum. ⁊vbi eſt dicere pͥmū eſt dicere pͥus. qꝛ ſuꝑlatiuus p̄ſupponit comꝑatiuū. ⁊ vbi prius ibi poſterius. gͦ a primovbi eſt rō pͥncipij. ibi eſt rō poſterioris. ſed in diuinisnullo mō recipit̉ ꝙ vna ꝑſona ſit poſterior alia. ergonullo mō ꝑſona ē pͥncipiūꝑſone. Iteꝫ in creaturisidē eſt pͥncipiū ⁊ initiū ſicut pꝫ ꝑ ph̓m. gͦ vbi nō recipit̉initiū. nec pͥncipiū. ſed oēs ꝑſone ī diuinis ſūt ſine initio. gͦ ⁊ ſine pͥncipio. gͦ pͥncipiū non dicit reſpectū ꝑſone ad ꝑſona. gͦ nō accipit̉ ꝑſonaliter ſiue notionaliter.Itē idē ē ca ⁊ pͥncipiū re differēs rōne. qꝛ pͥncipiumdicit̉ qͣꝫtū ad fieri. cāqͣꝫtū ad eē. gͦ ſi maioris nobilitatꝭeſt eēqꝫ fieri. ꝓprius debet ibi accipi rō cauſeqͣꝫ principij. ſed nō recipit̉ ꝙ vna ꝑſona ſit cā. ⁊ alia ſit effectusgͦ nec debet ibi recipi intētio pͥncipij. Itē d̓s ē alphaet o. principiū ⁊ finis. ⁊ vtrūqꝫ eſt equalis nobilitatisSed intētio finis ita dicit̉ de deo centialiter ꝙ nullomō pluraliter. deꝰ eſt em̄ ita finis creature ꝙ nō eſt finis ꝑſone. gͦ ſimiliter vr̄ ꝙ ita pͥncipiū creature ꝙ nll̓omō ſit principiū ꝑſone. Rº. dd̓m ꝙ in diuinis ē vera origo ſiue emanatio. non tm̄ vera ſed etiā completiſſima. Ad hoc aūt ꝙ ſit ꝑfectiſſima neceſſe eſt ꝙ emanans hēat cū ꝓducente equalitatē omnimodā ac vnitatē in ſubſtātia. qꝛ nihil p̄t equari deo niſi d̓s. ſi ergoemanatio ⁊ origo debet expͥmi cōueniēter ⁊ catholice.debēt recipi noīa dicētia originis veritatē. ⁊ nō recipinoīa importātia imꝑfectionē vel diuerſitatē vel ineqͣlitatē. Qm̄ gͦ pͥncipiū ⁊ pͥncipiatū dicūt originis veriritatē. iō vtrūqꝫ recipit̉ in diuinis. maxime aūt intentio principij. Sꝫ qm̄ poſterius dicit imꝑfectionem. ⁊initiū ſimiliter. qꝛ dicit imꝑfectā duratōem ſcꝫ inceptionē. ⁊ intētio cauſe importat diuerſitatē. qꝛ cā eſt ad
ſpūſſancti ⁊ filius. an ſit alia notio qua pr̄ dicaturprincipium ſpūſſancti ⁊ alia qua filius.Ad qd̓ dicimus. cū pr̄ dicatur principiū ſpūſſancti ⁊ filius. qꝛ ſpūſſāctus ꝓcedit vel datur alvtroqꝫ. nec aliter ꝓcedit vel datur a pr̄e qͣꝫ a filiſane intelligi p̄t pr̄em ⁊ filium eadē relatione vnotione principiū dici ſpūſſancti. Si vero queritur que ſit illa notio quā ibi notat principiū. nomen eius nō habemꝰ. ſed nō eſt ip̄a paternitasvel filiatio. immo notio quedam que pr̄is eſt etfilij. quia ab eterno pater ⁊ filius vnū principiuꝫeſt ſpūſſancti. Donator autem vt predictum eſtdicitur pater vel filius ex tempore ſicut ſpūſſanctus donum vel donatum.cuius eſſe ſequit̉ aliud. ⁊ intētio finis inequalitateꝫ. qꝛfinis melior eſt his que ſūt ad finē. iō nec intētio priorꝭet poſteriorꝭ. nec initij ⁊ iniciati. nec cauſe ⁊ effectꝰ. necfinis ⁊ eius qd̓ eſt ad finē. recipit̉ in ꝑſona reſpectu ꝑſone. ſed intētio ꝓducētis ⁊ ꝓducti. qꝛ poſſibile eſt ꝙ ꝓductus ſit ſūme ꝑfectus ⁊ equet̉ ꝓducēti. iō recipit̉ indiuinis. ſil̓r ⁊ intētio pͥncipij. Ad illud qd̓ obijcituꝙ ad principiū ſequit̉ prius ⁊ ad prius poſteriꝰ. dd̓. ꝙſicut dicit̉ ẜm Hyla. pr̄ maior eſt filio nec tn̄ eſt filiusminor. qꝛ ſonat in imꝑfectionē hͦ qd̓ eſt minor. id̓o qͣꝫuis recipit̉ ꝙ pr̄ ſit pͥor filio. qꝛ ille eſt ab illo. non econuerſo. nō tn̄ recipit̉ ꝙ iſte poſterior. Attamē nec rō pͥoris oīo recipit̉ ꝓprie. qꝛ cū in diuinis ſit ordo et origo.ꝓprius ē origo. ⁊ minus ꝓprie ordo. nec ē niſi ſolū rōneoriginis. Qm̄ gͦ principiū pͥncipalit̓ importat originēet prius ordine. iō ſimpliciter recipit̉ intentio pͥncipij.ntētio ꝟo prioris minus ꝓprie ⁊ cū determinatione.Intētio aūt pͥncipij ꝓut pͥuat anteriꝰ. ꝓprijſſime recipitur in d̓o. maxime qͣꝫtū ad ꝑſonā pr̄is. ⁊ iō nō ſequit̉ ꝙita ꝓprie dicat̉ pͥus ꝙ tm̄ dicet reſpectū ad poſterius.Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ de initio. dd̓m ꝙ initiuꝫ vno mōaccipit̉ large ad pͥncipiū eēndi ⁊ durandi. Alio mō ꝓprie ad pͥncipiū durādi. vt illd̓ dicat̉ hr̄e initiuꝫ ꝙ incipit eſſe. Primo modo p̄t accipi in diuinis ⁊ ſic accipitHyla. in littera. ſcd̓o ꝟo mō nō p̄t. ⁊ ſic nō equiualet pͥncipio. Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ de cā ꝙ idē ē qd̓ pͥncipium.dd̓m ꝙ in creaturis idē eſt pͥncipiū ⁊ cā. ⁊ h eſt qꝛ ꝓductū differt a ꝓducēte. ⁊ iō p̄t dici effectꝰ eiꝰ. ⁊ iſtd̓ p̄t dicicā. ⁊ in idē ꝯcurrit intētio cauſe ⁊ pͥncipij ⁊ ſil̓r nomenſed nō ita in diuinis. qꝛ ibi p̄t eē vniꝰ ſubſtātie ꝓducēscū ꝓducto. iō nō valet illd̓. Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ d̓ fineiā pꝫ rn̄ſio. qꝛ finis quātū eſt de ſe dicit exceſſū bonitatis reſpectu eius qd̓ eſt ad finē. nō ſic pͥncipiū reſpectueius qd̓ eſt ex illo. ⁊ ideo deus nō p̄t eſſe finis niſi creature inequalis. p̄t tamē eſſe ⁊ eſt principiū ꝑſone oīnoequalis. ⁊ ideo vna ꝑſona non eſt finis alterius. eſt tn̄principiū.Queſtio IIUtrū hoc nomē pͥncipiū cū accipiat̉ eſſentialit̓ ⁊ notōnalit̓. dicat̉ vniuoce vl̓ equiuocē. Et ꝙ vniuoce videt̉Baſilius dicit ꝙ filio dei accipere cū creaturis eſt cōmune. ſed hr̄e ꝑ eēntiā ꝓpriū. ſi igit̉ cōmune eſt accipere. gͦ ⁊ dare. ⁊ ſi hoc. cuꝫ penes hͦ accipiat̉ rō principijreſpectu filij ⁊ reſpectu creature. vr̄ ꝙ dicat̉ vniuoce.Itē ſic differt pͥncipiū eēntialiter dictū ⁊ notionalit̓ſicut ſapiētia ⁊ ſapiētia genita. ſed non dicit̉ equiuoceapiētia ſic ⁊ ſic. gͦ ⁊cͣ. Iteꝫ nihil dicit̉ multiplicit̓ exhͦ ꝙ dicit̉ de genere ⁊ de ſpecie. ſiue ex hͦ ꝙ hP
f
Queriturq̄ ſit notioqua pater ⁊filius dicit̉principiuꝫſpūſſancti.
A
10
N
12
8
4