DI.LLI

principium. Spiritus ꝟo ſanctus non dicitur principium niſi ad creaturas. ad quas pateretiam dicit̉ principium ⁊ filius.et trinitas ipſa ſimul. ⁊ ſingulaꝑſonarū principium dicit̉ creaturarū.ᵇ pater ergo principiuꝫeſt ſine principio. Filius principiū de pͥncipio. Spirituſſanctus principiū de vtroqꝫ. id ēde patre et de filio.Membra diſtinctionis explanat oſtendēs ꝑ autoritatesꝙ principiū habet oēs illas acceptiones.bEt pater ab eterno principiūeſt filij. ⁊ pater ⁊ filius pͥncipiūſpirituſſancti. quia filius ē a patre. et ſpirituſſanctus ab vtroqꝫ. Spūs vero ſanctus non abeterno principiuꝫ eſt. ſꝫ eſſe cepit. quia non dicitur pͥncipiumniſi ad creaturas. Cū gͦ creatuc re eſſe ceperūt ⁊ᶜ ſpūſſanctꝰ eēcepit pͥncipium earū. Ita etiāpater ⁊ filius eſſe cepit cum ſpirituſancto vnū principiū creaturaruꝫ. quia creature eſſe ceperūt a patre et filio et ſpiritu-

ſancto. ⁊ dicunt̉ hi tres nō triaſed vnū pͥncipium omniū creaturarum. quia vno eodēqꝫ modo pͥncipiū rerū ſunt. Nō eniꝫaliter ſunt res a patre. ⁊ alitera filio. ſed penitus eodem modo. Ideo apoſtolus intelligēshanc trinitatem eſſe vnū principium rerū ait. Ex ipſo ꝑ ip̄m.et in ipſo ſunt omnia. Cumvero audiuimus omnia eſſe exdeo vt ait Augꝰ. de natura boni. omnes vtiqꝫ naturas intelligere debemus. ⁊ omnia quenaturalia ſunt. Nō em̄ ex ipſoſunt peccata. que naturam nōſeruant ſed viciant. que ex voluntate peccantiū naſcuntur.Omniū ergo que naturaliterᵈſunt vnū pͥncipiuꝫ eſt pater cūfilio ⁊ ſpirituſancto ⁊ hoc eē cepit.ᵈ Ibeterno aūt pater principium eſt filij generatione. etpater et filius vnū principiumſpirituſſancti. Unde Augꝰ. inv. li. de trini. ita ait. Dicitur relatiue pr̄. idēqꝫ relatiue d̓r pͥn-cipium. Sed pater ad filiū dicitur principium vero ad omnia

ē pater ſpūſſanctꝰ. Nec ꝓ ſpiratione. quia ſpirationō eſt reſpectu filij. Nec cōmuniter ad vtrūqꝫ. quianihil habent cōmune niſi eſſentiā. Nec pro innaſcibilitate. quia innaſcibilitas nō dicit reſpectum adꝑſonam ſed priuationē reſpectus. gͦ om̄i modo ē falſa. ℟º. dd̓m.ꝙ ſenſus locutionis h̓ eſtpater eſt principium totideitatis. id ē.omniū ꝑſonrum in deitate. ⁊ eſt diſtributō accōmodata. ſicut diceluꝫ cōtinetom̄ia ſe .ſ. excepto. Si ātquerat̉ ꝓ quoſtat hͦ nomerpͥncipiuꝫ. dd̓ꝙ ſtat ꝓ pat̓nitate ſimulſpiratiōe. qͥꝑ paternitateſt pͥncipiū filij. ꝑ ſpiratinem pͥncipitſpūſſanctivtrūqꝫ pͥncpium vtriuſqꝫ. Qd̓ gͦ oꝙ nō habēt.mune. dd̓mꝙ nō cōueniunt in notiōevnica cōuenientia formalitn̄ cōueniuntꝯueniētia orginali ī eadꝑſona. ⁊ eiuſdem ꝑſone proprietate. quia em̄ ꝑſonapatris a nullo eſt. vt dicit̉ in lr̄a. ideo om̄i modo ꝓductionis ꝓducit. ⁊ ideo eſt pͥncipiū totiꝰ deitatis.Unde idem importat̉ noīe pͥncipij cū dicit̉ pͥncipiūdeitatis intellectu pͥncipali. qd̓ importat̉ nomine innaſcibilitas qͣꝫtū ad intellectū conſequentem. et exhoc v̓bo ⁊ ex hac rōne ꝟbi cōfirmationē recipit iſtapoſitio que dicit ꝙ innaſcibilitas dicit in patre plenitudinem fontalitatis ſiue fontalem plenitudineꝫlicet ex cōſequēti intellectu. b Pater gͦ pͥncipijeſt ſine pͥncipio. ⁊cͣ. Querit̉ de hmōi locutionibus q̄liter accipit̉ ibi hoc nomen pͥncipium. cum dicit̉ pͥncipium ſine pͥncipio. pͥncipium de pͥncipio. Aut em̄accipit̉ eēntialiter. aut ꝑſonaliter. Nō ꝑſonalit̓ vtvidet̉. qꝛ ſpūſſcūs dicit̉ eſſe pͥncipiū de pͥncipio ⁊ pͥncipium nō cōuenit ei niſi tm̄ pluraliter. Preterea ſicut dicit mgr̄ diſt. xxvij. nō pōt dici hͦ de illo niſi qͣꝫtum ad nomina ſubſtantialia. gͦ pͥncipium non pōaccipi notionaliter. Et iterum. ꝓ qua notione acciperet̉ cū dicit̉. filius pͥncipiū de pͥncipio. qꝛ nō ꝓ filiatione. quia hoc conuenit ſpirituiſcō .ſ. eſſe pͥncipiūde pͥncipio. Nō ꝓ cōi ſpiratiōe. qꝛ cōis ſpiratio con

uenit pr̄i. cui nō cōuenit eſſe pͥncipiū de pͥncipio. Si tudicas ꝙ accipit̉ eſſentialiter. Cōtra eſſentie nō ē ꝑſonepͥncipiū nec dicit reſpectū ad ꝑſonā. gͦ cū pͥncipium dicat reſpectū ad ꝑſona. nō pōt accipi eſſentialiter. et itanullo modo. ℟º. poſſet dici ꝙ hoc nomen pͥncipiū accipitur in comꝑatione ad creaturam. ⁊ trahit̉ adꝑſonas ꝑ p̄poſitiōes additaſ. ſicut cū dicit̉. deuſde deo. ⁊ deꝰ nonde deo. ⁊ cōſimilia. ⁊ ſic ceſſantobiectiōes. Aliter pōt dici ꝙ hͦnomen pͥncipiūnō eſt impoſitūad ſignificandūreſpectū eſſentialem vel ꝑſonalem qͣꝫtum eſt deſe. ſed indifferenter ſe hꝫ ad vtrūqꝫ. ⁊ eiꝰ acceptiodeterminat̉ ꝑ adiunctū. qn̄ gͦ dicit̉ de patre ſtatpro notione paternitatis ⁊ ſpiratiōis cōiter. etartat̉ ꝑ ꝓprietatēinnaſcibilitatisꝑ hoc ꝙ dr̄ nō depͥncipio. Similiter in filio ſtatꝓ cōmuni ſpiratione cū filiatōeq̄ importat̉ ꝑ hͦꝙ dicit̉ de pͥncipio. De ſpūſancto ꝟo dicendūꝙ ſtat eſſentialiter tm̄. ⁊ artat̉ ad ꝑſonam ꝑ hoc ꝙ dicitur de vtroqꝫ. c Spūſſanctus eſſe cepit pͥncipiumearū ſcꝫ creaturarū. Uidet̉ dicere contra illud qd̓ dcm̄eſt ſupra. diſt. iij. Ex ꝑpetuitate creaturaruꝫ intelligit̉conditor eternus. ſi ergo ſpūſſanctus eſt eternus conditor. gͦ eternaliter pͥncipiū. Item in hymno. Eternererū conditor. Itē rōne videt̉. qꝛ res ab eterno fueruntin deo. ſed nō niſi ſicut in pͥncipio. gͦ ab eterno fuit pͥncipiuꝫ. ℟º. dd̓m. ꝙ noīa que dicūt effectū in creaturapn̄t illū dicere actu vel habitu. Si actu. ex tꝑe dicūturSi habitu pn̄t dici eternaliter. Et qm̄ pͥncipiū pōt ſonare in actu vel in habitū. ideo nō pōt dici ſolū tꝑalit̓īmo etiā eternaliter. ſed qm̄ vſus magis accipit hͦ nomen pͥncipiū ꝓut dicit̉ in actu qͣꝫ ī habitu. ideo dic̄ mgr̄ꝙ d̓r tꝑaliter. Ꝙ ob̓r ꝙ d̓r ꝯditor eternꝰ. dd̓ꝫ ꝙ locutioduplex ē. Tū ex ꝑte eiꝰ qd̓ ē conditor quia pōt dicereactu vel habitū. Tum ex ꝑte eiꝰ ꝙ ē eternꝰ qꝛ pōt teneriadiectiue vel ſb̓ſtātiue. Et ſi et̓nꝰ teneat̉ ſubſtātiue. ſicnō ponit eternitatē circa conditionē ſed circa ſuppoſitum. ⁊ eſt locutio vera. Si adiectiue. ⁊ conditor tenet̉habitualit̓. adhuc eſt locutio vera. Si actualiter tuncfalſa. Senſus ſunt manifeſti. Nā vno modo ſenſus ē

Rho. xj.

Quō accipiendū eſtomīa eē exdeo

Augꝰ.

3

4