.L1CCPrIMIS

modus clauditur in alio. Procedere cm̄ ab hoc in hocvt in obiectū ē eternū Sꝫ ꝓcedere ab hoc in hoc vt ī habi taculū ē temporale. Qm̄ ergo analogū eſt ſicut dcm̄ ē⁊ ſic ideo ē ibi duplex dici. ⁊ vna ꝓceſſio dr̄ dupliciter.⁊ ita ꝑ ꝯn̄s dupliciter eſſe. vt nō inconueniēter dicaturꝓceſſio ſpūſſācti eē duplex. Ad illud ergo qd̓ obijcitur ī ꝯͣriū ꝙ multiplicata ꝓceſſione. multiplicat̉ procedens. Dd̓m ꝙ veꝝ e ſi accipiat̉ de multiplicatōe ẜm vnūmodū dicēdi Un̄ ſi gemina eēt ꝓcenio ẜm ꝙ ꝓceſſio dicitur exitus ab aliqͦ vtiqꝫ duo een̄t procedentes. nūc nōſic ſed gemina. Qꝛ vno mō eſt ab aliquo in aliquē vt inbiectu. Alio mō ab aliquo ī aliquē vt ī habitaculum.Ad illud quod obijcit̉ ſecūdo. aut ē duplex ꝓceſſio.qꝛ duplex emanatio. vel duplex modꝰ. dicēdū ꝙ nō ſufficiēter diuidit. debet em̄ terciū mēbꝝ addere. ſcꝫ aut qꝛduplex modꝰ dicēdi nō eqͥuocꝰ. Et ꝑ hoc ptꝫ ſequēs dehomīe picto ⁊ vero. qꝛ ibi nō eſt analogia ſꝫ eqͥuocatiopura. Ad illud quod obijcit̉ vltimo ꝙ reſpectꝰ additus nō numerat. ⁊cͣ. Dicēdū ꝙ reſpectꝰ additꝰ ſubiectonō numerat ſubiectū. Unde nō dicitur ſpūſſanctus dupliciter qꝛ ſpirat̉ et inſꝑirat̉. ſꝫ qn̄ reſpectꝰ addit̉ ſignificatōni termini. tūc neceſſe eſt aliter et aliter illū dici. ⁊ſi ſit reſpectꝰ non diſtrahens. ita ꝙ nō faciat om̄ino diuerſam ſignificationē. ſꝫ ad illā ordinatus facit analogiā ī tercio. et numeꝝ ẜm dici. et etiā numeꝝ ẜm eſſe. vn̄ſi hoc nomē illumīatio ſignificaret actū lucendi abſolutum. et actū lucēdi cōparatū ſol dupliciter diceret̉ illuminare. et eſſet illumīatio ſolis gemina. ſꝫ tamē magisꝓpͥe ibi eſſet geminatio in dicendo qͣꝫ in een̄do Un̄ magiſter magis proprie loqueret̉. ſi diceret proceſſio ſpūsſancti dicitur dupliciter qͣꝫ cū dicit ꝙ eſt gemina. qꝛ nōcadit ibi proprie geminatioOnſeq̄nter eſt ſecundo loco q̄ſtio pͥncipalis dedatōne ſpūſſancti. et circa hoc queruntur duo.Primo qͣrit̉. vtꝝ ſpūſſāctus detur ī ꝓpͥa ꝑſonahomībus An tm̄ dicatur ideo dari qꝛ datur eiꝰ effectꝰ.Secūdo vtꝝ ſpūſſāctus det̉ ab aliquo ſctō viroQueſtioꝘ detur in perſona propͥa ſic oſtenditur ad Roma. vcharitas dei dif. eſt ī cor .n. ꝑ ſpūmſcm̄ qͥ datꝰ eſt nobisſed nihil diffundit charitatem niſi ſpūs increatus. gͦ ⁊c̄Item Augꝰ dicit. v. de tri. ꝙ ſpūſſanctꝰ eſt donumet eo dicitur donū qꝛ datur. ergo ſi ꝑſonaliter eſt donūperſonaliter datur Itē hocip̄m on̄ditur rōe. ſpūſſanctus ē amor. et pͥmus amor. ſꝫ amor eſt donū pͥmū. ī quoalia oīa dona donātur. gͦ ſi nō eſt poſteriꝰ ſine pͥori noneſt ponere dona ſpūſſācti dari qͥn detur propͥe ſpūſſcūsIte ſpūſſcūs datur ad vniēdum et colligendū membracorꝑis myſtici. ſꝫ membra corꝑis myſtici ſūt mēbra inuicē vnita. ſicut ip̄e dn̄s petit Iol̓. xvij.. vt ſint cōſūmariin vnū. ſꝫ ꝑfcā vnio non eſt niſi ī vno ſimplici. ergo mōbra vniūtur ꝑ aliqd̓ quod ē vnū et idē in om̄ibꝰ. hͦ autēnon p̄t eſſe niſi donū creatū. ſꝫ increatū. ergo neceſſe cūdono creato dari increatū. Cōtra. Gr̄a eſt ars recteviuendi. et gr̄a ē donū ſufficiēter dirigēs aīam in finē.ergo videtur ꝙ aliud donū qͣꝫ donū gr̄e create nō ſit aīeoportunū. ergo ſi non eſt in operibꝰ dei ponendū ſuperfluum. patet ꝙ nō eſt neceſſe dari ſpūm ſcm̄. Itē cuꝫaliqͥs ſanctificat̉ ꝑ grām nihil eſt ī eo qd̓ nō eēt pͥus. ergo cū dare ſit facere ꝙ aliqͥd ſit in iſto qd̓ nō erat prius.nō dat̉ niſi gr̄a. Si dicas ꝙ ſpūſſāctus eſt ī eo vt ſāctꝰpriꝰ erat vt ſpūs. gͦ nihil alid̓ ē qͣꝫ ſpūmſcm̄ facientē gr̄atiā ſcīficāteꝫ ī hoc. Itē qd̓ dat pꝰ donatōnē. eſt in poteſtate accipiētis. ſꝫ ſpūſſcūs ſub nulla p̄t redigi ptāte.

gͦ nō p̄t dari. Itē qd̓ datur alicui differēti ꝑeen̄tiaꝫ. autde nouo creat. aut maltiplicat̉. aut eiꝰ poſfeſſio tranfertur. vt pꝫ. cū do alicui cappā. ſꝫ ꝑſona ſpūſſcī non creatnec multiplicatur. nec poſſeſſio eiꝰ trāſfertur. qꝛ d̓s ſphꝫ ſpūm ſcm̄. gͦ ſpūſſctus nō datur. ℟ꝰ. dd̓m. ꝙ dareeſt ad aliqͥd habēdū vel poſſidenduꝫ. habere aūt aliqͥd.vel poſſidere eſt cū aliqͥd ē ī facultate habētis vel poſſidētis. Eſſe aūt ī facultate habētis vel poſſidentis. eſt eſſe p̄ſto ad fruendū vel vtendū. Perfcā āt poſſeſſio eſt.cū hō hꝫ illd̓ qͦ poſſit vti ⁊ qͦ poſſet frui. ſꝫ recte frui nō ēniſi deo. ⁊ recte vti nō ꝯuenit niſi ꝑ grām gratū facientēgͦ ꝑfecta poſſeſſio eſt in qͣ d̓s habetur ⁊ eius gr̄a. ſꝫ ꝑfcm̄donū eſt ad ꝑfcām poſſeſſionē. gͦ nō ē donū optimuꝫ ⁊donū perfectū. niſi detur donū increatū. qd̓ eſt ſpūſianctus ⁊ donū creatū qd̓ ē gr̄a. Cōcedēdum ē ergo vtrūqꝫdari. Ad illud ergo qd̓ obr̄ de gr̄a ꝙ ē ars bn̄ viuēdipatet rn̄ſio. qͣꝫuis em̄ ſit ars qͣ vtimur. nō tn̄ ē poſſeſſioq̄ fruimur vt obiecto. ⁊ ideo nō ē ꝑſcm̄ donuꝫ ſine illo.Ad illud qd̓ obr̄ nihil plus ē in iſto qͣꝫ pͥus. de̓ m. ꝙdari nō ordīatur ad eē. ſꝫ ad hr̄e. licet em̄ ſpūſſeūs eēt pͥꝰin pctōre. nō tn̄ habebatur ab eo. qꝛ pctōr nō habebat facultatē fruēdi ip̄o. Ad illud qd̓ obr̄ ꝙ datū ē in poteſtate accipiētis. dd̓m ꝙ aliqͥd datur alicui. vt finiens.ſicut pͥmiū merēti. Aliqͥd vt ꝑficiēs. vt gr̄a cōſentienti.Aliqͥd vt ſubſeruiens. vt equus militi. Ꝙ aūt dr̄ ꝙdatū eſt in ptāte accipientꝭ. veꝝ ē de dānatōe tercio mododicta. nō pͥmo ⁊ ſecūdo. qꝛ illi ſūt modi habēdi in qͥbushn̄s hr̄. Un̄ hō habetur a gr̄a ⁊ hr̄ a dono qͦ fruitur. Exhͦ ptꝫ vltimū ꝙ illud veꝝ e de eo quod datur vt poſſeſſiolimitata. Sꝫ de eo quod datur vt finiens. nō. qꝛ tale ſil̓p̄t dari multis ⁊ haberi a multis. qꝛ ad idē tēdūt. ⁊ idcoQueſtioij dcū datur nō trāſfertur.Utrū ſpūſſāctꝰ detur ab aliquo viro ſcō. ⁊ ꝙ ſic ꝓbatur hͨ mō. Spm̄ ſctm̄ dari nō ē aliud qͣꝫ gr̄am gͣtū faciētēab hoīe dari ſiue infūdi ē poſſibile ⁊ ꝯueniēs ⁊ veꝝ. Etꝙ ſit poſſibile videt̉ a minori. Qꝛ maioris ꝟtutꝭ ē ꝓducere formā ſub̓alē qͣꝫ accidētalē. ⁊ gr̄a ē forma accn̄talis.cū ergo creatura habeat ꝟtutē ꝓducēdi formā ſub̓alem.multo fortiꝰ videtur de gͣtia q̄ eſt forma accn̄talis. Iteꝫhocip̄m videtur poſſe on̄di a ſimili. qꝛ gratia ē lume ſpirituale. ſed ita videmꝰ ī luīe corꝑali ꝙ aliqͥd eſt luīs datiuū ⁊ aliqͥd datiuū et receptiuū. aliqͥd tm̄ receptiuum.ergo ſi lumē ſpūale eſt eqꝫ potēs. pari rōe videtur de ip̄oSꝫ datiuū cū ſit deꝰ. nō p̄t eē receptiuū. qꝛ nihil recipitab aliquo. ergo hoc eſt reꝑiri ī creatura. quod recipiatlumē ſpūale. quod ē gratia. ⁊ det ip̄m. ⁊ ſic de alijs.Item duo ſunt qͥ faciūt creaturā habere poſſe ꝓducēdiſibi ſimile .ſ. corruptibilitas ob quā indiget conſeruariab alio. ⁊ ꝑfectio ī natura. ob quā p̄t ī actū ꝑſcm̄ qͥ eſt ꝓducere ſibi ſimile. Perfecte em̄ dicitur vnūquodqꝫ qd̓p̄t generare tale qͣle ip̄m ē. Si aūt gratia eſt forma q̄ citiſſime corrūpitur ⁊ forma magne ꝑfectōis. ergo dꝫ habere ꝟtutem ꝓducendi ſibi ſimile. ſꝫ nō ī ſubiecto in quoeſt. ergo ī alio. Item quod p̄t ꝑfecte expellere ꝯͣriumpōt ꝑfecte generare habitū ꝯͣrium. qꝛ ꝯͣrium nō expellitur ꝑfecte niſi ꝑ ꝯtrarium. ſꝫ gratia p̄t ꝑfecte expellereculpa. gͦ gͣtia ī hoīe p̄t ex ſe generare gͣtiā. ſꝫ nō ī habente. ergo ī alio. Oſtendit̉ autē ꝙ ſit ꝯgruū ꝙ gratia ꝓcedat ab vno homīe in alium. At ſic on̄ditur. Rō ſuꝑbiendi. fuit rō amittendi grām. ergo ab oppoſitis hu milatio eſt rō recuꝑandi. Sed ſi gratia datur ab homine.plus humiliatur homo. qͣꝫ ſi tm̄ a deo. qꝛ ſi datur ab homine. humiliatur homo ſub deo et ſub homine. Nō autem ſi a ſolo deo datur humiliatur ſub vtroqꝫ. ergo vl-

16

17

19

18

20

21