LiberPrimu

voluntas vt volūtas in ratione principij. qd̓ nō reſpicit natura vt natura. Et inde eſt. ꝙ ſicut nō ſequitur.creatura eſt a deo ꝑ modū volūtatis. ꝙ ideo ⁊ ꝑ moduꝫnature Similiter qꝛ natura ⁊ volūtas cōꝑant̉ ad hasemanationes ſubratione principij. ideo nihil prohibethas emanationes differre. qͣꝫuis idē ſint in ſubſtantia.natura ⁊ voluntas. Ad illud quod obijcitur ꝙ emanationes differunt penes terminos. dd̓m ꝙ in his inferioribus eſt verū. vbi emanatio dicit ens in potētia⁊ ita imꝑfectū. nō aūt eſt veꝝ in d̓o. qꝛ ibi nō dicūt ens īpotētia nec imꝑfectiōeꝫ. Un in diuīs ſunt rō diſtinguēdi. Tn̄ ſi velimꝰ dicere ꝙ differunt penes terminū. nōaccipiemus terminū pro ſubſtantia vel eſſentia. ſꝫ ip̄oſtaſi vt prius habitum eſt. Ad illud quod queritur.vtrum ſeip̄is vel alijs. patꝫ ꝙ ſeip̄is. Et ad id qd̓ obijcitur ꝙ nō habēt eſſe a ſe. ergo nec diſtingui. dd̓m ꝙ illudnō tenet in eē originali qͣꝫuis em̄ a genere. differetie habeant ortū. tamē nō diſtinguunt̉ a genere ſed a ſeip̄is.Ad illud qd̓ obijcit̉. quo differūt. aut ſubſtātiali autaccidentali differentia. dd̓m ꝙ inſufficiēter diuidit. qꝛin diuinis ē relationū differētia vt dicit Aug. in. v. li.de trini. q̄ nec accidētalis nec ſubſtātialis eſt. ſed magisdicitur originalis. Ad illud quod obijcit̉ de creatione. dd̓m ꝙ rōne cōnotati. magis differt creatio. ſed ratione principalis ſignificati. nō tantū differunt. quianō tantū differt eſſentia a ꝑſona qͣꝫtum ꝑſona a ꝑſona.Unde p̄dicatur eſſentialit̓ de perſona. nec facit aliquomodo aliquem numeꝝ. perſona gͦ diſtinguit̉ ab alia ꝑſona. ⁊ ideo nō valet argumentū.QueſtioSuppoſita differētia generatōis ⁊ ꝓceſſionis. Queritur hic quarto. vtruꝫ ſpūſſctūs ſit ingenitꝰ. ⁊ ꝙ ſic videtur auc̄te Hiero. quā magiſter ponit in littera. Iteꝫhocip̄m oſtendit̉ rōne Hiero. quia om̄e qd̓ eſt. aut ē ingenitū. aut genitū. aut factum. ſed ſpūſſctūs nō eſt genitus. aut factus. gͦ eſt ingenitꝰ. Item negatio priuatiua cū conſtantia ſubiecti equipollet priuatiuo termīo.Un̄ nō par circa numeꝝ. idem̄ eſt qd̓ impar. ⁊ ſic cū ſpirituſſctus genitus nō ſit. gͦ eſt ingenitꝰ. Itē plus diſtata ratione generatiōis .ſ .ſ. qꝫ pater. quia pater generatqͣꝫuis nō generet̉. ſpiritꝰ vero ſanctꝰ. nec generat nec geDiſt. xiiij. De tꝑali ꝓceſſione ſpūſſctī quantūad principium a quo.Reterea diligenter notandū eſt. ꝙ gemina eſtoceſſioſ .ſ. Terminata parte que eſt de ꝓceſſione eterna. hic incipit ſcd̓a pars que eſt de ꝓceſſione tꝑali. Et quoniā in hac ꝓceſſione eſt tria conſiderare. ſcꝫ pͥncipiū a quo ꝓcedit ſ .ſ. ⁊ modus ẜm quē. ⁊ ꝓprietas per quaꝫ aptus natꝰ eſt ꝓcedere. ideo hec parshabet tres partes. In quarum pͥma agit magiſter de ꝓceſſione tꝑali per comꝑationē ad principiū a quo. Inſcd̓a agit de ip̄a in comꝑatione ad modū ẜm quē. infradiſt. xvj. Nunc de ſpirituſctō videndū eſt ⁊c̄. In tertiaper comꝑationē ad ꝓprietatē per quā natus eſt tꝑaliter ꝓcedere. ⁊ hoc eſt donū ſiue donabilitas. infra. diſt.xviij. in principio. Hic queritur cum ſ .ſ. per quē diuiduntur dona. Prima pars iteꝝ habet duas. In primaparte oſtendit. ꝙ ſ .ſ. tꝑaliter mittatur ſiue procedat apatre ⁊ filio. Scd̓o querit̉ vtrum mittatur ſiue procedat a ſe. infra diſt. xv. in principio. Hic conſiderandūeſt cum ſ .ſ. detur homībꝰ ⁊c̄. Prima pars eſt p̄ſentis

neratur. gͦ eque vere priuatur generatio a ſpirituſanctovt a patre. ergo ſicut pater dicitur ingenitꝰ. ſic ⁊ ſpiritus. Contra. Aug. ad oroſium dicit. ꝙ ſolus pater eſtingenitus. ergo ẜm hoc nō ꝯuenit ſpirituiſctō. Iteꝫingenitus aut dicit̉ ẜm ſubſtantiā. aut ẜm relationem.Si ẜm relationē. ergo eſt notio ergo ſpirituſſanctꝰ habet duas notiones. ⁊ ita eſſent ſex. quod eſt contra communē opinionē. Si ẜm ſubſtātiā. ergo pari ratione diceret̉ de filio. cū illud quod ẜm ſubſtantiā dicitur ꝯueniat tribus. Item cum diuina eſſentia nō ſit genita.nec ſpirituſſanctꝰ ſit genitus. nec pater ſit genitus. necetiam aliquod iſtorum ſit factū. ergo ratio ingeniti ẜmHiero. oībus ꝯuenit. querit̉ ergo quomodo differunt℟º. dd̓m ꝙ aliqui voluerunt diſtinguere de hoc nomine ingenitum. quod poteſt ſcribi per vnum n. ⁊ ſictm̄ valet qͣꝫtum increatum. vel per duo n. ⁊ ſic opponitur ei quod eſt genitum proprie dictum. Sed hec diſtīctio ⁊ ſi valeat apud grecos. nō tamē valet apud latinos. quia ingenitum per duo n. eſt vox nō ſignificatiua apud nos. Dama. autē aſſignat hanc differentiā inlingua ſua. quia grecus erat. Preterea nō valet ad ꝓpoſitu quia nihil querit̉ hic de ingenio ꝓut tm̄ valet qͣꝫtuꝫnō genitum ſiue innaſcibile. Et ꝓpterea aliter dicendieſt ⁊ breuiter. ꝙ ingenitū vno modo pure accipit̉ priuatiue. ſcꝫ pro eo quod nō generat̉. ⁊ hoc modo dicitur deſpirituſancto ⁊ de eſſentia. Alio modo prout ingenitūtm̄ valet qͣꝫtum nō ens ab alio ⁊ a quo alij. ⁊ hoc mododicit notionē ſolius patris. quia dicit ꝓprietateꝫ ⁊ dinitatem in patre. Et ẜm primū ſenſuꝫ loquit̉ Hiero.ẜm alium loquit̉ Augu. Unde autē habeant ortum iſtiſenſus. ⁊ quare innaſcibilis ſit notio ⁊ nō improceſſibilis infra dicet̉. Ex his patet ſolutio contrarietatis. patent etiam obiecta. Ꝙ ergo obijcitur. ꝙ negatio cuconſtantia ſubiecti. equipollet termino priuatiuo. verum eſt. ſi ſit vere priuatiuū. ſed illa ratio concludit ſolum de hoc nomīe ẜm qd̓ priuat. nō ẜm qd̓ aliquid pornit. Ad illud quod obijcitur. aut priuat eſſentiam.aut relationem. dd̓m ꝙ ẜm qd̓ dicitur de eſſentia ſoluꝫpriuatiue ſiue negatiue tenet̉. ⁊ ideo nō p̄dicat aliquid.ſicut quando dicit̉ eſſentia nō generat. Cetera alia manifeſta ſunt. ⁊c̄.diſt. ⁊ habet duas partes. In prima oſtendit ꝙ ꝓcedittꝑaliter a patre ⁊ filio. In ſcd̓a queritur vtrum ſ .ſ. det̄a ſanctis homībꝰ. ibi. Dic queritur vtruꝫ ⁊ ſancti virident vel poſſunt ⁊c̄. In prima iteꝝ ꝑte tria facit ẜmtres partes. In prima oſtendit ꝙ gemina eſt proceſſioſpirituſſancti. In ſcd̓a ꝙ vtraqꝫ ꝓceſſio eſt a patre ⁊ filio. ibi. De tꝑali autem ꝓceſſione Beda in omcl̓. ⁊c̄. Intertia quia ſpirituſſctī temꝑalis proceſſio eius eſt donatio. oſtendit ip̄e ꝙ ſpūſſanctus in ꝓpria perſona donetur. nō tm̄ in effectu ibi. Sunt autem aliqui qui dicunt ſpiritū ſctm̄. Similiter ſcd̓a pars que incipit ibi.Hic queritur. vtrum ⁊ ſancti viri dant vel ⁊c̄. in quaoſtenſo ꝙ ſpirituſſanctus ꝓcedat temꝑaliter ſiue donetur a patre ⁊ filio. querit magiſter. vtrum donetur abaliquo ſancto viro. Et hec pars habet tres partes. ẜmtria que oſtendit. Primo nanqꝫ declarat ⁊ ꝓbat ꝙ ſpirituſſanctꝰ nō detur ab aliquo ſancto viro. Scd̓o ꝟo oſtedit autoritate Augu. ꝙ nō poteſt dari. ibi. Et ꝙ plus ēnō poſſe eriam dari ⁊c̄. In tertio opponit ad ꝯtrariumquia videtur datus a paulo. ibi. Sed huic videtur cōrarium quod apl̓us ⁊c̄. vbi ſoluit ꝙ nō eſt datꝰ ab ip̄o.ſed ab eius miniſterio.

23

24

25

76

25

28

25