LiberPrimus
obijcit̉ tertio d̓ paſſione ⁊ ſubiecto ⁊ cōſimilibꝰ. dd̓m. ꝙquedam ſunt vocabula in diuinis ſubſtantialia. q̄ claudunt intra ſe rem. circa quā ponūt formā importatamꝑ ipſa. vt hoc nomē pater. ⁊ talia poſſunt p̄dicari ꝑ ydēꝑtitatem vt cū dicit̉ eēntia eſt pater .i. ille qui ē pr̄ Quedā ſunt que ſūt oīno ī adiacētia vt generat. ⁊ genitus. etnatus ⁊ talia ponūt rem ſuā circa ea de qͥhus p̄dicanturiō tm̄ ꝑ inherentiā p̄dicant̉. ⁊ iō gn̄are ponit diſtinctionē quā importat circa eēntiā cū de ea d̓r. ⁊ iō hec ē falſa.eſſentia generat. hec tn̄ ꝟa eēntia ē generatio. Et qn̄ a p̄dicatiōe ꝑ ydēptitatē itur ad p̄dicatōem ꝑ inherentiā poteſt eē ibi accidēs. Qd̓ gꝰ d̓r de quocūqꝫ p̄dicat̉ ſubiectuꝫ⁊ ꝓpria paſſio. iſtud habet inſtantiā vbi ꝓprietas eſt extranea ei de quo p̄dicat̉ ſubiectū. vt hec intentio ſpēs. qͣꝫuis ſit ꝓprietas hoīs. ⁊ hō dicat̉ de petro. nō tn̄ dicit̉ deeo hoc ꝙ ē ſpēs. Et ſi obijcias. in diuinis nō cadat ratioextranei. qꝛ nō cadit ibi accidēs. Dd̓m. ꝙ ſi nō ſit extraneitas nec diuerſitas. qͣꝫtū ad rem. ē tn̄ quo ad rōnem ſiue quo ad modū ꝑdicandi. qͥ tripliciter eſt ī diuinis ſic̄jͣ. patebit. Un̄ ſicut hic ē accidēs. eēntia ē ꝑſona. ſed ꝑſona diſtinguit̉. gͦ ⁊ eēntia. ita in ꝓpoſito Ad illud qd̓vltimo obijcit̉ de hac. eēntia diuina ē filij pater diſtinguit̉ a p̄poſitiuo ꝙ pater pōt ponere ſuā rem ſiue reſpectū ꝑ ip̄m importatū circa ip̄m ſubiectū qd̓ eſt eſſentia.tūc eſt locutio falſa. Eſt em̄ ſenſus. ꝙ eēntia refert̉ ad filiū Uel pōt claudere intra ſe rem ſui ſubſtātiui. vt ſit ſēſus. eſſentia eſt pater filij .i. eēntia eſt. ille. qͥ refert̉ ad filium. et hoc mō vera ē locutio. ⁊ nō valet argumentuꝫ. gͦFilius eſt filiꝰ eſſentie. īmo ē ibi accidēs Sicut em̄ nō ſequit̉. filiꝰ refert̉ ad illū qui eſt pater. ⁊ ille ē eēntia. ergorefert̉ vel diſtinguit̉ ab eſſentia. ſic ⁊ in ꝓpoſito.QueſtioUtꝝ ſit cōcedendū ꝙ aliquis generet̉ de ſubſtantia pr̄isvt filius. Et ꝙ ſic videt̉ ꝑ multas aucͣtoritates in lr̄a. etmaxime ꝑ illā dicit̉ quoqꝫ ⁊ frequenter in ſcriptura legit̉. pater de ſua ſubſtantia genuiſſe filiū. ſed ſcripturanon dicit niſi verū. nec frequētat niſi ꝓpriū. gͦ p̄dictusſermo eſt verus ⁊ ꝓprius Itē ratiōe oſtendit̉ ſic. Quicunqꝫ eſt ab alio. ⁊ eſt ei cōſubſtātialis. eſt de eiꝰ ſubſtātia. ſed filiꝰ eſt a patre. ⁊ eſt ei cōſubſtantialis. ergo ē deeius ſubſtantia Itē pater generat filiū. aut ergo d̓ aliquo. aut de nullo. Non de nullo. qꝛ tunc eſſet creatura.ergo de aliquo. et nō de aliqno alio a ſe. ergo de ſui ſubſtantia Item in inferioribꝰ filiꝰ qͥ habet ꝑtem ſubſtātie a pre. dicit̉ eſſe de ſubſtantia pr̄is. gͦ multifortius.qui habet totā ſubſtantiā dicit̉ eē de ſubſtātia generantis. ergo hec eſt vera. filiꝰ eſt de ſubſtantia pr̄is. Cōtra. p̄poſitōes ſunt tranſitiue. et vbi tranſitio ibi et diſtinctio ⁊ diuerſitas. ergo cum dicit̉ filius de ſubſtantia patris Hec p̄poſitio denotat diſtinctōem inter ſubſtantiam patris ⁊ filiū. ergo cum nulla ſit diſtinctio. qͥafilius eſt ſubſtantia patris. ꝓpoſitio predicta eſt falſa.Si dicas ꝙ hec ꝓpoſitio de cadit a generali ſignificato p̄poſitionū. retinens ſpeciale. ergo eſt ibi ſoleociſmꝰſicut ſi dicatur ſublime volat. ꝓ ſublimiter. qd̓ ſtultumeſt dicere Item obijcit̉ de ſignificato ſpeciali hec prepoſitio de ꝓut accipit̉ ſpāliter. aliqn̄ tenet̉ materialitervt cultellus de ferro Aliquādo ordinaliter vt de manefit meridies. id eſt poſt mane. Aliquādo originaliter vtſi dicat̉ radiꝰ de ſole vel ſplendor de igne. Sed quocunqꝫ iſtorum modorum accipiat̉. falſa eſt locutio. Si materialiter eſt falſa. quia filius caret materia. Si ordinaliter. falſa. quia ſenſus eſt ꝙ filius ſit poſt patrem. ſiuepoſt ſubſtātiaꝫ patris. Si originaliter ſil̓it̓ falſa. qꝛ tūc
eſt ſenſus ꝙ filius habeat ortū a ſubſtantia patris ſꝫ iſtnon admittit̉ ſubſtātia patris generat filiū. ergo ē oīnofalſa. Si dicas ꝙ nullo iſtorā modorum. ſed tenet̉ quarto mō ſubſtantialiter. querit̉ vnde ortum habeat hec ſignificatio ⁊ vbi ſimiliter accipit̉. ⁊ videtur ꝙ hoc nihil ſitquia tunc hec eēt vera. pater eſt de ſubſtantia filij. quaꝫnemo cōcedit Item hoc idem on̄ditur ſic. differt hecpoſitio de ⁊ a. quia a ꝓprie dicit habitudinē pͥncipij actiui. ſed hec p̄poſitio de dicit habitudinē pͥncipij paſſiui.ſed deo ⁊ eius ſubſtātie magis cōuenit ratio pͥncipij actiuiqͣꝫ paſſiui. ergo hec eſt magis vera. filius eſt a ſuſtantia patris. qͣꝫ dę. ſed hec non recipitur. ergo nec alia debet recipi Itēm de aut dicit ydemptitate. aut diuerſitatem. Si ydemptitatem. ergo cū ſumma ydemptitas ſit īeſſentia vel ſubſtantia. hec erit vera. ſubſtantia de ſubſtantia. quā negat magiſter. Si diuerſitatem. ſed nō diſtinguitur ſubſtantia patris a filio. quia filiꝰ eſt ip̄a ſubſtantia patris. ergo oīno eſt falſa. Nꝰ. dd̓m. ꝙ p̄dictalocutio ē concedenda. ⁊ ad intelligentia p̄dictorū notandum. ꝙ p̄ter predictos tres modos quibus hec p̄poſitōde. accipit̉. Quarto mō poteſt etiam accipi ſcꝫ ſubſtantialiter. vt dicat ſubſtantialem cōuenientiam inter extrema. ſed hanc nunqͣꝫ pure dicit. cum ſit p̄poſitio. ⁊ īportat aliquam habitudinem et reſpectū ad extrema Si em̄tm̄ ſubſtantialiter tenetur. ſicut dicit̉ filius de ſubſtantia patris. ita diceretur. pater de ſubſtantia filij. qd̓ abſonumē. Propterea notandum. ꝙ ſubſtantialiter accipi conſueuit tripliciter. Aliquando em̄ accipit̉ ſubſtantialiter ⁊ partialiter. vt cum dicit̉. ꝙ partes ſunt de toro. ſiue de ſubſtantia totius. vt vrceꝰ vini de doleo Aliquando accipitur ſubſtantialiter ⁊ ordinaliter. vt cū dicitur. de pane fit corpus xp̄i. ibi em̄ eſt ordo quia ſubſtātia panis non manet in corꝑe chriſti ſicut nec mane ī meredie. ſed vlterius ſubſtantialiter. quia ſubſtātia panistranſit in ſubſtantiam corꝑis chriſti. Aliquādo diciturſubſtantialiter ⁊ originaliter. vt cum dicit̉. filius de ſubſtantia patris. ratione ablatiui tenetur ſubſtantialit̓. ratione genitiui originaliter. ⁊ ideo importat aliquam diſtinctionē filij ad patrem. non ad eiꝰ ſubſtantiā. ⁊ ita prepoſitio tenet ibi generale ſignificatū et ſpeciale. Et ſipatet rn̄ſio ad primū argumentuꝫ ⁊ ſecundum. Tamenquod dicitur. ꝙ p̄poſitiones ſunt tranſitiue. non intelligitur ꝙ notent ex hoc diuerſitateꝫ neceſſario. ſed ſicutdicit̉ ꝙ obliqͥ ſunt trāſitiui qͣꝫtū ad modū. qꝛ trāſitiue cōſtruunt̉ cū ꝟbis. vt videt me. Similit̓ hͦ de p̄poſitiōibꝰd̓r q̄ etiā cū obliquis cōſtruunt̉. Patet etiā tertiū ꝙ de. n̄tm̄ dicit habitudinē pͥncipij actiui. nec tm̄ habitudinempͥncipij paſſiui. ſed habitudinē ꝯſubālem. cū habitudīeoriginis. qd̓ nō facit hec p̄poſitio a. ⁊ iō nō ē ſil̓e. Adillud qd̓ vltīo obijcit̉. ptꝫ rn̄ſio. ꝙ nō dicit ibi penitꝰ ydēptētitatē nec diuerſitatē. ſꝫ conſubſtantialitatē cū habitudine originis.Onſequēter circa ſcd̓m articulū huiꝰ q̄ſtionis qͥ ēꝑ comꝑatiōeꝫ gn̄atiōis ad eēntiā in rōe termī. duoquerunt̉. Primo querit̉ vtrū ſubſtantia ſiue eſſentia generetur. Scd̓o vtrū ꝑ generationē cōmunicetur.QueſtioQd̓ ſubā gn̄et̉. ſic obijcit̉. Gn̄atio ī īferioribꝰ ē motꝰ adſubāꝫ. ꝙ motꝰ ē. hͦ ē imꝑfectiōis. ꝙ ad ſubāꝫ c̄ hͦ ē ꝑfectionis. Si gͦ qd̓ ē ꝑfectiōis ē tranſferendū ad dīna. gͦ generatio terminat̉ ad eēntiā.Item generatio in diuinistermīat̉ aut gͦ ad ſubāꝫ aut ad accidēs. qꝛ om̄e ens ē ſubſtātia vel accidēs ſed in diuinis non termīat̉ ad accidēscū n̄ ſit ibi gͦ ad ſubām Si tu dicas ꝙ in diuinis qͣꝫuis
19
29
17
⁊ l
22
18