Druckschrift 
... in Primum librum .. (1493)
Entstehung
Seite
21v
Einzelbild herunterladen
 

LiberPrimus

eſſentie vnitate recipit̉ tam a mgr̄is qͣꝫ a ſctīs. Ad cuiꝰ ītelligentiā qͣttuor regule ſunt notāde. Prīa eſt. ꝙ nomēabſtractū īponit̉ forme ⁊ a forma. vt albedo īponit̉ a forma albedīs. Nomē ꝟo ꝯcretū īponit̉ a forma. ſꝫ nō forme. ſꝫ ſuppoſito. vt albū īponit̉ a forma albedinis. ſednō forme. ſꝫ ſuppoſito. vt alicui rei albe. homī vl̓ cignoScd̓a regl̓a eſt. ꝙ terminꝰ hn̄s ml̓titudinē ſuppoſitoꝝſine diſtributōe acceptꝰ. ſtat ꝓ illo ꝓ qͦ reddit locutiōemverā. vt cū dr̄ hō currit. vera ē locutio ꝓ currēte ſi aliqͥsſit currēs. Tercia regl̓a eſt. ꝙ termino habēti formā nōmultiplicabilē nō differt p̄ponere ⁊ poſtponere negatōnē. vn̄ nō differt dicere. petrꝰ nō currit. ⁊ nō petrꝰ curritQuarta regl̓a eſt iſta. ꝙ relatiuū refert an̄cedens ſub eodē mō ſupponēdi. ſub qͦ an̄cedens ꝓceſſit ip̄m relatiuuꝫniſi faciat relationē ſimplicē. Ex prīa regula ptꝫ ℟ad primū. Cū em̄ iſte t̓minus deꝰ ſit ꝯcretus. et īponat̉a forma eēntiali. ſcꝫ deitate. tn̄ īponit̉ ꝑſone ſiue ſuppoſito. ſicut albū imponit̉ ab albedine rei albe. ⁊ iō ſupponit ⁊ reddit locutōeꝫ verā ꝓ ꝑſona. nō ꝓ forma. Hoc ātnomē eēntia vel deitas ē abſtractū. et ideo īponit̉ formeet a forma. ſic̄ albedo. ⁊ iō eſſentiā ſignificat ⁊ ſuꝑpōit.et iō hec ē falſa. eēntia generat eſſentiaꝫ. qꝛ gn̄atio nō eſtforme ſꝫ ſuppoſiti. ſꝫ hec ē vera. deꝰ genuit deū ꝓ ꝑſonaEx ſcd̓a regula ptꝫ. ℟º. ad ſcd̓m. Quāuis em̄ ſuppoſitio t̓mini nō artet̉. tn̄ ꝓ illo ſtat ꝓ qͦ eſt locutio vera. vthō currit. ꝓ petro vl̓ iohāne. ſi ꝓ illo ē locutio vera. nectn̄ ad illū reſtringit̉. et hͦ ptꝫ qꝛ ſi addat̉ diſtributio confundet illū terminū pro oībus. ſꝫ ſi eſſꝫ reſtrictus nō cōfunderet niſi ꝓ ill̓ ad qͦs ſe extēderet reftrictio. vn̄ aliudeſt terminū reſtringi ad vnū. aliud ē reddere locutioneꝫverā ꝓ vno. Ex tercia regl̓a ptꝫ ℟º ad terciū. licet em̄hec ſit vera ꝓ ꝑte. deus generat deū. tn̄ hec deus non generat deū nō eſt vera ꝓ filio. Cū em̄ iſte terminꝰ deus dicat formā nō multiplicabilē. nō differt ei p̄ponere negationeꝫ ⁊ poſtponere. ideo cū negatio p̄poſita totalit̓ etoīno a ſubiecto romoueat p̄dicatū. ſic ⁊ negatio poſtpoſita remouet totalit̓ p̄dicatū ab hoc termīo deus. cū dicit̉deus nō generat. qꝛ remouet a qͦlibet ſuppoſito. ⁊ ideo aliū modū habet ſupponēdi in affirmatiua qͣꝫ ī negatiuaqꝛ in affirmatiua erat locutio vera ꝓ patre. in negatiuavero nō pōt eſſe veritas. qꝛ negatio remouet totaliter p̄dicatū illud. Ex quarta regula ptꝫ quartū. Cū em̄ relatiuū oīno habet ſuppoſitionē antecedētis. et iſte t̓minus in p̄dicato ſupponat ꝓ deo genito. relatiuū refert ꝓillo. ⁊ ita ſenſus ē. deꝰ genuit deū. qui deꝰ genitus ē pat̓vel nō eſt pater. ⁊ hec ē vera ꝓ negatiua. nec licet īferre.ergo dcꝰ nec ē pater. qꝛ mutat̉ ſuppoſitio. īmo eſt ibi figura dictionisQueſtioIIUtrū vnitas eēntie admittat hāc deus generat aliū dcūet ꝙ non vr̄. Anẜhel. in ꝓſol. cū dicimus deū de deo. nōintelligimꝰ aliū deū ſed eundē de ſeipſo Itē ſi genuitaliū deū. ſed vbi eſt vnꝰ ⁊ aliꝰ ſunt duo. ergo ſi genuit aliū ſunt duo dij. Iteꝫ alius dicit alietatē in generali.ergo cū generale ſpecificet̉ ꝑ adiunctuꝫ; hoc nomē deusſpecificat ip̄m. ſꝫ ſi ſpecificat. ſpecificat rōne forme. ergo notat̉ alietas in forma. ergo nō eſt admittēda tal̓ locutio. cū non ſit ibi alietas ī forma. Sed ꝯtra. Gn̄a.tio īportat diſtinctōeꝫ. ⁊ diſtinctio alietatē aliquā. ergoet generatio. ergo ſi hec ē vera deꝰ genuit deū. ⁊ hec ꝑ cōſequēs. deus diſtinguit̉ a deo. vel genuit aliū deuꝫ. Sidicas ꝙ nō ſequat̉. qꝛ generare īportat diſtinctionem vtmodū. ſed diſtingui vel eſſe aliū vt rem. Cōtra. ad cōſequentiā vt modū. ſequitur cōſecutio vt res. vn̄ ſi hec eſtvera. homo eſt. aīal eſt. cū ad hoīem ſequit̉ aīal. ⁊ p̄terea

conſtat ꝙ diſtinctio generatōis non tm̄ eſt a parte intelligētis. verūetiam a parte rei. ergo illi diſtinctioni vt exercite. rn̄det diſtinctio realis Itē affirmatina ē falſa.deus genitꝰ eſt deus generās. ergo negatiua ē vera. deꝰgenitꝰ nō eſt deus generās. Sed ſic̄ affirmatiua ſignificat idēptitatē. ita negatiua diuerſitatē. ergo ſicut deumgenerantē et genitū cōtingit adinuicē cōparari mediātenegatiōe. ita mediāte alictate. ergo hec ē vera. deꝰ genuit aliū deū. Itē pater ſiue deꝰ genuit aliū. hec ē vera.cōſtat ergo aut aliū deū. aut aliū non deū. ſed nō aliū nōdeū. ergo ⁊cͣ. Itē alius ē terminꝰ maſculini generis.igitur ſtat ꝓ ꝑſona in ꝑtitiuis t̓minis. ergo aliꝰ dicit alietatē ꝑſonalem. ſed hec eſt vera. d̓cꝰ genuit dcū aliumin ꝑſona. ergo ſimilit̓ hec eſt vera. deꝰ genuit aliū deuꝫ.℟. dicendū ꝙ hec cōſueuit diſtingui. deꝰ genuit alijdeū. Quia aliꝰ pōt teneri adiectiue. ⁊ ſic ponit alietatemcirca formā iſtiꝰ termini deꝰ. ⁊ ſic locutio eſt falſa. Pōtetiā teneri ſubſtātiue. vt ſubſtātiuet̉. et tūc ē appoſitiuaꝯſtructio ſicut aīal homo. ⁊ eſt ſenſus hoc mo. deus genuit aliū deuꝫ .i. genuit aliū qui eſt deꝰ. ⁊ in hoc ſenſu eſtlocutio vera. Sed licet iſta diſtinctio in locutionibꝰ theologicis ꝓpter quēdā ꝓprium modū loquēdi locū habeat tn̄ quantū eſſet de ꝟtute ẜmonis. nō eſſet diſtinguēdaqꝛ adiectiuū adiunctū ſubſtantiuo. vt hō albꝰ. non dicit̉ſubſtantiuari. nec appoſitiua ꝯſtructio dicitur ibi eſſe.maxime cū illa ſit minus cōmunis. reſpectu magis communis. Un̄ cū hoc nomē alius ſit adiectiuū habens ſubſtantiuū ꝯiunctū in p̄dicta locutione. ponit alietatē circa ip̄m ratione ſuppoſiti ⁊ forme. Et ꝓpterca ſi velimꝰartificialit̓ ꝓcedere. iudicanda eſt talis locutio falſa.Propter hec ad intelligentiam dicte locutōis notatda eſt regula cōmunis Nō habet locū diſtinctio. vbi nōeſt ex diuerſis cauſis vnio. ꝟbi gratia. pater ⁊ filiꝰ ⁊ ſpirituſſanctꝰ vniunt̉ in hoc noīe deus. nō ex diuerſis cauſis ſiue rōne diuerſoꝝ. ſed rōne vnius deitatis ſiue eēntie. vnio ex diuerſis cauſis ē. vt in hoīe vniūtur. petruset iohānes. rōne diuerſarū hūanitatum. qꝛ alia eſt hūanitas petri. ⁊ alia iohānis. Et iuxta hāc regulam ab oppoſito eſt alia regula accipiēda. Nō habet locū oīmodovnio. vbi eſt ſimul cū vnione diſtinctio. vt pater ⁊ filiꝰet ſpūſſanctus vniunt̉ in vna deitate ſiue eēntia. ſed diſtinctionē habēt ratione pluralitatis ꝑſonaruꝫ. Scd̓nhoc eſt attendendū ꝙ in diuinis quedā vocabula important diſtinctionē ſolum quedā oīmodā vnionē. quedaꝫmedio modo. Qm̄ ergo deus generās. ⁊ deus genitꝰ. etſi ſint ꝑſonaliter diſtincti. tn̄ in deitate vniunt̉ ex eademcauſa qꝛ vna deitate. idco nō recipiunt noīa īportantiaſimpl̓r diſtinctionē. Ideo hec nō admittit̉ deus diſtinguit̉ a deo. ſil̓r deus genuit aliū deum. Item rōne diſtinctōis non recipiunt̉ vocabula oīmodaꝫ īportantiavnionē in ſuppoſito ⁊ forma. vn̄ hec nō recipit̉. d̓cꝰ genuit ſe. ſed illa q̄ medio mō ſe habēt recipiunt̉. qͣle ē hocꝟbum generat. qꝛ dicit diſtinctionē in ꝑſona cū vnitatecentie. Sil̓r hec ꝯcedit̉ pater generat alteꝝ ſe. Un̄ aug.ad maxi. pr̄ genuit alteꝝ ſe. ⁊ ſil̓r ſuꝑ Ioh̓. pater mittesfiliū. miſit alteꝝ ſe. ⁊ ex hoc ē ꝙ nō ſequit̉ ad generatiōeꝫꝟbum ſimpl̓r īportans diſtinctionē. ⁊ ſic ptꝫ primunAd illud qd̓ ſecūdo obijcit̉ de negatione. bene ꝯcedeꝙ eſt alietas. ſed tn̄ non ſequit̉. ꝙ poſſit dici alictatis īec̄ntia ſiue forma deitatis. Unde nō ſequit̉. genitus eſtalius a generāte. ergo alius deꝰ. qꝛ mutat̉ ſuppoſitō huius termini deus. Ad illud qd̓ obijcit̉ tercio. aut aliūdcū. aut aliū non deū. dico ꝙ nō ſufficiēter diuidit. quianō eſt cōtradictio niſi accipiat̉ negatio reſpectu totius.

13

14

15

l6

17

18

1

20

21

225