LiberSecundus
ſuo ꝙ maior eſt iniqͥtas ſua qͣꝫ dei miſcd̓ia. ⁊ om̄is talis errat ⁊ decipit̉. gͦ oīs deſꝑatio ortū hꝫ ex ignorantiagͦ nō eſt ſpēs pctī in ſpm̄ſctm̄. Scd̓o oſtēdit̉ hoc ip̄mde p̄ſumptōe. qꝛ freq̄nter p̄ſumit qͥs potiꝰ ex ꝯfidentiavel audacia. qͣꝫ ex malicia. gͦ nō vr̄ eſſe ſpecies peccati īſpm̄ ſctm̄. Si tu dicas ꝙ nō eſt ſpecies niſi qͣꝫtum ꝓcedit ex malicia. Ob̓r ꝯͣhͦ. qꝛ p̄ſumptio vndecūqꝫ ꝓcedatſpēs ſuꝑbie eſt qͥ eſt capitale pctm̄. gͦ nō eſt ſpēs peccati in ſpinſctm̄. Tertio oſtendit̉ hocip̄m de obſtination. qꝛ obſtinatio eſt indurate mētis ī malicia ꝑtinaciaꝑ qua fit hō impenitēs. ſi gͦ induratio mentis venit ēꝑmanſiōe in peccato. ⁊ ꝑmāſio in pctō nō ſit ſpēs pctīſꝫ potiꝰ circūſtantia. vr̄ ꝙ obſtinatio nō ſit ſpes peccati in ſpm̄ ſctm̄. Si tu dicas ꝙ oſtinatio ẜm ꝙ eſt pctm̄ſpm̄ ſctm̄ nō tm̄ dicit ꝑmanſionē ſꝫ etiā dicit nouū acti⁊ motum. Obijcit̉ contra hoc. qꝛ actꝰ ille nō eſt aliudovolūtas manēdi in peccato. ergo nō ē aliud qͣꝫ īpenitētia. gͦ vr̄ ꝙ obſtinatio nō ſit ſpēs peccati in ſpiſctm̄ abimpenitētia diſtincta. Quarto on̄dit̉ hocip̄m de irpugnatōe veritatis agnite. qꝛ freq̄nter ꝟitas agnita īpugnat̉ ex verecūdia. qꝛ hō timet ꝯfundi qn̄ dicit falſūgͦ videt̉ ꝙ nō ſit ſpēs peccati tn̄ ſpm̄ ſctm̄. Si tu dicasꝙ nō eſt ſpēs peccati in ſpm̄ ſctm̄. niſi qn̄ eſt ex maliciaOb̓r ꝯͣ h̓. qꝛ tam veritas qͣꝫ ꝟitatis agnitio filio appropriat̉. gͦ potiꝰ dꝫ dici impugnatio ꝟitatis agnite peccatū in filiū qͣꝫ peccatū in ſpinſctm̄. Quinto loco on̄dtur hocip̄m de inuidentia fraterne gr̄e. qꝛ aliqͥs inuidealij ex corruptōe nature. gͦ ſi oē peccatū in ſpm̄ ſctm̄ ē ēmalicia. vr̄ ꝙ iſta nō ē ſpes peccati ī ſpm̄ſctm̄. Si tu dcas ꝙ hͦ mō eſt pctm̄ in ſpm̄ ſctm̄ qͦ mō ꝓcedit ex maliciaOb̓r ꝯͣ hͦ. qꝛ inuidētia fraterne gr̄e ſꝑ ꝯtinet̉ ſub īuidiqd̓ eſt pctm̄ capitale. gͦ videt̉ ꝙ inuidētia fraterne gratie reducat̉ ad peccatū capitale. ⁊ nō ſit peccatū in ſpiſctm̄. Sexto ⁊ vltimo on̄dit̉ illud idē de impenitētiqꝛ aliqͥs nō penitet qꝛ neſcit ſe peccaſſe. gͦ videt̉ ꝙ alioimpenitentia ſit ex ignorātia. gͦ nō eſt ſpecies peccatiſpm̄ſctm̄. qd̓ vniuerſaliter ē ex malicia. Si tu dicas ꝙtūc eſt peccatū in ſpm̄ ſctm̄ qn̄ eſt ex certa ſciētia. Ob̓rhͦ. qꝛ ſcīaā nō variat genꝰ peccati cū ſit circūſtantia. ſiimpenitētia ꝓcedēs ex ignorātia nō eſt ſpēs peccati inſpinſctm̄. vr̄ ꝙ nec impenitētia ꝓcedens ex certa ſciētia℟ꝰ. dd̓m ꝙ quēadmodū in oꝑibꝰ meritorijs charitasdat formā. ita ꝙ nihil eſt meritoriū niſi ex charitate ꝓcedat. ſic intelligendū in pctō in ſpm̄ ſctm̄ ꝙ malicia daformā huic peccato. vn̄ nihil dicendū eſt eē peccatū inſpm̄ ſctm̄. niſi quod ex certa malicia ꝓcedit. Et qm̄ feroēs actus aīe qͥ ꝓcedūt ex certa malicia poſſunt ꝓcedere ex infirmitate ⁊ ignorātia. ⁊ noīa peccatoꝝ imponūab actibꝰ. hinc ē ꝙ nullū nomē p̄dictaꝝ ſpecieꝝ eſt īpoſitū alicui eaꝝ ẜm qd̓ eſt p̄ciſe peccatū in ſpm̄ ſctm̄. ⁊ prepterea in oībus opus eſt hac generali ⁊ cōi diſtinctiōevt dicamꝰ ꝙ iſta ſex noīent pctm̄ in ſpm̄ ſctm̄ ẜm ꝙ ſunex malicia. ſi aūt ſunt p̄ter maliciā. vtpote ex ignorātia⁊ infirmitate. tūc nō ſunt peccata in ſpm̄ ſctm̄. hoc autmeliꝰ patet ſi ad ſingula deſcendamus. Ad illud em̄qd̓ pͥmo ob̓r de deſꝑatōe ꝙ pōt eſſe ex infirmitate. dd̓mꝙ aliqn̄ deſꝑat aliqͥs ex puſillanimitate. ita ꝙ in ip̄a diſperatione nō inuenit cōplacentiā. ſꝫ dolet ⁊ renitit̉ cōtra ip̄am. ⁊ tūc nō eſt dicendū eſſe pctm̄ in ſpm̄ ſctm̄. qꝛ ītali deſꝑatione homo nō ꝓijcit̉ in ꝓfundū. Eſt ⁊ alia deſperatio q̄ qͥs deſperat diffinitiue abſcondens ſe qͣſi afacie diuine miſcd̓ie ẜm ꝙ fecit chayn. qͥ dixit. Ecce a facie tua eijcies me hodie ⁊ hec ſꝑ eſt pctm̄ in ſpm̄ ſctm̄. qꝛin ꝯtumeliā diuine miſcd̓ie. cui ſuā p̄fert iniqͥtatē. ſicut
dixit Chayn. Maior eſt iniqͥtas mea ⁊c̄. Ex hͦ tamernō iudicat̉ infidelis. aut qꝛ talis bn̄ ſentit de alijs. ſꝫ male de ſe. aut certe qꝛ nō eſtimat deū miſereri nō poſſe ſedpotius miſereri nolle. ⁊ tale pctm̄ ſꝑ habet ꝯiunctā maliciā. ꝓ eo ꝙ qͥ ſic deſꝑat. in tali culpa vult vitā ſuā finire. vnde tales deſꝑatiſſimi freq̄ntiſſime ſibijp̄is inferūtmortē. Ad illud qd̓ ob̓r de p̄ſumptōe. dd̓m ꝙ eſt preſumptio de meritis. ⁊ eſt p̄ſumptio de impunitate. Prima p̄ſumptio qͥ quis p̄ſumit de meritis ſuis ſiue de aliquo qd̓ habet in ſe. eſt pctm̄ ſuꝑbie. Scd̓a ꝟo p̄ſumptōqua qͥs p̄ſumit de impunitate dans totum diuine miſericordie. ⁊ auferens ei rigorē oīno iuſticie. hͦ eſt peccatūin ſpm̄ ſctm̄. qꝛ claudit viam ad gratiā. ⁊ viam ampliatad peccatū. ⁊ ſic patet ꝙ aliter ꝑtinet ad peccatū capitale. ⁊ aliter ad peccatū in ſpm̄ ſctm̄. Ad illud qd̓ ob̓rde obſtinatōe. ꝙ obſtinatio dicit ꝑmanſionē in malo.dd̓m ꝙ obſtinatio dicit̉ dupliciter. Uno mō dicit̉ obſtinatio ꝯtinua ꝑmanſio in culpa. Alio mō dicit̉ obſtinatio voluntas complacens ſibi in culpa ꝑpetrata. etpriorē culpam nō deteſtans ſed approbans. ⁊ hoc mododicit actu. actū inquā ꝓcedentē ex malicia. ideo eſt peccatum in ſpm̄ ſctm̄. Differt autē ab impenitētia ẜm ꝙ h̓ꝓprie accipit̉. nā vnū eſt reſpectu p̄teriti. ⁊ reliquū reſpectu futuri. Et qͣꝫuis vna ſit virtus cuius eſt p̄teritaplangere ⁊ plangenda nō cōmittere. tn̄ circa iſtos duos actus poſſunt eſſe diuerſa vicia. ſicut largitas cū ſitvna virtus. tn̄ ẜm duos actus qͥ ad ip̄am concurrunt.vicꝫ dare ⁊ tenere. hꝫ duo vicia oppoſita. vicꝫ ꝓdigalitatem ⁊ auariciā. Ad illud qd̓ ob̓r de impugnatiōeveritatis agnite. dd̓m ꝙ veritas agnita tripliciter poteſt intelligi impugnari. aut ꝓpter ip̄am veritateꝫ. autꝓpter ip̄m dicente. aut ꝓpter effectu conſequente. Primo modo nullus impugnat cum oēs hoīes natura ſcire deſiderent. Secūdo mō ⁊ tertio pōt impugnari ex īfirmitate ⁊ etiā ex malicia. ⁊ cum qͥs impugnat eam ꝑtinaciter ſiue in ꝯfuſionē dicentis. ſiue ꝓpter excuſationem ſui. quaſi ſꝑ hꝫ adiunctā maliciā. maxīe cum eſtveritas ad ſalute ꝑtinens. vt eſt veritas xp̄iane religionis. ⁊ ſic eſt peccatū in ſpm̄ ſctm̄. Tūc aūt dico aliquaꝫveritatē ꝑtinaciter impugnari. qn̄ ex ſua impugnatōeꝓpter odiū dicentis vel effectus ꝯſequētis. aut facit vl̓vult facere p̄iudiciū veritati. ita ꝙ qͣꝫuis nō odiat veritatem ẜm ꝙ veritas eſt. tamen rōne adiuncti oīno eamabhorret. ſicut aliquis odit deū rōne iuſticie. ⁊ rōne illius odij ꝯtingit ꝙ homo delectat̉ in contumelijs dei etin ꝯfutatione veritatis. ⁊ tūc recte dicit̉ moueri ex malicia ⁊ ꝑtinacia. Si aūt qͥs reſiſtat nō ꝑtinaciter. tuncpoteſt bene ꝓcedere talis impugnatio ex qͣdam infirmitate. nec talis impugnatio peccatū eſt in ſpm̄ſanctūNec valet illud qd̓ obijcit̉ ꝙ veritas ⁊ agnitio veritatis appropriat̉ filio. quia talis impugnatio nō ꝓceditex ip̄a agnitione. ſꝫ potius ꝓcedit ex malicioſa voluntate. Unde magiſter ſupra dixit in prologo. diſſentientibus voluntatibus. diſſentiens fit animoꝝ ſenſus. etdum aliud alijs aut videtur aut complacet. impietatꝭerror obnititur. ⁊ voluntatis inuidia reſultat. ⁊ illd̓ qd̓eſt mouet ad veritatē impugnādā. Ad illud qd̓ ob̓rꝰde inuidia fraterne gratie. dd̓m ꝙ dupliciter poteſt qͥsinuidere gratie aliene. Aut quia ex hoc minuit̉ bonumproprium cuius promotione appetit ſingulariter. ⁊ ſiceſt peccatum capitale. Aut quia viſus anime ſic eſt deprauatus vt ſicut nō videt bonū in ſe. ſic etiaꝫ nolit videre bonum in alio. ⁊ tūc eſt peccatum in ſpm̄ſanctumhoc autem eſt in illis maxime qͥ vix poſſunt ī aliquo ho
4g
43
4g
44
45
49