Di.XL

tranſuerſaliū. Scd̓m lineā aſcendētē cōputant̉ gradꝰ.ita. ſcꝫ. pater ⁊ mr̄. auus ⁊ aua. ꝓauus ⁊ ꝓaua. attauuꝰ⁊ attaua. Scd̓m lineā deſcendetē. filius ⁊ filia. nepos⁊ neptis. pnepos ⁊ ꝓneptꝭ. atnepos. ⁊ atneptꝭ. Scd̓ꝫlinea trāſuerſalē duo frēs. filij duoꝝ fratꝝ. nepotes duorū fratꝝ. pnepotes duoꝝ fratꝝ. ⁊ ibi eſt ſtatꝰ Terciovidēdū eqͥd ſit gradus qͥ ſic diffinit̉. Gradus ēª habitudo diſtātiū ꝑſonaꝝ. qua cognoſcit̉ qͦtta gn̓atōis diſtātia due ꝑſone differūt inter ſe. Et nota ꝙ iſta diffinitōeſt ẜm iura canonica. non ſcd̓m iura ciuilia. Gradꝰ accipiūtur ẜm numeꝝ ꝑſonaꝝ collectarū ī linea. Un̄ dicūtlegiſte ꝙ frater ⁊ ſoror duos gradus faciūt. ſed decretiſte dicūt ꝙ vnū ⁊ pͥmū gradū. Nec ē ꝯͣdictio. qꝛ vniꝰ habitudinis duo ſūt extrema. ⁊ qꝛ ẜm iura canonica gradus ē habitudo. cū duplicis extremi vna ſit habitudoponit̉ vnꝰ gͣdꝰ. ſꝫ qꝛ due ſūt ꝑſone. ⁊ qͥlibet ſuū reſpectūhꝫ ad pͥncipiū. iō cōputātur ẜm leges duo gͣdꝰ. His viſis notāde ſūt hec tres notule. Prima ē ꝙ nulli licꝫ contrahere cū aliqua vſqꝫ ad quartū gradū incluſiue. ⁊ tal̓eſt hmōi ꝓhibitio ꝙ ſi qͥs ꝯͣ eā p̄ſūpſerit copulari. nll̓alōginqͥtate defēdat̉ ānoꝝ. cū diuturnitas tꝑm n̄ minuat pctm̄. ſꝫ augeat. ⁊ tāto grauiora ſūt crimīa qͣꝫto diutius infelicē aīam detinēt alligatā. ⁊ hͦ ꝓbat̉ extra de cōſanguītate. nō oꝑtet. ⁊c̄. Secūda notula ē ꝙ totto gͣduꝑſone deſcēdētes a ſtipite diſtāt a ſeinuicē. qͦtto diſtāt aſtipite. et ideo ſi aliqͥs vult ſcire qͦtto gradu aliqͥ ſibi attineāt. cū talis attinētia originē ducat a ſtipite. oporiꝫꝙ ad illā ꝑſonā recurrat cui mediatiꝰ ꝯiungit̉. Exēplamanifeſta ſūt. vt ſi ab a ꝓcedat b. ⁊ g. et b. generet c. ⁊ c.d. ⁊ d. e. ⁊ e. f. Similiter gͦ generet h. et h. generet i. ⁊i. generet k. et Kl. Si vis ſcire qͦtto gradu diſtant f ⁊ loportet vtriuſqꝫ generationē reducere ad a. qꝛ totto gͣdū differūt ab inuicē. qͦtto a ſtipite. Terciā regula ē. ꝙqn̄ ꝑſone inequalit̓ diſtāt a ſtipite. vtputa qn̄ vna ī ſecudo gradu et altera ī qͥnto. ꝙ linea ꝯſāguinitatꝭ ⁊ gradus dꝫ cōputari ẜm diſtātiā magis remoti. ⁊ iſta regula cōfirmat̉ ꝑ illud qͦd dr̄ extra de ꝯſāg. in vltīa decre. q̄ ēgregoriana. Rō āt hꝰ ē. ꝙ tota rō ꝓximitatꝭ ortū habeta ſtipite. gͦ nullus ꝓximior ē alicui collateraliqͣꝫ ſtipitiSi gͦ diſtat a ſtipite ꝑ qͥnqꝫ gradꝰ. pari rōe diſtat a collaterali. ſiue diſtet ꝑ vnū gͣdū ſiue ꝑ duos diſtet gradꝰīv. Ꝙ ſi āpliꝰ diſtet. ẜm magis diſtātē oꝑtet cōputari.⁊ ideo ille qͥ diſtat in qͥnto gradu p̄t ꝯͣhere cum illo qͥ diſtat ī ſecūdo. His āt p̄ſuppoſitis ꝑ modū narratōis ⁊ ꝑmodū inqͥſitōis. circa tria p̄t hic eſſe dubitatio. Primūeſt. vtꝝ cōſanguītas ſit aliqd̓ vincl̓m. Secūdo. dato ꝙſit. qr. vtꝝ mr̄imonio p̄ſtet impedimētū. Tercio dato.ꝙ p̄ſtet. queritur vſqꝫ ad quem gradum.¶ Queſtio¶ Circa quā ſic ꝓcedit̉ ⁊ oſtendit̉ ꝙ cōſanguinitas nōſit aliqd̓ vinculū. qm̄ ſi conſanguītas ē vinculū. hoc nōeſt ob aliud niſi ꝓpter ꝓpagationē multoꝝ ab vno. ſꝫ ſicut multi hoīes ab vno hoīe. ita multa aīalia bruta ꝓpgant̉ ex vno. ſi ergo vbi talis cauſa. ⁊ talis effectꝰ. ſi cōſanguinitas ꝓpter ꝓpagationē ex vno ponit̉ ī homībꝰ.eadē rōne ī brutis aīalibꝰ. ſꝫ nō ponit̉ ī animalibꝰ brutꝭ.ergo. ⁊c̄. ¶ Itē cōſanguinitas ē vinculū rōe alicuiꝰ maioris cōuenientie. aut gͦ ſub̓alis aut accidentalis. Siſubſtātialis. aut ẜm formā ſpecificā. aut numeralē. Siẜm formā ſpecificā. tūc ergo oēs hoīes ſūt cōſanguinetSi ẜm formā numeralē. tūc nullus ē cōſanguineꝰ alterius cū diſtingātur ẜm numeꝝ. Si ꝟo ꝓpter ꝯueniētiam in accidēte cū nati de diuerſis generibꝰ vt pl̓imumplus ꝯueniāt qͣꝫ nati de eadē parētela. tūc magꝭ erūt cō-

ſanguinei. Itē generatio ē de ſuꝑfluo nurtimenti. ſꝫ ſuꝑfluitas nullā colligātiā nec vinculū hꝫ cū eo cuiꝰ ē ſuꝑfluitas. ergo nec generatus de illa ſuꝑ fluitate aliqd̓ vīculū hꝫ cū eo a quo generat̉. ergo ſi ille ē fons totiꝰ vinculi conſanguinitatis. videt̉ ꝙ illud vinculū nullū ſit.Itē ſi ꝯſanguinitas ꝯtrahit̉ ꝓpter carnis ꝓpagationēqꝫtū ſe extendit ꝓpagatio tm̄ ſe extēdit ⁊ vinculū. ſed ꝓpagatio ſe extēdit vſqꝫ ad infinitas generatōes. nec hꝫterminū ꝑ naturā. gͦ nec vinculū cōſanguinitatis. Contra oſtēditur ꝑ iura noua ⁊ antiqua. que ꝯſanguinitatem aſſignāt et gradus diſtinguunt. ſicut pꝫ extra de cōſanginitate xxxv. q. v. Series cōſanguinitatis. ¶ Itehͦ ꝓbat̉ ꝑ rationē. Confeſſio nature mendax eſſe nō pōtſed ꝑ naturā hoīes magis alligātur ꝓpinqͥs qͣꝫ extrāeiſqd̓ pꝫ. qꝛ magis diligūt eos. et hoc cōmune apud om̄sergo aliqd̓ vinculū eſt int̓ ip̄os quod nō eſt inter alios¶ Item generatio ē de ſubſtantia generātis vt vult damaſcenꝰ. gͦ cū ꝓductio humani generis ſit ꝑ generatōꝫ.videt̉ ꝙ filij ſint de ſub̓a ⁊ de ſāguīe pr̄is ⁊ mr̄is. ſꝫ om̄esqui ſūt de eodē ſāguine ſūt cōſanguinei. ergo. ⁊c̄. ¶ Iteꝫdeus vindicat peccata pr̄m ī filios vſqꝫ ad terciā ⁊ qͣrtam gn̄ationem. ſicut frequēter dicitur in lege. ⁊ habet̉Exo. xx. ego ſū deus zelotes. ⁊cͣ. ergo ſi nō vindicat inalijs. ſed ī iſtis. aliquo vinculo liungūtur iſti adinuicēquo no iungunt̉ alij. hoc autē conſanguinitatē appellamus. gͦ. ⁊cͣ. ¶ ℟º. dd̓m ꝙ vinculū ꝯſanguinitatis ē. ꝙhoc ip̄a natura teſtat̉. ⁊ de hoc nemo dubitat niſi qͥ caret ſenſu. ſed vnde veniat iſtud. dubitationē ⁊ ꝯtrouerſiam etiā habet. Aliqͥ enī dixerūt vinculū ꝯſanguinitatis ſpecialiter eſſe in genere homīs nō in genere beſtia/rū ꝓpter veritatē humane nature que tota fuit in vno.ꝓpter quā ⁊ originale peccatū ī om̄es ꝓceſſit vno pctōPropter hoc etiā qꝛ ſub̓am totā trahit filius a patre ⁊a mr̄e. hinc ē ꝙ quodā ſpeciali vinculo vinciunt̉. ſed ſiita eſſet ꝙ tota ſub̓a mea ⁊ tua ī eodē homīe ẜm veritatēfuiſſet. quare ego ⁊ aliꝰ qͥ nō ꝯuenimꝰ niſi ī adā nō eſſemus frēs ꝓpinqͥ. ⁊ in pͥmo gradu. Et iterū. qꝛ fundamētū iſtius poſitōis nō eſt ſtabile ſicut alibi melius patethinc ē ꝙ aliū modū dicendi oportet inuenire ꝙ ꝯſāguinitatē ex ꝓpagatōne carnali ꝓuenientē in homībꝰ. ⁊ hͦvinculū duo faciūt. ſcꝫ relatio ad eandē origineꝫ. ⁊ naturalis affectio. Relatō ad eandē originē cū ſint ad idēpͥncipiuꝫ materiale. qꝛ de ſanguine eiuſdem homīs generātur Cū ſit ad pͥncipium effectiuū. qꝛ cum illo ſemine decidūtur ſpūs et etiam ꝟtus q̄ format ⁊ aſſiml̓at materiam. Unde vt plurimū filij aſſimulātur parentibusẜm ꝙ illa virtus delata potentior eſt in operando. Etqꝛ natura in̄ homībꝰ potens eſt cognoſcere ſuā originēet originem alterius. et vlteriꝰ ꝑſpicax eſt vt non ſoluꝫaſſimilatōnem in forma corꝑea ſed etiā aliaꝫ cognoſcatcū affectio naturalis nata ſit adherere tali. hinc eſt ꝙ ēibi vinculū conſanguinitatis. Et qm̄ virtus aſſimilatiua deficit ꝑ ſucceſſionē. ⁊ cognitio ⁊ ꝓpinqͥtas deficit. ⁊affectio naturalis deficit. hinc ē ꝙ vinculū ꝯſanguinitatis nō tm̄ ꝓtendit̉ qͣꝫtum ꝓpagatio. ⁊ ꝑ hoc patet reſponſio ad obiectū vltimum. Rurſus. qꝛ ī brutis anīalibꝰ nō eſt talis cognitio nec alligatio niſi ſolū qͣꝫtuꝫ acmatreꝫ ⁊ fetū ſiue ꝓlem hinc eſt ꝙ non ē eis tale vinculum. et ſic pꝫ pͥmo ob̓m. qꝛ nō eſt ſimil̓ cauſa. ideo nec ſimilis effectus. Nec loqͥmur hic de affectōe ẜm actū ſedẜm naturale inclinatiuū qꝛ naturaliter ineſt. ⁊ ſi nō inſit in actu. et hoc patet. qꝛ aliqͥs credēs frēm ſuū eſſe extraneū. n̄ magꝭ afficit̉ qͣꝫ circa aliū. ſed ſtatiꝫ cōꝑto ꝙ ſitfrater afficitur ⁊ affectione trahitur. et eidem quodam

II

12

13

15

14

16

17