¶ Determīat varios erroresqͥ incidūt circa ꝯſenſum. aEc Iolum coactio īpedit vl̓ excluAdit ꝯſenſum ſꝫetiā error. nō aūt oīs error cōſenſū īpedit. Eſt em̄ error alius ꝑſone. aliꝰ fortune. aliꝰ conditiōis. aliꝰ qͣlitatꝭ. Error ꝑſone. qn̄ hic putat̉ eē hō ille. ⁊ eſtaliꝰ. Error fortune. qn̄ putat̉eē diues qͥ pauꝑ ē vl̓ ecōuerſoError ꝯditiōis qn̄ putat̉ eſſe liber qͥ ẜuꝰ ē. Error qͣlitatꝭ quādo putat̉ eē bonꝰ qͥ malꝰ ē. Error fortune ⁊ qͣlitatꝭ ꝯiugij cōſenſum nō excludit. Error ꝟocōditiōis ꝯiugalē ꝯſenſuꝫ euacuat. de qͣ ꝯditiōe poſtmoduꝫtractabimꝰ Error qͦꝫ ꝑſone cōſenſuꝫ ꝯiugalē nō admittit. vtſi qͥs feminā nobilē in ꝯiugiuꝫpetat. ⁊ ꝓ ea alia ignobilis tradat̉ ei. nō ē int̓ eos cōiugiū. qͥanō ꝯſenſit vir in iſtā ſꝫ in aliamvt ſi qͥs ꝓmitteret mihi ſe venditurū aurū. ⁊ ꝓ auro offerretmihi auricalcū. ⁊ ita me deciperet. nunqͥd dicerer ꝯſenſiſſein auricalcū. Nūqͣꝫ volui emere auricalcū. nec gͦ ī illd̓ ꝯſenſiqꝛ cōſenſus nō niſi volūtatis ēSic̄ gͦ error mat̓ie excludit cōſenſum. ita ⁊ in ꝯiugio error ꝑſone. Sꝫ ob̓r de iacob qͥ ꝓ rachel ſeptē ānis ẜuierat. ⁊ ſuꝑpoſita ē ei lya. nūqͥd error ꝑſo
ne excludit ꝯiugiū cū nō in eāſꝫ in rachel ꝯſenſerit. Sꝫ quidibi factū. in mīſterio geſtū nōīprobe tradit̉. ibi tn̄ ⁊ ſi n̄ p̄ceſſit. ſecutꝰ ē ꝯſenſus. nec ex illoꝯcubitu qͥ ꝯſenſū p̄ceſſit fornicarij iudicant̉. cū ille maritaliaffectu eā cogͦuerit. ⁊ illa vxorio affectu d̓bitū ꝑſoluerit. putans lege pͥmogenitaꝝ ⁊ pat̓nis īperij ſe illi iure cōpulatā:Excuſat̉ etiā. qꝛ dei ꝯſilio ī myſterio ita actū ē. Hodie etiā excuſaret̉ ille cui īſcio vxoris ſoror lectulū eiꝰ īgreſſa ſe ſubijceret. q̄ tn̄ ſine ſpe cōiugij. ꝑpetuo manere cēſeat̉. ille tn̄ qͥ cognouit eā ꝑ ignorātiā excuſat̉qd̓ ꝑ ſil̓e ꝓbat̉ Si em̄ diabolꝰtrāſfigurās ſe in āgelū lucꝭcredat̉ bonꝰ. nō ē error ꝑiculoſusꝘ aūt vir ille in illā muliereꝫnō ꝯſenſerit ex ſil̓i on̄dit̉. ᵇ Si pqͥs hereticꝰ noīe Aug. vl̓ Ambroſi. alicui catholico ſe offerret. eūqꝫ ad ſue fidei imitatiōꝫvocaret. ſi ille aſſentiret. in cſnīam fidei diccret̉ cōſenſiſſe?Nō ī hereticoꝝ ſecrā. ſꝫ in integritatē fidei quaꝫ ille hereticꝰſe mētiebat̉ hr̄e. Error ꝟo for ctunē ꝯſenſū nō excludit. Queem̄ nubit pauꝑi putās illū eſſediuitē. nō pōt renūciare pͥoriꝯditōi qͣꝫuis errauerit. Nec exror qͣlitatꝭ. vt ſi qͥs ducat vxorēme retricē vel corruptā. quamputat eē caſtā vel ꝟgineꝫ. nonpōt eam dimittere.
¶ Diſt. XXX. Conſenſus qui ē efficiēs cā mr̄imonij nō debet eē defectiuus a ꝑte rationis.Ec ſolū coactio impedit ⁊ excludit cōſenſuꝫ ⁊cͣ¶Supra egit mgr̄ de cōſenſu qͥ deficit a ꝑte volūtatis. Hic ſcd̓o agit de ꝯſenſu qͥ deficit a parte rōnis. Et qm̄ ex hac ꝑte pōt dupl̓r deficere. Aut ꝓpter errorē in rōne. aut ꝓpt̓ obliqͥtatē in ītētiōe. q̄ aliqͥd1a ¶ Si em̄ diarbolus trāſfigurans ſe in angelum lucis credatur bonꝰ. nō eſteerror ꝑiculoſusUr̄ falſū dicereqꝛ h̓ ē error qͥ ducit ad idolatriāvtſi on̄dat ſe eēxp̄m. ⁊ credat̉ etadoret̉. ℟Pº. dd̓.ꝙ mgr̄ loqͥt̉ d̓ erore illo ita ꝙ n̄ꝓcedat̉ vltra. q̄iſte nō ē error iuris ſꝫ facti. Uelſi vltra ꝓcedatītelligit̉ ita ꝙſimpl̓r ſꝫ ſb̓ cōditione. vtpotſi adoret eū ſixp̄s. tūc nulla ēidolatria nec deceptio ꝑiculoſaSi āt vltracedat tūc īcipitSias herticꝰ noīevel amb̓. ⁊cͣ. Ur̄ꝙ talis error ſuꝑiculoſiſſimusqꝛ ſi talē hereticū noīe aug. recipit. tūc credioīa q̄ ſibi dic̄. etita cōtra fideꝫ ⁊efficeret̉ qui ſiccredit hereticꝰ⁊ nullꝰ a tali errore excuſat̉.⁊cͣ. ℟ºº. dd̓.hereticꝰ ille qͥ ſiſe offeret ſb̓ nomīe aup̄cederet ī p̄dicādo. erorē. ſi extūc crederet ꝑiculū eēt. qꝛ n̄ tm̄ ī ꝑſona eēt errorveꝝetiā ī fide. Nec excuſat̉ tl̓is qͥ tl̓i cōſentit. qm̄ hꝫ cōſiliariū interiorē ad quē dꝫ recurrere ⁊ quē dꝫ cōſulere.Sꝫ ſi ille n̄ ꝓcedat vltra. ſꝫ ſolū ī gn̄ali dicat ꝙ ſeqͥt̉ ſectā ſuā. tūc nll̓m ē ꝑicl̓m. ⁊ ſi p̄dicat ci veꝝ īꝑſona augpōt ibi eē̄ meritū ī aſſētiēdo. Un̄ nota ꝙ ī eadē ꝟitate aſſentiēs aliqͥs alicui ẜm ꝙ catholico doctori meret̉. aſſentiens vt heretico demeret̉. aſſentiēs vt ph̓o nec̄ iereturnec demeret̉. Un̄ eſto ꝙ ſic̄ moyſes dixit in pͥncipio crequit deꝰ c. ⁊t. ita et̄ di. Arꝭ. ita etiā Arriꝰ Qui crcd̓ret?
dic̄ rōnis. aliqͥd dicit volūtatꝭ. Iō pͥmo determinat deconſenſu qui fit in errore. ſecundo ꝟo de cōſenſu qui fitmala intētione ⁊ ꝑ oppoſitum bona. ibi. Expoſito queſit cauſa efficiens mr̄imonij. Prima ꝑs hꝫ duas. Prīoem̄ determinat varios errores qͥ incidūt circa ꝯſenſuꝫScd̓o det̓mīat qͣlit̓ ꝯſenſꝰ marie ⁊ ioſeph fuerit rectꝰ etſcūs. ibi. Premiſſis aliqͥd addēdū ē d̓ mō illiꝰ ꝯſenſꝰ ⁊cͣ.moyſes dic̄ mereret̉. qꝛ cred̓retꝙ ſpūſcō fueritafflatꝰ. ⁊ ita crederet prime veritati. Qui crederet ꝙ Ariſto.dic̄ nec mereret̉nec demereret̉ qꝛadhereret ſapīemundane. Quicredet qd̓ arriꝰdic̄ putas arriūqͥ fuit hereticuſeē doctorē veꝝ d̓mereret̉. qꝛ aſſēſus ē fundatusſuꝑ hereſim.c Error ꝟo fortune ⁊cͣ. Ur̄ male dicere. qꝛ poſſibile c̄ ꝙ aliqͥscōſentiat in aliquā ꝓ ſola pecunia. rō cōſentiēdi fuit pecuniaſꝫ n̄ exn̄te cā pͥnciꝑali nō exiſtiteffectꝰ. gͦ ſi nō ēdiues illa ī qͣmcōſentit̉ ꝓpt̓ diuitias. nō ē conſenſuſ. ergo necmrimoniū. Itēeſto ꝙ cōſenſuſexpͥmeret̉ ſub cōditiōe pecunie.deinde ſi nō daret̉ nō eēt matrimoniū in cōſpectu eccl̓ie. gͦ pari rōe ſi nō ē it̓acorde non ē mr̄imoniū in cōſpectu dei. ℟º. dd̓.ꝙ error fortunenō excludit conſenſum. īmo cōſenſum inducit. Inducitur autem conſenſus a falſa extimatōe ad eliciēdū cōſenſū veꝝ. ⁊ cuꝫnō ſit in aliā ꝑſonā qͣꝫ in hāc. verꝰ ē cōſenſus ⁊ verū eſtmr̄imōiū. Qd̓ gͦ obr̄ ꝙ pecunia ē cā. dd̓. ꝙ fl̓m ē. īmo extimatio vl̓ ſpes hn̄de pecunic. Ad illd̓ qd̓ obr̄ ſi cōſentit ſpe pecunie. dd̓. ꝙ alid̓ ē ſpe pecunie cōſentire. alid̓ſb̓ ꝯditōe ꝯſētire Qui .n. ꝯſētit ſpe pecunie ſuppōit diuitias ī extīatōe. ⁊ abſolute clicit ꝯſenſū ex volūtate ⁊ iōmr̄iᵐ ꝯtrahit. ſꝫ qͥ ſub ꝯditiōe r̄ẜuat ſibi adhuc cōfēſū. ⁊iō nō ē mr̄iᵐ. nec ē ſil̓itudo int̓ hūc cōſenſum ⁊ illum.
Solutig
DI. XXX
2
Oypoſitō
4
C 4