Druckschrift 
... in Quartum libru[m] Sententiaru[m] (1493)
Entstehung
Seite
75r
Einzelbild herunterladen
 

DII.XV

cia. Et ideo dicit̉. Eccͣs. ix. qui in vno peccauerit multabona ꝑdet. Et beatus Iaco. ij. capi qͥ offendit ī vno factus eſt oīm reus. qꝛ qͥ peccat in vno nō ſatiſfacit ꝓ aliquo eo ꝙ in oī pctō vnꝰ offendit̉. ⁊ īpoſſibile ē ꝙ deꝰ ſitamicus ⁊ inimicꝰ eiuſdē. Ad illud ergo qd̓ obijcit̉ deilla glo. ꝙ nō ꝑibit. dd̓ꝫ ꝙ ītelligit̉ ꝙ oꝑbꝰ pietatis p̄porat̉ qͥs ad gr̄amꝑ quā ſatiſfaciat de oībꝰ. Ad illd̓ qd̓obijcit̉ de trāſgreſſionē. dd̓m ꝙ nō ē fil̓e. qꝛ em̄ mala facimꝰ. iō mali ſumꝰ. ⁊ id̓o qꝛ actꝰ nō ſunt ꝯnexi nec tranſgreſſiones. ſꝫ nō qꝛ bona facimꝰ boni ſumꝰ. ſꝫ ccōtra. etideo oꝑtet ꝙ āte ſit amicꝰ qͣꝫ ꝓ aliqͦ pctō ſatiſfaciat. et ſiamicꝰ. ergo nullū pctm̄ hꝫ mortale. Ad aliud qd̓ ob̓rdd̓m ꝙ iſti pctō debet̉ tāta pene de ſe. niſi remittat̉ pergr̄am. quā īpoſſibile ē illi ꝑſoluere qꝛ infinita. ⁊ iō nurqꝫ p̄t taxari pena debita qͦuſqꝫ manet in culpa. Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝙ deꝰ vult plus ſatiſfactiōem qͣꝫ creditorſolutionē. dd̓m ꝙ deus ſil̓r recipit ſatiſ factionē paulatim. ſꝫ qͣꝫdiu eſt in aliqͣ culpa nō eſt ī ſoluēdo aliqͥd. īmoin obligādo ſe potiꝰ. et ideo deꝰ nō recipit. Ad illudqd̓ obijcit̉ de veniali. dd̓m ꝙ nō ē ſil̓e. qꝛ veniale ſtat ſil̓cū gr̄a ꝑ quā ꝯtingit ſatiſfacere. nō ſic mortale. īmo qd̓libet mortale tollit fundamētū ſatiſfacitōis. ſicut meliꝰpatebit in ſequēti ꝓbleumate. Queſtio. iij.Ut extra charitatē abſtinētē a pctīs poſſibile ſit ſatiſſacere. Et ꝙ ſic videt̉ Luc̄. xj. date cl̓ynā ⁊ eece oīa mūda ſunt vobis. Cōſtat ꝙ ibi loqͥtur de pctōribꝰ. ergo p̄tqͥs ſatiſfacere ꝑ el̓ynaꝫ fine gr̄a. Et hͦ ip̄ꝫ Dan̄. iiij. dixitDaniel Nabuchodonoſor. pctā tua el̓ynis redime. Etꝯſtat ꝙ ille erat pctōr magnꝰ. ergo ⁊cͣ. Itē Tren̄. iij.venatōe ceperūt me. Glo. ⁊ ſi fides deeſſet. pc̄a ſatiſ faceret. ſꝫ vbi dceſt fides nō eſt charitas. ergo ⁊cͣ. Iteꝫrōe videt̉. qꝛ ad nullū p̄ceptū diuinū tenet̉ hō ex charitate. hͦ ꝯſtat. qꝛ ſi qͥs ꝓ loco ⁊ tꝑe parētes honorat etiā nōhn̄s charitatē nō peccat. ergo multo minꝰ tenet̉ ex charitate īplere ſacerdotis mādatū. ſꝫ ſatiſfactio eſt mādatū ſacerdotis. ergo p̄t fieri extra charitatē. Itē ſi tenetur ex charitate ſatiſ facere. cū nullꝰ ſit certꝰ vtrū amoreaut odio ſit dignꝰ. ſꝑ eſt ī dubio. ergo ſꝑ dꝫ ſatiſ facere.Si tu dicas ꝙ ꝯcluſio ē vera. qꝛ ſꝑ ꝯcedēda ē pnīa tibivſqꝫ ad mortē. ergo eſto ꝙ impoſita ſit alicui pnīa darecentū marcas. videt̉ ẜm hoc ꝙ ſꝑ tenet̉ dare. ſꝫ hͦ eſt impoſſibile. ergo tenet̉ ad īpoſſibile. Cōtra. nō reſpicitdn̄s quātū. ſꝫ ex quāto. ſꝫ volūtas ſine charitate nō placet deo. ergo nec opꝰ nec ſatiſfactio. Itē qͣꝫdiu hō eſtextra charitatē ē inimicꝰ. ſꝫ ſatiſfactio eſt recōciliatiua.ergo tal̓ nō p̄t ſatiſfacere. Itē apl̓us. j. ad Coꝝ. xiij.Si diſtribuero in cibos paupeꝝ oēs facultates meas.charitatē aūt nō habuero nihil mihi ꝓdeſt. gͦ ⁊cͣ. Iteꝫnullꝰ dānat̉ ꝓ culpa ꝓ qͣ ſatiſ facit. ⁊ nullꝰ dānat̉ niſi ꝓpter culpā. ergo nullꝰ ſatiſfaciēs dānat̉. ſꝫ nullꝰ euaditdānationē niſi qͥ hꝫ charitateꝫ. ergo nullꝰ ſatiſfacit niſiqͥ eſt ī charitate. ℟º. dd̓m ꝙ ſatiſfacere qͣꝫtū eſt de vinoīs īportat diuinā acceptatōeꝫ ⁊ recōciliationē ⁊ amiciciā. Etiā qꝛ ſine gr̄a gratū faciēte ⁊ charitate īpoſſibile eſt aliquē deo placere ⁊ oꝑa eius acceptari. id̓o nec ſatiſfacere ē poſſibile. poteſt tn̄ hō anteqͣꝫ hēat charitateꝫꝑꝑare ſe ad hn̄dā charitatē ⁊ ad exeq̄ndā ſatiſfactione.Et ſic ītelligit̉ ꝯſiliū dn̄i ⁊ ꝯſiliū Daniel̓. vt ſe p̄ꝑēt adcl̓ynā ꝑ gr̄am. q̄ accepta multiplicādo el̓ynas ſatiſfacerent. Ad illud qd̓ obijcit̉ de glo. in Trcn̄. dd̓m ꝙ fides ibi d̓r ꝯſcīa pctī. Aliqn̄ em̄ hn̄s gr̄am ꝑ penā ſatiſfacit de culpa cuiꝰ nō hꝫ memoriā. vn̄ tātū valet dicereIſi fides deſit. quātū ſi deſit ꝯſcīa. Ad illud qd̓ obijci

tur ꝙ nullꝰ tenet̉ ex charitate implere mandata. dd̓m ꝙqn̄ ſatiſfactōis opꝰ ab hoīe īponit̉ homī. nō tenet̉ illud.opꝰ facere ex charitate ſiue in charitate. qꝛ p̄ccptū. ſꝫ neceſſe hꝫ ī charitate facere ad hoc ꝙ ſit emēdatoriū ⁊ deoplacituꝫ. ⁊ ideo dico ꝙ oꝑe illo iniūcto ꝯpleto. nō tenet̉.illud iterare. ſꝫ ſi dubitat ꝓbabilit̓ ſe deo nō ſatiſ facerenon dꝫ a ſatiſfactiōe ceſſare qͦuſqꝫ ꝑ ſigna ꝓbabilia habeat certitudinē de culps dimiſſa ⁊ pena. Un̄ ſic̄ dictuꝫeſt de alijs ſacr̄is. maxīe de cuchariſtia ꝙ non valet niſihn̄ti charitatē. non tn̄ tencī qͥs accedere ex charitate ẜmveritatē. ſꝫ ſe ꝓbabilit̓ diſponere. ita etiā d̓ ſatiſfactōedd̓m ꝙ oꝑa iniūcta in ſatiſ factiōeꝫ tenet̉ facere. ⁊ tenet̉ſe diſponere qͣꝫtū ē in ſe. ⁊ ſic abſolutꝰ eſt ī foro eccleſie⁊ a pena ſue ꝯſcīe. ⁊ ī foro dei abſolutꝰ ē vt nō peccet inhoc faciēdo. Sꝫ tn̄ ꝑ hec oꝑa non abſoluit̉ oīno. ⁊ ideoſanū ꝯſiliū eſt ꝙ hō ſꝑ peniteat. ſufficit tn̄ cū ſignis ꝓhabilibꝰ feciſſe pnīam iniūctā. nec oꝑtet cā iterare. vnd̓ſi centū dedit nō dꝫ iterare. nec ſacerdos dꝫ iteꝝ īponere niſi pro aliqͣ culpa de nouo ꝯmiſſa. Satiſfecit enimtalis in foro eccl̓ie ⁊ ſue ꝯſcīe. Un̄ notādū ꝙ duplex p̄tdiſtīgui foꝝ ẜm duplex iudiciū .ſ. foꝝ ꝯſcīe. ⁊ foꝝ diuine iuſticie. Primū ē manifeſtū. ſecūdū ē occultū. Si qͥsigit̉ īpleat pnīaꝫ īpoſitā ſine remorſu ꝯſcīe. ſed tn̄ extracharitatē. non tenet̉ ſatiſfacere āpliꝰ. nec iudicio ſacerdotis nec ſuo. tenet̉ tn̄ iudicio dei. qꝛ adhuc deꝰ exiget penā. illud aūt foꝝ diſtinguit̉ ꝯtra foꝝ eccl̓ie. Sꝫ illd̓ vocat̉ foꝝ eccl̓ie qd̓ eſt in facie eccleſie publicū. Queſtio. iiij.Utꝝ oꝑa ſatiſfactoria extra charitatē adueniēte charitate reuiuiſcāt ſiue viuificent̉. ⁊ an debeāt ꝯputari in ſortē. Et ꝙ ſic videt̉ ſuꝑ illud Leuit̓ .xxv. ſi attenuatꝰ frat̓tuus ⁊c̄. glo. exponit ꝙ fructꝰ bone ꝯuerſatōis debēt eiꝯputari ab eo tꝑe ex qͦ peccauit. ⁊ ex hoc videt̉ ꝙ charitate adueniēte pn̄t bona oꝑa ꝯputari. Itē baptiſmꝰacceptꝰ a ficto extra charitatē adueniente charitate inetpit valere. ergo ſil̓r cū ſatiſfactio ſit opꝰ ſacͣmētale poterit valere adueniēte charitate. Si dicas ꝙ nō eſt ſil̓eqꝛ in baptiſmo impͥmit̉ caracter. Cōtra. hoc eſt de reſtitutōe q̄ tūc valet ad ſalutē cū aducīt charitas. nec oporitet iterari. Itē faciliꝰ eſt ī natura viuificare qd̓ nō vixit qͣꝫ qd̓ vixit ⁊ eſt mortuū ſiue mortificatū. pͥmū em̄ eſtnaturale. ſecundū ſuꝑ naturaꝫ. ergo cū oꝑa mortificataadueniēte charitate viuificent̉. ml̓to magis mortua. vl̓ſaltē eqͣliter. Itē bonū moris magis ꝓpinquū eſt gr̄eqͣꝫ bonū nature. ſꝫ naturalia viuificant̉ ⁊ gr̄a reformantur. ergo ⁊ bona in genere pͥus facta. Itē ratio qͣre deus remittit culpā ⁊ nō remittit penā eſt. ne pctm̄ remaneat īpunitū. ergo ſi iſte pctōr punitꝰ eſt ante aduentuꝫgr̄e nunqͣꝫ dꝫ puniri poſt gr̄am. vel in ꝑte dꝫ. aut nullomodo puniri dꝫ. aut non tantū. ergo bona oꝑa ꝯputātur. Contra. qd̓ nullo modo viuit. nec ē a pͥncipio viuēte. nec hꝫ potētiā ad vitā n̄ p̄t viuificari. ſꝫ tale ē opꝰextra charitatē factū. gͦ ⁊cͣ. Itē oē ſatiſfactoriū ē meritoriū. ſꝫ nullū ē meritoriū niſi ex charitate. ſꝫ opꝰ illd̓ nōfuit ex charitate nec āpliꝰ p̄t eē. qꝛ īpoſſibile eſt ꝙ mutetoriginē. ergo īpoſſibile ē int̓ oꝑa ſatiſfactoria ꝯputari. Itē peccator ante ſatiſfactionē eſt obligatꝰ ad penaꝫinfinitā. ſꝫ ab īfinito nihil adimit̉. ergo qͣꝫtūcūqꝫ peccator ſe affligat tenet̉ ad aliqͥlē penā. ergo non debent talia oꝑa ꝯputari. Itē opꝰ ex charitate ꝓcedēs exceditimproportional̓r opꝰ extra charitatē factū. ſed qd̓ īproportionalit̓ excedit aliud non accreſcit ex additōe illiꝰ.ergo qͣꝫtūcunqꝫ oꝑa fecerit ante charitatē nihil adducitad oꝑa poſt charitatē. ſicut nec punctꝰ ad lineā. ergo in

13

14

i5

B6

2o

17

18

n 3