DI.LL
que ſūt ꝑfectōis. Itē Greg. in quadā oml̓a. Cū augent̉dona. rōnes creſcūt donoꝝ. Unde ⁊ aucͣtas dicit ꝙ cuiplꝰ ꝯmittit̉. plus ab eo exigit̉. gͦ cui ꝯmittit̉ ꝑfcā charitas. cū d̓s exigat actū ꝯuenientē habitui. vr̄ ꝙ ille teneatur ad oꝑa ꝑfectōis. Itē ſicut ſc hꝫ charitas imꝑfectaad oꝑa ſimplicꝭ iuſticie. ſic ſe habet charitas ꝑfecta adoꝑa iuſticie ꝯſūmate. Sꝫ hn̄s charitatē imꝑfectam tenetur ad ea q̄ ſunt ſimplicis iuſticie. gͦ vr̄ ꝙ habens caritatē ꝑ fcām obliget̉ ad oꝝa ꝑfectionis. Itē charitas ꝓficit aut deficit. ſꝫ habēs charitatē tenet̉ nō deficere. gͦ tenet̉ ꝓficere. cū nō ſit mediū inter hec. qͥ aūt hꝫ charitatēꝑfectā nō p̄t ꝓficere. niſi in oꝑbꝰ ꝑfectis. gͦ vr̄ ꝙ om̄isin qͦ eſt ꝑfectio obliget̉ ad oꝑa ꝑfectōis. Sꝫ ꝯͣ. Math̓.rix. Si vis ad vitā ingredi ẜua mādata. Igitur ex ſolaobẜuātia mādatoꝝ vr̄ ꝙ homo poſſit ꝑuenire ad ſalutē. gͦ nō videt̉ ꝙ ad ea obligat̉ q̄ ſūt charitatis ꝑfecte.Ite Iaco. iij. Qui nō offendit ī ꝟbo. h̓ ꝑfectꝰ ē vir. ſꝫ nl̓lus tenet̉ ad hͦ ꝙ nō offendat i ꝟbo qͣꝫtucūqꝫ ſit ꝑfectꝰ. gͦꝓpter ꝑfectione charitatis nō obligatur qͥs ad ea q̄ ſūtꝑfectōis. Itē quāto aliqͥs ē in maiori charitate ꝯſtitutꝰtāto plus hꝫ de libertate ſpūs. ⁊ qͣꝫto plus habet de lib̓tate ſpūs. tāto paucioribus vinculis obligatur. gͦ perfecti nō tenētur ad plura qͣꝫ teneātur imꝑfecti. qͣꝫtum ēde ꝑfectōe charitatis. Si gͦ imꝑfecti nō aſtringutur adoꝑa ꝑfectōis. vr̄ a maiori ꝙ nec illi debeāt aſtringi qͥ ſūtin charitate ꝑfecta cōſtituti. Itē ſtatus charitatis ꝑfecte nō excedit charitatē imꝑfectā in infinitū. cū gͦ mortale excedit veniale in infinitū. qd̓ eſt veniale imperfectonō eſt mortale ꝑfecto qͣꝫtū eſt de ip̄o genere ſtatus. gͦ nōvr̄ ꝙ ꝑfectio charitatis obliget hoīem ad oꝝa ꝑfectōis.Si em̄ obligaret. iā videret̉ ꝙ ꝑfectꝰ vir eſſet peiorꝭ cōditōnis. ¶ ℟º. ad p̄dcōꝝ intelligētiā eſt notandū ꝙ mitiplex ē genus ꝑfectōis. ⁊ multiplex eſt ratō obligandi.Quinqꝫ em̄ ꝑfectōis genera cōſueuerūt diſtingui. Primū eſt ꝑfectio ſufficientie que ꝯſiſtit in adimpletōe mādatoꝝ. Et de hoc Mat. v. Eſtotē ꝑfecti ſicut pr̄ vr̄ cel̓.ꝑfectꝰ eſt. Scd̓a ē ꝑfectō religiōis q̄ ꝯſiſtit ī obſeruātiaꝯſilioꝝ. Et de hͦ habet̉ Math̓. xix. Si vis ꝑfectꝰ eē. vade ⁊ vede oīa q̄ ha. ⁊c̄. Tercia ē ꝑfectio p̄latōis q̄ ꝯſiſtitin regimīe ſubditoꝝ. Et de hac dr̄ Luc. vj. ꝑfectus oīserit ſi ſit ſicut mgr̄ eiꝰ. Quarta eſt ꝑfectio oꝑatōis qͥ ꝯſiſtit in oſtēſione exemploꝝ. Et de hac dr̄ Gen̄. vj. Noevir iuſtus atqꝫ ꝑfectus ī generatōibus ſuis. Quinta ēꝑfectio trāquillitatis que ꝯſiſtit ī ꝯſūmatōne difficillimoꝝ et optimoꝝ. pͥma Ioh̓. iiij. Perfecta charitas foras mittit timorē. Et ph̓s dicit ꝙ ꝑfecta virtus optīorū eſt oꝑatiua. Similiter intelligēdū eſt ꝙ qͥnqꝫ modisobligat̉ aliqͥs ad aliud. Primū genus obligatōis ē ꝓpter mādatū diuinū. Scd̓m ē ꝓpter votū emiſſū. Tercium eſt ꝓpter officiū ſuſceptū. Quartū eſt ꝓpter vitāduꝫſcādalū. Quintū eſt ꝓpter ꝯſcientie iudiciū. Cū gͦ querit̉ vtꝝ hō in ꝑfecta charitate exiſtens teneat̉ ad oꝑa ꝑfectōis. Dd̓m. ꝙ ſi ꝑfectio accipiat̉ pͥmo modo. vicꝫ ꝓꝑfectōne iuſticie q̄ ꝯſiſtit ī impletōne mādatoꝝ. ſic obligatur ad illā ꝑfectionē ſicut ⁊ alij. ⁊ eo magis de bono ⁊equo quo magis ꝑcepit donū per qd̓ poſſit implere diuinū mādatū. Si aūt loquamur d̓ alijs generibꝰ ꝑfectionis. Dd̓m ꝙ nō obligat̉ hō exiſtēs ī ꝑfecta caritate adilla niſi quātū ex obligatōne diuini mandati. nec al̓r obligat̉ niſi interueniat aliqd̓ vincl̓m ſequētiū. vicꝫ. votūper qd̓ obligat̉ ad ꝑfectōnē religiōis. Uel officiū ſuſceptū ꝑ qd̓ obligat̉ ad ꝑfectōnem platōis. Uel ſcādalumrōe cuiꝰ obligat̉ ad ꝑfectōnē oꝑatōnis. Uel cōſciētie dictamē ꝑ qd̓ obligat̉ ad ꝑfectōnē trāquillitatis. His.
interuonientibꝰ ſuꝑinducit̉ noua obligatio ad hmōi genera ꝑfectionū p̄dictaꝝ. Sꝫ ſtatus charitatis qͣꝫtū ē deſe neceſſaria obligatōnem nō inducit. ſicut rōes que adhāc ꝑtē ſūt inducte on̄dūt. Et ideo cōcedi poſſūt ¶ Adilld̓ ꝟo qd̓ ob̓r in ꝯͣriū de autoritate dn̄i in Mat. ia piꝫrn̄ſio. qꝛ illd̓ ītelligit̉ de ꝑfectōne iuſticie ⁊ ſufficiētie adquā obligātur omēs tā ꝑfectiqͣꝫ imꝑfecti. ¶ Ad illudqd̓ ob̓r de aucͣte Greg. ꝙ ſicut creſcūt dona ſic creſcūt rationes donoꝝ. dd̓m ꝙ hͦ veꝝ ē quātū ad ea que ſūt neceſſitatis. Preterea qd̓ dr̄ ꝙ rōes donoꝝ creſcut hoc nō d̓rꝙ deꝰ ſꝑ exigat neceſſario ab hoīe totū qd̓ p̄t. ſꝫ qꝛ exigitde bono ⁊ equo. ita ꝙ illa exigētia nō inducit tūc rōnemneceſſitatis ſꝫ ꝯgruitatis. ⁊ eiꝰ obmiſſio nō inducit culpā mortalē ſꝫ venialē. dn̄s aūt nō ſolū exigit rōnem demortalibꝰ ſed etiā de venialibꝰ ẜm illd̓ qd̓ dr̄ Mat. xij.ꝙ hores reddēt rōem de om̄i ꝟbo ocioſo ¶ Ad illud qͦsob̓r. ꝙ ſicut ſe habet charitas imꝑfecta ad oꝑa ſimplicꝭiuſticie. ⁊c̄. Dd̓m ꝙ nō eſt ſil̓e. qꝛ charitas imꝑfecta ordinat̉ ad oꝑa ſimplicis iuſticie nō ꝓpter ip̄ius charitatꝭſtatū ſꝫ ꝓpter diuinū mādatū. ſed nō ſic eſt de operibusꝑfectōis. qꝛ nō cadūt ſic ſub p̄cepto. ſꝫ magis ſub āmonitōe et ꝯſilio. ¶ Ad illud qd̓ ob̓r ꝙ hn̄s charitatem ſꝑtenet̉ ꝓficere. Dd̓m ꝙ charitas dicit̉ duplicit̓ ꝓficere.Uno mō ꝓpter multiplicatōnē bonorū oꝑm. Alio mōꝓpter ip̄ius charitatis augmētū ⁊ ꝓgreſſū ad vltimumſtatū. Cū gͦ dr̄ ꝙ hō tenet̉ ꝓficere ī charitate. ⁊ ꝙ charitas aūt ꝓficit aut deficit. ſi intelligat̉ de ꝓfectū qͥ ꝯſiſtitin ip̄ius charitatis augmēto ⁊ increm̄to. ſic nō habꝫ veritatē. qꝛ charitas nō augetur in homīe cōtinue. Si vero intelligat̉ de ꝓfectu qͥ conſiſtit in bonoꝝ oꝑm multitudine ⁊ iufticie exercitatōe. ſic veritatē habet. ſed iſtc ꝓfectꝰ charitatis nō tm̄ attēdit̉ in impletōne cōſilioruꝫ ⁊oꝑm ꝑfectoꝝ. ſꝫ etiā in obẜuātia mādatoꝝ. Et ideo exhoc nō pōt ꝯcludi ꝙ homo in ꝑfecta charitate ꝯſiſtensad oꝑa ꝑfectōnis neceſſe habeat obligari.¶ QueſtioIIIIUtrū oēs teneātur diligere inimicos qͣꝫꝫtū ad effectum.Et ꝙ ſic vr̄ Leuit̓. xix. Diliges amicū tuū ſicut teipſuꝫSuꝑ quo dic̄ Aug. ꝙ noīe ꝓximi ⁊ amici intelligit̉ oīshō. ẜm etiā ꝙ ip̄e dn̄s innuit Luc̄. x. Ergo ſi illud p̄ceptū datū eſt om̄ibꝰ. cū oēs teneātur affectu diligere ſe.videt̉ ꝙ oēs teneātur affectu diligere inimicos ¶ ItemMat. v. Si diligitis eos qui vos diligūt quā mercedem habebitis. glo. Nullā in celo. qui gͦ tm̄ habet dilectionē reſpectu diligentiū ſe non habet charitatē. qꝛ cūcharitas nō poſſit eſſe ſine mercede. igit̉ ad hoc ꝙ aliqͥshēat charitatē. neceſſe eſt ꝙ ip̄ius charitas ad eos qͥ ipſumodiūt ſe extēdat ¶ Itē ſuꝑ illud Luce. vj. Diligiteinimicos vr̄os. Glo. interli. Nō ſufficit nō odiſſe. ſedoēs tenētur ad illud qd̓ ſufficit ad ſalutē. gͦ oēs tenēturnō ſolū ad nō odiendū inimicos. ſꝫ etiā ad amandum.Itē nulli deꝰ dimittit pctm̄ niſi ip̄e dimittat ꝓximo ẜmqd̓ dr̄ Math̓. vj. ⁊ xviij. Sꝫ nemo dimittit ꝓximo excorde niſi ip̄m diligat affectu. gͦ nemo p̄t apd̓ deū veniāmereri niſi offendetes ſe diligat ex corde. Itē plꝰ diligēdus ē ꝓximꝰ qͣꝫ corpꝰ ꝓpriū. nec aliqͥd aduerſat̉ magꝭ ⁊inimicat̉ ſpūi qͣꝫ ip̄a caro. cū gͦ qͥlibet teneat̉ natura carnis ſue diligere. vr̄ ꝙ teneat̉ inimicū ſuū affectu diligere. Itē ſicut culpa ē deteſtabilis. ſic imago dei ē diligibilis. ſꝫ qͣꝫtūcūqꝫ hō diligat̉ ſꝑ tenet̉ hō deteſtari eiꝰ culpāqͣꝫtūcūqꝫ ꝑ culpā aduerſet̉ ſꝑ tenet̉ diligere eiꝰ naturāSꝫ ꝯͣ Mat. v. Audiſtis qꝛ dcm̄ ē antiqͥs. diliges amicū tuū. et odio hēbis īimicū tuū. ſꝫ ad nihil obligamurmorale nūc ad qd̓ nō obligarētur ātiqͥ ī lege. gͦ ſi tūc nō
14
15
16
177
13