DII.XII

¶ Mouet q̄ſtionē ⁊ determīat de ꝯditōne nature aſſumpte qͣꝫtum ad genus. Utrum ſcꝫ deꝰ alium hoīem aſſumere potuit vel aliunde qͣꝫ de genere Ade.queri. UtꝝUlECElla MN deus aliumhoīem vel aliūde qͣꝫ de genere illiꝰ Adāaſſumere potuerit. Ad quod ſane dicpōt ip̄m aliā aīam ⁊ aliā carnē potuiſſe aſſumereqꝛ gratm̄ aſſumpta ē aīa illa ⁊ caro a ꝟbo dei.¶ Cōfirmat determinatōꝫ ſuā aucͣte aug. l¶ Ut eī ait Aug. In rebus ꝑ tp̄s ortis illa ſūmagr̄a eſt. ꝙ hō in vnitate ꝑſone ꝯiunctus ē d̓o. Potuit ḡ deus aliā aīaꝫ ⁊ aliā carnē ſumere. ⁊ carnēvtiqꝫ aliude qͣꝫ de genere adā. Un̄ Aug. xiij. li. detri. Potuit itaqꝫ deꝰ hoīeꝫ aliūde ſuſciꝑe in qͦ eētmediator dei ⁊ hoīm. nō de genere illius Adā qͥpeccato ſuo obligauit genꝰ humanū. ſic̄ ip̄m quēpͥmo creauit. nō de genere alicuiꝰ creauit. Poterat gͦ vel ſic vel alio qͦ vellet mō creare vnū aliuꝫde qͦ vinceret̉ victor pͥoris. Sꝫ meliꝰ iudicauit. etde ip̄o qd̓ victū fuerat genere aſſumere hoīem. ꝑquē hoīs vinceret inimicū. ⁊ tn̄ ex ꝟgine cuiꝰ ꝯceptū ſpūs nō caro. fides nō libido p̄uenit. nec int̓fuit carnis ꝯcupīa qͣ ceteri ꝯcipiūt̉ qͥ origīale trahūt pctm̄. ſꝫ credēdo n̄ ꝯcūbēde facta ē fecūdataꝟginitas. Ex hijs aꝑte on̄dit̉ ⁊ aliū ⁊ aliūde hominē deū aſſumere potuiſſe.¶ Mouet qōnē ⁊ determīat ꝟitatē de ꝯditōe nature aſſūpte qͣꝫtū ad li. ar. Utꝝ ſcꝫ hō ille potuitpeccare. vel nō eſſe deus.¶ Iō nō īmerito q̄rit̉. Utꝝ hō ille potuerit peccare. vel n̄ eē deꝰ. Si eī potuit peccare. etiā potuit dānari. Si potuit dānari. potuit n̄ eē deꝰ. gͦ ſi potuit peccare. potuit nō eē deꝰ. qꝛ eſſe deū ⁊ poſſevelle iniqͥtatē ſimul eē neq̄unta Hic diſtinctōe opꝰ ē. Utrū deꝑſona an̄ de naͣ agat̉. Si eī de ꝑ

ſona agit̉. manifeſtū ē ꝙ peccare n̄ potuit. nec d̓s n̄ eē potuit.Si ꝟo de naͣ. diſcutiēdū ē vtruꝫagat de ea vt ꝟbo vnita. an deea tāqͣꝫ n̄ vnita ꝟbo ⁊ tn̄ enti .i.an de ea ẜm ꝙ vnita fuit ꝟbo.an de ea ẜm ꝙ eē potuit ⁊ n̄ vnita ꝟbo. Nō ē eī ābiguū aīaꝫ illāente vnitā ꝟbo peccare n̄ poſſe⁊ ē ſine ābiguitate verū eādē ſieēt ⁊ n̄ vnita ꝟbo poſſe peccare¶ Diſſoluit ſophiſticas rōnesqͥbus īprobi qͥdā conant̉ ꝙ humana natura xp̄i ꝟbo vnita potuerit peccare.d¶ Quidam tamē probare cōnātur etiā eam vnitaꝫ ꝟbo poſſe peccare. qꝛ li. ar. habet. ⁊ itapoteſt flecti in vtranqꝫ partemquod friuolum eſt. cum ⁊ angeli liberum arbitrium habeant.⁊ tamen gratia adeo ſunt confirmati vt peccare nequeant.Quāto magis ergo ille homocui ſpiritus eſt datus ſine menſura. Inducunt quoqꝫ autoritatem ad probādū idem. Scriptum eſt enim in libro Sapientie. Qui potuit trāſgredi ⁊ nōeſt tranſgreſſus. facere maluꝫ⁊ non fecit. Sed hoc accipiendum eſt ẜm mēbra. vel partimde capite. partim de membris.De capite. nō eſt tranſgreſſus⁊ non fecit malum. De membris. potuit tranſgredi ⁊ facere malum.

Diſtin. xij. quō verbi ſeu xp̄i incarnatio ordinat̉ad noſtrā redemptionē qͣꝫtum ad genus natureaſſumpte. Utꝝ ſcꝫ fuerit de genere ade.Olet etiam queri vtrum aliū hominē ⁊cͣ. In p̄ſcedentibus decermīauit magiſter de incarnatione verbi in ſe. In hac ꝑte determinat de ip̄a incarnatiōe prout ordinat̉ ad noſtrā redēptionē. ⁊ durathec pars a principio huiꝰ diſtinctōis. xij. vſqꝫ ad. xxiijdiſt. ⁊ ꝯtinet. xj. diſt. ſicut ⁊ pars p̄cedens. Diuidituraūt hec pars in duas. inqͥrū pͥma agit de hijs ẜm q̄ xp̄iincarnatio ordinat̉ ad nr̄am redemptionē. In ſcd̓a ꝟoagitde ip̄a redemptione que facta ē per paſſionē. infra.diſt. xix. Nunc q̄ramus qualiter ꝑ mortē ip̄ius ⁊cͣ. Etqm̄ ordīatio incarnatōis ad noſtrā redemptionē in qͣttuor ꝯſiſtit. ſcꝫ in ꝯformitate nature. ī plenitudine gratie ⁊ ſapiētie. in defectu paſſibilitatis. ⁊ in vſu ꝟtutis.iō ꝑs iſta hꝫ qͣttuor ꝑtes. In quaꝝ pͥma determinat magiſter de genere nature aſſumpte. vtrum fuerit de gene-

a ¶ Hic diſtīction opꝰ ē Didet̉ꝙ diſtīctio illa

nulla ſit. qꝛ ex qͦnatura illa fuitvnita. peccaren̄ potuit. gͦ n̄ vr̄ꝙ aliqͦ mō peccare potuerit.Itē aīa illa btāeſt ⁊ nō poteſt n̄eſſe beata. ergoſi beata animaſimpliciter ⁊ abſolute nō poteſtpeccare. videt̉ſimiliter ꝙ necanīa chriſti. ergo nulla videtur eſſe opus diſtinctione. ℟º.dicēdū ꝙ ẜm intellectuꝫ queſtionis quem attedit. queſtioneriproponens nullamo portet facere diſtinctiōꝫꝓpter hͦ ꝙ q̄ſtioeſt de aīa xp̄i vnita vtꝝ habueritꝟtibilitatē arbitrij. verūtū mgr̄ex abūdāti dintīguit ad remouēdū īportunitatē ſophiſtice oꝑponētiū. ⁊ ſatisrōnabiliter q̄rit̉vtꝝ ille hō peccare potueritqꝛ cū ꝟbū poſſēdi ſit p̄teriti tēporis. īdet̉ mīa/te p̄t extēdere ſead oē p̄teritū. gͦad tp̄s an̄ vnionem. vel ad tp̄spoſt vnionem.

DI.XII.

Aug.

Autoritasad idemEcc̄i.xxxj.