LiberTertius

ꝙ ſic videtur. Iſta eſt vera. deus incepit eſſe homo. gͦa ſimplici cōuerſa. homo incepit eſſe deus. Itē hec ē ꝟahomo incepit eē homo ꝓpter vnionē. ſed vnio eſt reciproca ⁊ mutua. qꝛ ſicut homo vnitur deo. ⁊ deus homīergo ſi vnio reciprocatur. ⁊ inceptio q̄ ſuꝑ vnionē fundatur. ergo ſi hec eſt vera. deus incepit eſſe homo. ita ⁊hͨ homo incepit eſſe deꝰ. ¶ Itē ſimus in inſtanti ī quofilius dei incarnatus eſt. hec eſt vera. homo eſt deus.⁊ ante hoc homo nō fuit d̓s. ergo homo incepit eē deꝰ⁊p̄miſſe ſūt vere. ergo concluſio. qm̄ p̄miſſe exponūt concluſionē. ¶ Itē anteqͣꝫ homo eēt. nec homo erat homonec aliud. ſed homo incepit eſſe homo. ⁊ hō nō potuitante eſſe d̓s qͣꝫ eēt homo. ergo ſi homo incepit eē homohomo cepit eſſe d̓s ¶ Sed cōtra. Hec ē vera. Iſte homo fuit ab eterno d̓s. ⁊ ad iſtū hoīem ſequitur homo. gͦhomo fuit deus ab eterno. ergo hec ē falſa. homo incepit eſſe deus ¶ Itē ſi homo incepit eſſe deus. aut ergoiſte aut ille. ⁊ ſic de alijs. ſed nō eſt dare niſi d̓ iſto. ⁊ iſtehomo ſemꝑ fuit d̓s. ergo nō cepit eſſe deus. ergo hec eſtfalſa homo cepit eſſe deus. ¶ Item communicatio eſtin ideomatibusᵛ ergo ſi homo incepit eſſe deus videtur ꝙ hec ſit cōcedenda. dei filius incepit eſſe deus. ſedhec eſt falſa ſimpliciter. ergo ⁊ prima. ¶ Itē eſto ꝙ filius dei deponeret hominem que aſſumpſit ꝑ impoſſibile. tūc quero de hac. iſte hō deſinit eſſe deꝰ. hec eſt falſa.gͦ pari rōne ⁊ hec ē falſa. homo incepit eē deꝰ cū aſſūpſitProbatio minoris. nūc ē vnio. gͦ cōmunicatio ē ī ideomatibꝰ. ergo ſi filius dei ſemꝑ erit filius dei. ⁊ homo ſꝑerit deꝰ. ſequitur neceſſario ꝙ hec ſit ꝟa. iſte homo eritſemꝑ d̓s. ⁊ hec ſimiliter. filius dei ſꝑ erit homo. gͦ ⁊ heceſt falſa. homo deſinit eſſe deus. ⁊ hec. deus detinit eēhomo. pari rōne ⁊ hec ſūt falſe. iſte homo incepit eē d̓s⁊ deus incepit eſſe homo. ¶ ℟º. dd̓m. ꝙ abſqꝫ dubiohec cōceditur. deus incepit eſſe homo. ſed d̓ hac. homoincepit eſſe d̓s. dubiū eſt. vtꝝ ſimpl̓r ſit cōcedēda. Quidam enī voluerūt eā diſtinquere. ex eo ꝙ hoc verbū incepit pōt attribui huic termino homo rōe ſuppoſiti vl̓rōne forme. Si attribuatur rōne forme. tunc iſte terminus homo habet ſuppōem ſimplicem. ⁊ tūc eſt ſenſus.ꝙ deus incepit p̄dicari de homīe. qꝛ mō p̄dicatur. ⁊ prius nō p̄dicabatur. ⁊ ſic locutio habet veritatē. Si veroreſpiciat ip̄m rōe ſuppoſiti. ſic dixerūt ꝙ hec eſt falſa locutio. qꝛ ſuppoſito ſemꝑ cōuenit eē deū. Huius aūt ſil̓eaſſignāt ſicut ſi dicat̉ albū incepit eē ſcutū. eo ꝙ ſcutumpͥmū fuit ⁊ poſtea dealbetur. Si enī inceptio attribuatur huic termino albū rōne forme vera eſt locutio. Srōne ſuppoſiti. falſa eſt. Quia qd̓ eſt album priꝰ fuit ſcutū. Si aūt querat̉ ratio huius multiplicitatis. dicuntcā ex hoc ꝓuenire. quia verbū incipiēdi claudit in ſe negationē. ⁊ illa pōt intelligi p̄cedere terminū. ⁊ ſic facitip̄m habere ſimplicem ſuppōnem. vel ſequi. ⁊ ſic reſpicit ip̄m gratia ſuppoſiti. Unde qͣꝫuis reſpectu aliquorūactuū vel verboꝝ terminꝰ ſubiectus determīare habeat ſuppōem ſimplicē aut ꝑſonalem. tamē reſpectu huiꝰverbi incepit vtroqꝫ modo p̄t ſupponere. ⁊ hoc non ponit multiplicitatē in ſupponente. ſed in tota locutioneex varia negatōnis cōparatōne. Hec aūt diſtinctō ſatis eſt rōnabilis. ſi tamen intelligat̉ ſimplex ſuppoſitiovt dicat̉ terminus habere ſimplicē ſupponem ſub qͦ nōlicet deſcēdere. ſicut cū dicit̉ ſolus homo currit. vl̓ ſimplicem ſuppōnem habere quādo p̄dicatum vel aliquidin p̄dicato reſpicit ip̄m gr̄a forme. Licet aūt non ſit p̄dicta diſtincto reprobanda. attamē nō diſſoluit pleneambiguitatē locutōis ꝓpoſite. qm̄ ſi reſpicit ipſum ra

tiōe ſuppoſiti. adhuc hab et locutio ꝟitatem Si enī heceſt vera. iſte homo incepit eſſe in aliquo ſenſu vt priusꝓbatū eſt. abſqꝫ dubio verū eſt ꝙ incepit eſſe deus. Etꝓpter hoc intelligēdū ꝙ adhuc predicta locutio habeveritatem ẜm ꝙ verbum incipiendi reſpicit tm̄ ſubicm̄gratia ſuppoſiti. Unde attendendū ꝙ ille terminus hōreſpectu chriſti ꝑtim habet naturā termini accidental̓.partim naturā termini ſubſtantialis. Naturam inqͣꝫtermini accidentalis reſpectu ꝑſone que p̄exiſtit. Naturā termini ſubſtantialis reſpectu ſingularis homīsꝙ ſimul cū ip̄o incepit. per quod ille terminꝰ homo habet ſupponere pro ſingulari homīs ꝑ ſe. ꝓ ꝑſona verbinon. nō ergo gratia vnionis. Et qm̄ ꝓ ſuꝑpoſito ſingularis homīs. qd̓ quidem eſt ieſus. habet veritatē locutio. qͣꝫuis nō habeat pro ſuppoſito qd̓ eſt ꝑſona chriſti.hinc eſt ꝙ predicta locutio recipi p̄t tanqꝫ ſimpl̓r veraEt concedēde ſūt rōnes ad hoc. ¶ Ad illud qd̓ obijcit.ꝙ hec eſt vera. Ille homo ab eterno fuit d̓s. Dd̓m ꝙ ſiiſte demōſtret ꝑſonam. vera eſt. ⁊ in illo ſenſu falſa eſt.iſte homo incepit eſſe deus. Si vero ſuppoſitum hominis reſpiciat. adhuc pōt eſſe vera ꝑ vnionem ſiue idiomatū cōmunicationē. ſed tamē ex hoc nō ſequit̉. ꝙ iſtaſit falſa iſte homo incepit eē deus ꝑ propͥetatē ſue nature. Cōuenit enī ſicut pͥus dictum fuit hūc hoīem diceremortalē ⁊ immortalē ſine cōtradictione. Et ꝑ hoc patꝫſequēs obiectū. qꝛ ſi hō incepit eſſe d̓s. aut iſte aūt ille.Dici p̄t ꝙ iſte. ſed iſte ibi nō demōſtrat ꝑſonam ſed ſingulare hoīs ſicut pͥus dcm̄ fuit. Unde non eſt ſimile. ſidicat̉ albū incipit eſſe ſcutū. qꝛ albū nō habet niſi naturam termini accidentalis. nec habet ſuppoſitum pro qͦpoſſet reddere locutionē veram niſi ip̄m ſcutum. nō ſicaūt eſt in hoīe reſpectu xp̄i. ¶ Ad illud qd̓ obijcitur decōmunicatōne idcomatū. Dd̓m. ꝙ in ideomatū cōmunicatōne hec regula eſt attendenda. qꝛ oīa cōmunicantur. his dūtaxat exceptis que expͥmūt ip̄am vnionemvel que claudūt intellectuū repugnātiā rōne cuiꝰ errori appropinquant Ratio aūt huius eſt. qꝛ cōmunicatꝭydeomatum fundatur ſuper ipſam vnionem. ⁊ ordīat̉ad fidei catholicam exp̄ſſionem. ⁊ ideo nō cōmunicantur illa que importāt vnionem. vnde qͣꝫuis hec ſit verafilius dei eſt incarnatus. hec tamē eſt falſa. homo ē incarnatus. Similiter intelligendū eſt de his que repugnātiam intellectuū importāt. ſicut ſūt eſſe creaturam.⁊ eſſe p̄deſtinatum. ⁊ ſimilia. Et qm̄ cū dicit̉ hō incepiteſſe deus importatur vnio. ideo talis ydeomatis noeſt communicatio. ¶ Ad illud quod queritur ſi poimpoſſibile diuidatur homo a deo. vtrum hec ſit verahomo deſinit eſſe deus. Dicendum ꝙ ſic. nec valet. hemo ſemper erat deus. ergo non deſinit eſſe deus. Sicut enim prius tactum fuit. iſte due ſimul ſunt vere. homo deſinit eſſe deus: ⁊ homo ſemper erat deus. quiaper ydeomatum communicationem hec eſt vera. homo ſemper erat deus. ⁊ tamdiu erit vera qͣꝫ diu durabit vnio. Si vero cras ſoluatur vnio. tunc nec ꝑ idcomatum cōmunicationem. nec alio modo eſt verum dicere ꝙ homo ſit deus. Et ſi tu obijcias ꝙ deſinere implicat non eſſe. ⁊ iſte non poſſunt concedi ſimul de chriſto. erat ⁊ non erat. Dicendum ꝙ ſicut dictum fuit. plꝰnegat negatio explicita qͣꝫ implicita. propter hoc iſtaconceditur tanqͣꝫ vera. iſte homo eſt immortalis demoſtrato chriſto in ſtatu paſſibilitatis. qͣꝫuis non concedatur. iſte homo non eſt mortalis. Et ſic patent ca quein hac parte queruntur. ⁊ qualiter idcomata comminicantur.

30

31

32

j

29

I