Mouet qōneꝫ vtꝝ pctm̄ ẜm idē ſit culpa et pena. an̄ ẜm diu̓ſa: ⁊ det̓mīat ẜm alioꝝ opīonē. bMagis explanat opinionē alienā ꝙ nō omnepeccatū eſt pena peccati. cDeterminat q̄ſtionē ꝓpoſitā ẜm ꝓpriā opinionē ꝯfirmās eā auctoritate ſctōrū. d̓Det̓mīat qd̓dā dubiū ī aucͣtibꝰ p̄dictꝭ poſitū. e.Epilogū facit ad alia trāſiturus .f.¶ DI. XXXVIIExplicat alioꝝ opinionē qͥ dicūt malos actꝰ nullomodo eſſe a deo: nec eſſe bonos: ſiue ī eo ꝙſunt ſiue alio modo. aPonit opiniōis p̄dicte defenſionē qͣliter ſcꝫ determināt ꝟba Auguſt. p̄miſſa quibus ait. Oēqd̓ eſt: inqͣꝫtum eſt: bonum eſt. b.Ex p̄dictis elicit qͣndā cōcluſionē ſcꝫ ꝙ ẜm illosres alique ſunt que a deo non ſunt quibus homines mali ſunt. c.Opponit ꝯtra aduerſam opinioneꝫ ex illo ꝟbodeus autor malorū non eſt. d̓Ponit cōmonitōem vt erudiat. eRemouet dubiū ꝙ de pctō nō de pena ītelligit̉cū dicit̉ deꝰ nō autor mali. f¶ DI. XXXVIIIDet̓ mīat ꝙ ex ꝑte finis veīt r̄ctitudo volūtatꝭ. aDet̓mīat qͥs ſit ille finis on̄dēs ꝙ deꝰ ē finis oīsbone actiōis qꝛ charitas e: nec tm̄ ſpūſſctūs: ſꝫetiā xp̄s ⁊ pr̄: nec hi ſunt tres fines ſꝫ vnus. bDeterminat de vnitate finis reſpectu bonaruꝫvoluntatum:Mouet ⁊ determinat dubiū de duobꝰ finibꝰ cōſtituendis. d.Querit differentiā voluntatis ⁊ intentiōis ⁊ finis ẜm rationem. e.Querit d̓fferentiā voluntatis ⁊ intentiōis ⁊ finis ẜm rem .f.¶ DI. XXXIXMouet q̄ſtionē ꝙ cū volūtas ſit de his que homo naͣliter hꝫ: quare pctm̄ fore dicat̉: cū nullūaliud naturale peccatū ſit. aOpponit ꝯtra determīationē p̄dictā vt clariusagat de volūtate: inqͥrēs qͣre actꝰ volūtatꝭ ſitpctm̄: ſi actꝰ aliaꝝ potētiaꝝ nō ſunt pct̄ā. bMouet dubiū quō hō qui ſeruꝰ eſt peccati. naturaliter vult bonū. cSoluit dubiū ẜm varias opiniones. d̓¶ DI.XLOſtendit ꝙ actus penſari habeant boni vl̓ mali ex intentione vel fine. aInqͥrit vtꝝ generaliter hoc ſit verū ꝙ bonitasoperū cauſet̉ ex bonitate intentionis recitāsmultoꝝ opiniones. bCōfirmat alterā illaruꝫ opinionum autoritateAug. qͥ iudicat oꝑa ex intentione ⁊ cauſa p̄terea que ꝑ ſe ſunt peccata. c
Redit ad ꝯfirmandum reliqua. d̓¶ DI. XLIMouet qōem ⁊ det̓ mīat ẜm qͦrūdā opīonē: anoīs intētio vel actio eoꝝ qͥ carēt fide ſit mala. aObijcit ꝯtra determīationē pͥorem adiūgēs illi q̄ſtioni quandā reſpoſionē. bPonit aliā determīationē quibus modis actioeorū bona eſt: qͥ fidem non habent. cQuerit vtrū omne pctm̄ exterius ſit voluntarium ſeu a voluntate. d.Querit vtrū om̄e pctm̄ ſit in volūtate. c.Quō intelligat̉ illud nō niſi volūtate peccat̉. ſCōcludit de peccato interiori ⁊ exteriori ꝙ ſintvoluntaria. gͦ¶ DI. XLIIInqͥrit dr̄iam inter pctā oꝑis ⁊ volūtatis: et determinat ẜm duplicē opinionē. aPonit ⁊ reſpōdet obiectiōibꝰ q̄ impugnare vident̉ opinionē magis ꝓbabilē. bQuerit qͣliter reatꝰ poſſit manere pctō abeunte. ⁊ inde accipit̉ dr̄ia origīalis ⁊ actualis pctīqꝛ actuale trāſit actu ⁊ remanet reatu: originale econuerſo. cOn̄dit ꝙ reatꝰ multipliciter accipit̉ in ſcpͥtura:ex qͦ accipit̉ dr̄ia mortalis pctī ⁊ venialis. d.Tāgit qͥnqꝫ ꝯſuetos modos diuidēdi pctā. cRemouet dubitationē que ortum hꝫ ex vna illarum diuiſionum .f.Quō qd̓ libet hoꝝ ſcꝫ ſuꝑbia ⁊ cupiditas dicat̉radix omniū maloꝝ. gͦ.¶ DI. XLIIIDetermīat de pctō ī ſpm̄ſanctū qd̓ d̓r etiā pctm̄ad mortē cōꝑando illud ad alia pctōrū gn̄a. aDetermīat qͥd ſit pctm̄ in ſpm̄ ſctm̄ ẜm aſſignationē ꝑ differentias eius magis notas q̄ ſuntobſtinatio ⁊ deſperatio. bSoluit dubiū vtrū om̄is obſtinatio ſit peccatuꝫin ſpm̄ſanctum. c.Ponit aſſignationē peccati in ſpm̄ ſctm̄ ꝑ differentias eius minus notas. d. j.Ponit illiꝰ aſſignatiōis explanationē. d. ijSubiūgit diffinitiuā ⁊ cōem aſſignationē peccati in ſpm̄ ſctm̄ ẜm Ambro. e.Remouet dubiū de ꝟboꝝ illoꝝ diſtinctiōe .ſ.¶ DI. XLIIIIQuerit vn̄ ſit potētia peccandi. ⁊ determīat ꝙnō eſt a deo ẜm quorūdā opinionē. aOſtendit pluribus autoritatibꝰ potentiā peccandi eſſe a deo. bDeterminat dubiū vtrū aliquādo reſiſtenduꝫſit poteſtati. cCōtinuatio qͣ ex ſcd̓o libro ad tertiū tranſit. d.