DiſtinctioTertia

¶ Probat ꝑ ſil̓itudinē longinquā ꝙ deꝰ eſt cognoſcibilis ꝑ creaturā auctoritate apl̓i. aPoſtolꝰ nāqꝫ ait: ꝙ īuiſibilia dei a creatura mūdi ꝑ eā q̄ fct̄ā ſt̓ ītellecta ꝯſpiAciunt̉: ſēpit̓na qͦꝫ ꝟtꝰ eiꝰ et diuinitas.Per creaturā mūdi ītelligit̉ hō ꝓpt̓ excellētiaꝫq̇ excellit int̓ aliaſ creaturās: vel ꝓpt̓ cōueniētiam quā hꝫ cū oī creatura. Hō gͦ īuiſibilia dei intellectu mentꝭ ꝯſpicere potuit: vel ēt ꝯſpexit: ꝑea q̄ facta ſūt .i. ꝑ creaturas viſibiles vl̓ īuiſibiles. A duobꝰ .n. iuuabat̉ .ſ. a naͣ q̄ rōnalis erat.⁊ ab oꝑibꝰ a deo factis: vt manifeſtaret̉ hoī veritas. Iōqꝫ apl̓us dixit. Quia deus reuelauitillis .ſ. dū fecit oꝑa: in qͥbꝰ artificis aliqͣtenꝰ relucet indicium.¶ Ponit varios modos cognoſcendi creatorem ꝑ creaturam.Nā ſic̄ ait Amb̓. vt deꝰ qͥ naͣ inuiſibilis ē: ēt a viſibilibꝰ poſſꝫ ſciri: opꝰ fecit qd̓opificē viſibilitate ſui māifeſtauit vt ꝑ certū īcertū poſſꝫ ſciri⁊ ille deꝰ oīm eē crederet̉: quihoc fecit quod ab homine impoſſibile eſt fieri. Potueruntergo cognoſce̓ ſiue cognouerūt vltra oēm creaturā eē illūqͥ ea fec̄. q̄ nulla creaturarū facere vel deſtruere valet. Accedat q̄cūqꝫ vis creatura: ⁊ faci-

attale celū ⁊ terrā ⁊ dicaꝫ qꝛdeus eſt. Sꝫ quia nulla creatura talia facere valet. conſtat ſuper omnem creaturameſſe illum qui ea fecit: ac perhoc illuꝫ eē deū: humana mēscognoſce̓ potuit.¶ Secūda ratio qua deus potuit cognoſci vel modus quonoueruntAlio etiam modo dei verita­ btem ductu rationis cognoſcepotuerūt: vel etiam cognouarūt. Ut. n. Auguſti. ait in lib̓de ciuitate dei. Uiderūt ſummi philoſophi nulluꝫ corpꝰ eēdeum: ⁊ ideo cūcta corꝑa trāſcenderunt querentes deumUiderunt etiam quicqͥd mutabile eſt: non eſſe ſumū bonūdeū: omniumqꝫ principium: ⁊ideo omnem aīam mutabi leſqꝫ ſpiritus trāſcēderūt. Deinde viderunt omnē qd̓ mutabile eſt nō poſſe eſſe: niſi ab illo qui incōmutabiliter ⁊ ſimpliciter eſt. Intellexerunt ergo eum om̄ia ⁊ iſta feciſſe. ⁊ anullo fieri potuiſſe.

Ordo rōnū formatarū ex lr̄a etearūdē īpugnatiōes qͣꝫtū ad rōnē ꝓbādi ⁊ viminferendi. qꝛ vident̉ oēs n̄ valere vel dubiū ſuꝑponere.Prima rō.Qui p̄t qd̓ nul

¶ Diſtinctio. iij. de trinitate ⁊ vnitate ẜm ꝙcredita per rationem intelligitur.Poſtolus nāqꝫ ait ꝙ inuiſibilia dei ⁊c̄. Suꝑiegit magiſter de ſancta trinitate inquātū creditin hac ſcd̓a parte agit de ip̄a inquantū intelligit̉. Et hec ꝑs diuidit̉ in tres ꝑtes. in quarū prima ad ītelligendū trinitatē. adducit cōgruas ſil̓itudines et rōnes. In ſcd̓a ſoluit emergentes dubitatōes. jͣ. iiij. di. inpͥncipio. Hic orit̉ qō ſatis neceſſaria ⁊cͣ. In tercia illisdubitatiōibꝰ ſolutis. determinat trinitatis ⁊ vnitatis ꝓprietates ⁊ cōditōes. jͣ. di. viij. Nūc de veritatē ſiue d̓ ꝓprietate. ¶ Itē pͥma ꝑs hꝫ duas. In pͥma adducit ſil̓itudines lōginqͥs. In ſcd̓a ſil̓itudīes ꝓpinqͣs ſiue exp̄ſſasq̄ attendunt̉ in imagine. ibi. Nunc ꝟo iā ad eaꝫ ꝑueniamus diſputatōeꝫ. ¶ Itē pͥma ꝑs hꝫ duas. In pͥma on̄dit vnitatē. In ſcd̓a trinitatē. ibi. Nunc reſtat on̄dere⁊cͣ. Prīa ꝑs hꝫ qͣttuor ꝑticulaſ. In pͥma ꝓbat aucͣte apoſtoli. Ro. j. ꝙ deus eſt cognoſcibilis ꝑ creaturā. In ſe-

Et iō in illatōe eſt accidens. nō pōt ampliꝰ dare. ergonec aliā ꝑſonā pducere. qꝛ h̓ nō eſt dare ampliꝰ. ſꝫ aliomō. Sil̓r ſeq̄ns obiectio ꝑ hoc ptꝫ. qꝛ filius nō om̄i mōdeclarat. qꝛ et ſi ẜm rōnem nature nō tamē ẜm liberalitatē voluntatis. niſi inquātū ex ip̄o verbo ꝓcedit ſpiritꝰ.¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ ꝙ ſpūſſctūs dꝫ generare. Dd̓mꝙ non eſt ſil̓e. qꝛ ꝑſona filij p̄cedit ſpirationē. iō habetrōnē primitatis. ꝑſona aūt ſpūſſctī ſequit̉ gn̄ationeꝫ. etideo non generat. qꝛ non ē innaſcibilis. ¶ Ad illud qd̓obijcit̉ de tercio mō emanandi .ſ. de arte. Dd̓m. ꝙ ars n̄

habet fecunditatē ad emanādū ſiue ad ꝓducēdū. niſū ꝑvoluntatē. ⁊ iō modꝰ ille non dꝫ diſtingui a mō ꝓcedēdi ꝑ modū liberalitatis ſiue voluntatis. Uel aliter ⁊ melius. Modus ꝓducēdi per artē cōuenit cuꝫ mō producendi per naturam. in hͦ ꝙ vtrobiqꝫ ꝓducitur ſil̓e. Differt aūt. qꝛ in ꝑductōe naturali ꝓducit̉ ſil̓is in ſubā etnat̉a. aliꝰ ī ꝑſona. In ꝓductōe aūt artis ꝓducit̉ ſil̓e ẜmrōnē forme exemplaris. diſſil̓e ꝟo in ſubā et natura. talis aūt modus producēdi eſt impoſſibilis diuine eſſentie. q̄ non compatit̉ diuerſitatem eſſentiarum.cunda ꝟo adducit varios modos cognoſcēdi ⁊ rōes. ibiNā ſic̄ ait Amb. In tercia dicit illos modos ī auc̄te apoſtoli implicari. ibi. Ecce tot modiſ. In qͣrta tāgit qͥdꝑ dictas rōnes poſſit ꝓbari .ſ. eēntie vnitas nō trinitaſibi. Hec āt oīa ad vnitatē. Sil̓r ſcd̓a ꝑs in qͣ on̄dit trinitatē ꝑ ſil̓itudinē longinquā q̄ attendit̉ in veſtigio habet quttuor particulas. In prima oſtendit magiſter rōnem veſtigij in creatura. In ſecūda oſtendit quid rn̄deat veſtigio in creatore. qm̄ trinitas appropriatoruꝫ ſcꝫoriginis. pulchritudinis ⁊ delectationis. vt reddanturſingula ſingulis ⁊c̄. ibi. In illa em̄ trinitate ſumma. ⁊cͣ.In tercia docet cōtēplari in deo trinitatē ꝑ cōſideratōꝫveſtigij ī creatura. ibi. Per cōſideratōeꝫ itaqꝫ creaturarū ⁊c̄. vbi on̄dit trinitatē appropriatoꝝ in deo. ⁊ qͣꝫtuꝫad actū cōditiōis. et qͣꝫtum ad actum reformatiōis. Inquarta autē ꝑticula. on̄dit ꝙ cōſideratio trinitatis perveſtigium non eſt ſufficiēs ſed longinq. ibi. Ecce oſtenſum eſt qualiter in creaturis.la alia creaturap̄t. ē ſuꝑ oēm creaturā. Sꝫ qͥ fec̄mūdū iſtū. fecitqd̓ nll̓a alia creatura pōt. ergonō ē creaturā. ſꝫſuꝑ oēꝫ creaturāIn iſta rōne vr̄ſupponi dubiūdupl̓r .ſ. ꝙ mundꝰ ille ſit factꝰ ⁊ꝙ creatura ip̄mnō poſſit facereqͦꝝ vtrūqꝫ ē valde dubiū.Scd̓a rō bQui fec̄ corꝑalia ⁊ ſpūs mutabiles. eſt ſuꝑ oīacorruptibilia. etmutabilia. Deus eſt hmōi. gͦdeꝰ ē ſpūale immutabile. Hicſil̓r vr̄ ſupponidubiū. ꝙ deꝰ fecerit ſpūs. ⁊ iterū n̄ ſeqͥt̉ ex hocꝙ qꝛ fecit mutabilia. ꝙ ergo ſitīmutabilis. īmopotiꝰ vr̄ ſeqͥ oppoſitū. ſcꝫ ꝙ ſigmutabilis.

DI III

Ro. j.

Augu.

Idē ī ecdem