UDe litteraV

munis. partim naturam termini diſcreti. et ẜm quānaturam reddit illam locutionem veraꝫ deus eſt homo. libro. iij. diſt. vij. 12.Deus eſt homo quāta. lib. iij. diſt. vij. 13.Deꝰ eſt hō in qͣ materia. li. iij. di. vij. 14Deus factus eſt homo an hec ꝓpoſitio ſit admittēda.lib. iij. diſt. vij. q. ij. b. Kº. 15.Deus eſt factus homo. ergo deus eſt factꝰ non ſequit̉libro. iij. diſtī. vij. 21.Deus quō dicit̉ factꝰ homo ⁊ homo factꝰ deus. lib. iij.di. vij. a. et per totumDeus in quo tēplo eſt adorandus. li. iij. di. ix. 33.Deus nō debet adorari latria ī imagine que eſt hō duplici ratōe. li. iij. di. ix. 36Deum coli fide ſpe ⁊ charitate quomodo intelligitur.lib. iij. di. ix. 50.Deꝰ quō adorat̉ fide ⁊ charitate. li. iij. di. ix. 59Deū dare ſpm̄ nō ad mēſurā dupliciter poteſt intelligi. li. iij. diſ. xiij. 2.Deū nō poſſe aliqͥd pleniꝰ dare vel maius facere ꝯtingit ex triplici cauſa. li. iij. diſt. xiij. 15.Deū eē dupl̓r dicit̉ de aliquo. li. iij. di. xiij. 19.Deū in ſua ſub̓a non poſſe videri ſi alicubi aucͣtes dicunt qͥnqꝫ modis hꝫ exponi. li. iij. di. xiiij. 21Deū ſubito oꝑando nihil omittere de his q̄ ſucceſſiueoꝑat̉ natura quō intelligit̉. li. iij. di. xviij. 32Deū ſolū delere iniqͥtates quō ītelligit̉. li iij. diſ. xix. ꝯ.Deus pater qͣliter tradidit xp̄m innocentē in mortem.lib. iij. diſt. xx. 4. et. 5.Deum aliquid facere neceſſitate quomodo intelligit̉.libro. iij. diſt. xx. 9.Deum ⁊ ſi non deceat quicqͣꝫ facere contra iuſticiā. decet tamen ipſum aliquid facere preter rigorem iuſticie. lib. iij. di. xx. 12Deus q̄ rōne exigit mādatoꝝ obſeruantiā ⁊ pctōꝝ emēdam. li. iij. di. xx. 17.Deus qͣre nō reꝑauit genꝰ hūanū verbo vel alio modocū potuiſſet. lib. iij. di. xx. 18. et. 19.Deū nō oportet nos imitari in oībꝰ. li. iij. di. xx. 20.Deus quomodo delectatur in pena ⁊ perditione alicuius. lib. iij. di. xx. 37.Deus an alio modo qͣꝫ morte xp̄i potuerit hūanū genꝰſaluare. li. iij. di. xx. q. vj. f. ℟. 41.Deū alio mō potuiſſe ſaluare genus hūanū ſi q̄ aucͣtes⁊ rōes ſonare vident̉ quomo ſunt intelligende. libroiij. diſt. xx. A2 et per totumDeus quō poteſt ſciri. li. iij. di. xxiiij. 4.Deus quō cognoſcit̉ in via. li. iij. di. xxiiij. 5.Deo ſine p̄mij intuitu eē ſeruiendum quō intelligit̉. li.iij diſt. xxvij. 41.Deum diligenduꝫ eē ſine modo quomodo intelligiturlib. iij. diſtī. xxvij. 53.Deus quō odit peccatores. li. iij. di. xxviij. 25Deus quomodo dicit̉ alterum altero magis diligere.libro. iij. diſtin. xxix. 27Deus non exigit ſemper ab homīe totum quod poteſtlib. iij. diſtin. xxx. 15.Deum non recordari peccatoꝝ poſt penitentiam peccatoris quō intelligit̉. li. iij. di. xxxj. 17Deus quō nō diligit malos. li. iij. di. xxxij. 14.De dilectione dei quere plura in diligere. ⁊ deo equaliter eſſe curam de emnibus quomodo intelligitur. libro. iij. diſtin. xxxij. 16.De um proniorē eſſe ad miſeranduꝫ qͣꝫ ꝯdemnādū quō

eOintelligit̉. lib. iiij. di. iiij. 14.Deus quomodo operatur in ſacramento. libro. iiij. diſtin. iiij. 68.Deum non recordari iniquitatum quomodo intelligitur. lib. iiij. diſ. xiiij. 62.Deum recidiuātibus dare veniā ⁊ gratiam quō intelligitur. li. iiij. diſ. xiiij. 63.Deum ex caſu alicuius elicere bonum quomodo intelligitur. li. iiij. di. xiiij. 66.Deum non delectari in penis noſtris quomodo intelligitur. li. iiij. diſt. xv. 55.Deus quomodo diligit̉ ſuꝑ oīa. li. iiij. di. xvj. 33.Deum operari virtutem ſine nobis quomodo intelligitur. li. iiij di. xvij. 16Deus quō dicit̉ trahere ibi Ne. ve. ad me niſi pa. me.traxe. cuꝫ. li. iiij. di. xvij. 17.Deus qͣre non delet culpā ſe ſolo ſine cooꝑatōe impijcū ſit agēs potētiſſimū. li. iiij. di. xvij. 18.Deus q̄ rōne dicit̉ iuſtiſſimꝰ li. iiij. di. xlvj. 26Deum gratis iuſtificare quomodo intelligitur. lib. iiij.diſtin. xlvj. 31.Deꝰ an̄ poſſit aliqͥd remittere pure ex iuſticia vel pureex miſericordia. lib. iiij. di. xlvj. q. iiij. h.Deum totam culpam remittere quomodo intelligiturlibro. iiij. diſt. xlvj 33.Deus quō dicit̉ ſumme iuſtus. li. iiij. di. xlvj. 34Deus an poſſit tantam penam infligere quanta debet̉culpe. li. iiij. di. xlvj. 35Deus poteſt punire hominem tantum quantuꝫ meruit. et poteſt totum remittere. quia hoc poteſt homo.So. lib. iiij. diſ. xlvj. 36.¶ Diuinus.Diuinam virtuteꝫ eſſe probatur multipliciter. libro. jͣ.diſtinct. viij 23.Diuinus ⁊ deus ſimiliter diuinitas ⁊ deitas differūt.libro. j. diſtī. xv. 38.Diuinā veritateꝫ eē probat ⁊ ꝯcludit oīs veritas ⁊ natura creata. li. j. diſ. viij. 23.Diuinꝰ hoc nomē eſt qͣſi poſſeſſiuū. ⁊ imponit̉ a duplici forma. li. j. di. xxiij. 24Diuīas res triplici mō cōgroſcimꝰ. li. j. di. xxxiij. 4Diuina natura an potuerit vniri cum humana. lib. iij.diſtin. j. q. j. a. ℟º. 8.Diuinā naturam vniri humane in ynitatē perſone qͥdeſt. lib. iij. diſtī. j. 9.Diuinitatis nomen quō participat chriſtus in humana natura. li. iij. di. j. 37. et. 38.Diuine nature an cōueniat actus aſſumendi. libro. iij.diſtin. v. q. j. a. ℟. 5Diuina natura cum ſit ſimpliciſſima. habet tamen diſtinctionem in ypoſtaſibus. ergo non eſt tota vnita⁊cͣ. libro. iij. diſtin. v. 8Diuina natura vnita tres perſone vniuntur et diuinaperſona aſſumpſit. ergo quelibet ꝑſona aſſumpſitnon ſequitur. lib. iij. di. v. 9Diuine nature non conueuit generare ſed aſſumere.libro. iij. diſtin. v. 10.Diuina natura aſſumpſit humanam pro eo ꝙ ſtat ibinatura. lib. iij. di. v. II.Diuine perſone an conueniat aſſumerc. libro. iij. diſtī.Diuine ꝑ ſone an cōueniat aſſumere rōe nature an ecōuerſo. lib. iij. di. v. q. iij. c. Kº. 16.Diuine nature abſtracta omni perſone an cōueniat aſſumere. lib. iij. di. v. q. iiij. d. Kº. 17.