478
Gesandtschaft nach Constantinopel 971.
war?) Er brachte aus Italien zwar schöne Handschriften heim, aberseine Gesundheit hatte durch die Reise in der ungesunden Jahreszeitso gelitten, daß er nach kaum einem Jahre starb. Wahrscheinlich vonRavenna aus, gegen Ende des Jahres, schickte der Kaiser, ohne Zweifelauf Grund vorhergehender Zusicherungen, abermals eine, und zwarbesonders glänzende Gesandtschaft nach Constantinopel. Der EtzbischofGero von Cöln?) begleitet von zwei Bischöfen, unter denen vielleichtwieder Liudprand von Cremona?) und einigen Grafen, gierig alsBrautwerber an den griechischen Hof. Vorher besuchte er den Papstin Rom und ließ von ihm seine neue Stiftung Dammersfeld amHarz bestätigen?) In Constantinopel ward er in der geneigtestenWeise empfangen und trug als kostbarstes Geschenk den Leib des h.Pantaleon, eines Diokletianischen Märtyrers aus Nikomedia, davon.
kssta episeop. Larnsrao. I o. 89—91 <88. VII, 193. 438): aäimperatorern, gut tuiro tenrporis in partibus Italias rnoradatur, aä tantumrnunus susoipienäuin iro iestiuat. Xrat autem asstivurrr tempus, czuoä eirnaxims ipso in itinsrs abitus et rsäitus odluerst ste.; vgl. über den Zeit-punkt daselbst n. 43.
-) Hugonis Lbronioon 1. II e. 8 (88. VIII, 374): Irraoliiurn sauotikantalsonis . . quoä attulit ourn corpore siusäsrn a Xiodomväia Lolonisnsisspisoopus, optsnturn ciono Lonstantinopolitani irnperatoris, guanäo proeins tilis. Ottoni II in matrirnoniurn iungenäa inssu eiusäsm Ottonis aäeurnäern imperatorern loßatus inissus est, oum spiseopis äuobus, äuoibuset oornitidus. Lt oum optoutis, pro cpribus israt, lioentiam rsäsunäi ao-espisset, et Imperator ei soonsous eins murrera plura optulissst, et aooi-pere reuuisssnt, eorpus sanol i Xantaleonis ab so srolriepisoopus petiit etoptinuit, st reversus Ooloniam ctstulit. Zuerst autem eurn so in sxpeäitionsipsa czuiäam eins oousanAuinsus, äominus oastri äs Lommarosio st rnuitapress odtinuit ad so draolnum corporis saueti kantaioonis. Ich sehe keinendurchschlagenden Grund, diese Nachricht mit Leibniz (rlnn. imp. III, 292) i„Zweifel zu ziehen. Wenn Brun Reliquien des h Pantaleon aus Rom erhaltenhatte, so hinderte dies doch nicht, deren auch aus Constantinopel zu erwerben.Für diese Erwerbung spricht aber sehr der Umstand, daß Theophano das KölnerPantalconkloster äum aävixit, sumrno donore eoluit et rsdus propriis muni-kiosnter euinulavit und daß sie 991 in der Kirche dieses Märtyrers begrabenwurde, ut ipsa äeersvsrat (s. ,-lnu, Oolon. max. 991, (jueäiind. 991, Vlrietmar.IV e. 10), vgl auch XserolvA. 8. I?autaleon!s: XVII Xal. Inl. odiit Vlreo-pdanu impsratrix, gue saueturn Xlbinum a Roma trausiatum nobis soutnlitst lar^is äonis eeelssiain uostrain vsnustavit. Woher diese besondere An-hänglichkeit, wenn nicht ein bestimmter Zusammenhang obwaltete? Das Odronio.Xovalio. app. e. 15 verwechselt Otto II. und III.
'p Vransl. 8. H^morii (88. III, 207 u. 23): seä tarnen non i'uit dosilii äaturn, czuia imperiali ssrvitio eoaetus Louslantinopolim äirsstus, illueamplius dauä est reversus. Diese Nachricht wird von Äöpke bezweifelt (Oevita Xiuäpranäi p. 14), weil Liudprand (Linso) zum letztennrale in einer Urk.vom Juli 972 erwähnt wird (Llonum. dist. patr. XIII, 1285), in einer Weisefreilich, die nicht deutlich erkennen läßt, ob er noch lebte: quas (so. res) anteIros arrnos ästiriers viästur äomnunr Xuisonem episoopus sanots Lrsrno-rrsnsis seelesie.
v. Hoinsmann Loäsx Xnlralt. I, 38 (.lakks 2876): Oilootus ao spiri-talis kilius rroster (lero sanots Oolonrensis eoslosis aroliispisoopus, liminaapostolorurn äigrra äevotione visitans ao rrolrisourn piurima in statureÜAioiris oominunioarrs retulit, ss krairomgue suurn Vüietnraruin mar-olrionern Llrristi aäinonitos arnors, gusnäam loourn in Irouore sanotsölario semper virg. instaurasso eto. Dieser Besuch in Rom bildete doch