PARIS OENONAE. 335

Ali! cur nescio quam properavimus, heu mihi! g5culpam?

Rupi, quam ruptam sum mihi questa, fidem.

Sic tarnen ah! potius, sic pcrstcs; quam mihi de teVltcrior tangat pcctora, Phylli, dulor!

Quos tibi, memiserum! laqucos, quae ('atamiliaris ?

Et nimis audaccs gcns habet ista Deos. t°°

Parce, prccor: f'amainque domus mihi crimen ha-bentis

Perfidiae gemina ne preme, dura, nota.

Excuset patrem fatis in parte relicta

Gnosis: non merui, cur ferar ipse noccns.

Nunc venti mea verba ferant, qui vela tulerunt. 10 'Est animus reditus; sed pia caussa tenet.

EPISTOLA III.

PARIS O E IV O N A E.

Quae satis apta tibi tarn iuste, Nympha, querentiRescribam, fateor quaerere verba nianum.

Quaerit, nec subeunt: sentit sua crimina tantum:Solvere, quae sentit, non sinit alter amor.

Si levat hoc iras, ipso me iudice damnor. 5

Quid refert? caussa tu meliore cales.Banmatumque tibi me sub sua iura CupidoRctrahit: alterius sic quoque praeda sunius.

Prima meis tu pacta toris: fassusque iuventam

•J’c primum accepta est coniuge noster amor. 10Nonduni tantus cram. quo me genitore superbumArguis, lioc domino tune rctinendus eram:

Non ego Deiphobum sperabam, aut Hectorafratrem,

Cum pastös agcrem, tc comitante, greges:Reginamquc Hccuben, non matris nomine, noram: i5Et fucras illi digna manere nurus.