331

VLIXES PENELOPAE.

Pervagus hinc toto non felix difFeror orte;

Et, quocunque vocant lluctus et aura, feror.

Sed si Tiresias tarn lacti providus augur,

Quani verax rates in mala nostra fuit;

Et terra et pelago, quidquid milii triste canebat, g5Emensus, fato iam meliore vagor.lam milii nescio quo comitem se in littore iungitPallas, et hospitibus per loca tuta trahit.

Nunc primum Pallas versae post iunera Troiae

Visa mihi: medium temporis ira tulit. 100

Quidquid Oilides commiserat, omnibus unusPeccavit: Danais Omnibus ira nocens.

Nee te, Tydide, cuius modo foverat arma,

Eximit: errato tu quoque ab orbe venis:

Non Telamone satum capta de coniuge Teucrum: io5Non ipsum, pro quo mille fuer/rates.

Felix Plisthcnide, quacunque in Sorte fuistiConiuge cum eara: non gravis illa fuit.

Seu venti fecerc moras, sive aequora vobis;

Ad nulla est vester damna retentus amor. 110

Oscula nee venti certc tenuere, nee undae:

Promtaque in amplexus brachia semper erant.

Sic utinam errarem! facercs tu mollia, coniux,Aequora: te socia nil milii triste ibret.

Nunc quoque,Telemacho tecum mihisospitelecto, n5Omnia sunt animo iam leviora mala :

Quem tarnen infestas rursus queror irc per undas,llcrculeam Sparten, Nestorcamque Pylon.

Ingrata est pietas, eui tanta pericula subsunt:

Nam male c.ommissus lluctibus ipse fuit. 120

Sed labor in fine est. occursum in littore vatesDixit. in amplexus, care, ferere tuos.

Noseendus soli veniam tibi, tu premc sollersLaetitiam, et tacito gaudia conde sinn.

Non vi certandum, nee aperta in bella ruendum. 125Sic cecinit laurus ille monere suas.

1