310

CONSOLATIO

Vritur heu! decor Ule viri, generosaque forma,

2G0 Et facilcs Tultus; uritur ille vigor!

Yictricesque manus, facumlaque principis ora,Pectoraque, ingenii magna capaxque domus!Spes quoque multorum flammis uruntur in isdcm.lste rogus miscrae viscera matris Iiabet.a 05 Facta ducis vivent, operosaque gloria rerum.

Haec manet: haec avidos effugit una rogos.

Pars erit historiae, totoque legetur in aevo:

Seque opus ingcniis carminibusque dabit.

Stabis et in rostris tituli speciosus honore;

270 Caussaque dicemur nos tibi, Druse, necis.

At tibi ius veniae superest, Germania, nullum.

Postmodo tu poenas, barbare, morte dabis.Adspiciam reguni livcntia colla catcnis;

Duraque per saeras vincula nexa manus:

275 Et tandem trepidos rultus: inque illa ferocumInvitis lacrimas deciderc ora gcnis.

Spiritus ille minax, et Drusi morte supcrbus,Carnilici in moesto carrere dandus erit.Consistam, laetisque oculis, lentusque videbo280 Strata per obscaenas corpora nuda vias.

Hunc Aurora diem, spectacula tanta fercntcm,Quam primum croceis roscida portet equis.Adiice Ledaeos, concordia sidcra, fratres;Templaque llomano conspicienda foro.

28S Quam parvo numeros implevit principis aevo,

In patriam mcritis oc.cubuitque senex!

Nec sua conspiciet, miserum me! munera Drusus,Nec sua pro templi nomina fronte leget.

Saepe Nero, illacrimans, submissa voce loquetur,290 Cur adeo fratres, heu! sine fratre, Deos?

Certus cras, nunquam, nisi victor, Druse, reverti.

Haec te debuerant tempora: victor eras.

Consule nos, duce nos, duce iain Victore, caremus:Invciüt en tota moeror in urbe locum.