310

CONSOLATIO

Nec vires errasse tuas Campoque Foroque;

5o Quamquc licet citra constituis.se domum ?Nempe per hos etiam Forlunae iniuria moresltegnat; et incerta est liic quoque nixa rota.

Hic quoque sentitur: ne quid non improba carpat,Saevit; et iniustum ius sibi ubique fucit.

55 Scilicet immunis si luctus una fuissetLivia, Fortunae regna minora forent?

Quid ? si non habitu sic se gessisset in omni,

XJt sua non essent invidiosa bona?

Caesaris adde. domum: quae certe, funeris expers,60 Debuit humanis altior esse malis.

Ille vigil, summa sacer ipse locatus in arcc,lies hominum ex tuto cernere dignus erat;

Nec ilcri ipse suis, nec quemquam ilere suorum;Nec, quae nos patimur vulgus, et ipse pati.

65 Vidimus erepta moerentem stirpe sororis.

Luctus, ut in Druso, publicus ille fuit.

Comlidit Agrippam, quo te, Marcelle, sepulcro:Et cepit generös iain locus ille duos.

Vix posito Agrippa tumuli bene ianua clausa est:70 Periicit oilicium funeris, ecce! soror.

Eccc! ter ante datis, iactura novissima, DrususA magno lacrimas Caesare quartus habet.Claudite iam, l’arcae, nimium reserata sepulcra;Claudite: plus iusto iam domus ista patet.

•jb Cedis; et ineassum tua nomina, Druse, levantur.Vltima sit fati liaec summa querela tui.

Iste potest implere dolor vel saecula tota,

Et magni luctus obtinuisse locum.

Multi in te amissi: nec, cui tot turba bonorum,

80 Omnis cui virtus contigit, unus eras.

Nec genetrice tua fecundior ulla parentum:

Tot bona per partus quae dedit una duos.

Heu! parillud ubi est,totidem virtutiTmsaequum :Et concors pietas, nec dubitatus amor!