272 P. OVIDII NASOMS

Lienibus impulsae Zephyris auraque salubriTot generum frondes, herbaque summa, tre-munt.

Cg5 Grata quies Cepbalo. famulis canibusque relictisLassus in bae iuvenis saepe resedit humo.Quoque mcos releves aestus, cantare solebat,Accipienda sinu, mobilis Aura, veni.

Coniugis ad timidas aliquis male sedulus aures700 Auditos memori detulit ore sonos.

Procris ut accepit liomcn, quasi pellicis, Aurae;

Excidit: et subito muta dolore fuit.

Palluit, ut serae, lectis de vite racemis,Pallescunt frondes, quas nova laesit hiems;

7o 5 Quaeque suos curvant matura eydonia ramos;Cornaque adbuc nostris non satis apta cibis.

Vt rediit animus, tenues a pectore Testesltumpit, et indignas saueiat ungue genas.

Nec mora; per medias sparsis furibunda eapillis710 Evolat, ut tbyrso concita Baccha, vias.

Vt prope perventum; comitea in valle reiinquit.

lpsa nemus taeito clam pede fortis init.

Quid tibi mentis erat, cum sic male sana lateres,Procrii quis attoniti pectoris ardor erat?

7i5Iamiamventuram, quaecunqueeratAura, putabasScilicet, atque oculis probra videndatuis.Nuncvenisse piget; nequeenimdeprendereveiles'Nunc iuvat. incertus pectora versat amor.Credere quae iubeant, locus est, et nomen, etindex;

720 Et quia amans semper, quod timet, esse putat.Vidit ut oppressam, vestigia corporis, herbam;

Pulsantur trepidi corde micante sinus.

Iamque dies medius tenues contraxerat umbras;Inque pari spatio vesper et ortus erant.

725 Ecce! redit Cepbalus silvis, Cyllenia proles,Oraque fontana fervida spargit aqua.