91

XIX. P1I0CI0N. CAP. II.

que horlarentur accipere, simulque admonerent, si ipsoliis faoile carerct, liberis tarnen suis prospiceret, qui-bus diffioile esset in summa pau'pertate tantam pater-nam tueri gloriam: 4. liis illo, Si mei similes erunt,■iclem hie, inquit, agellus illos alet, qui me ad hane di-gnitatem perduxit; sin dissimiles sunt futuri, nolo meisimpensis Worum ali augerique luxuriam.

II. Idem quum prope ad annum octogesimum pro-spera porvenisset fortuna, extremis tcmporibus magnumin odium pervenit suorum civium: 2. primo, quodcum Demado de urbe tradenda Anlipatro consenserat;eiusquo consilio Demosthenes cum ceteris, qui bene derepublica meriti existimabantur, popuüscito in exsi-lium erant expuisi. Neque in eo solum offenderat,quod patriae male consuluerat, sed etiam, quod ami-ciliae iidem non praestiterat. 3. Namque auctus ad-iutusque. a Demosthene eum, quem lenebat, adscende-rat gradum, quum adversus Charetem eum suborna-ret: ab oodem in iudiciis, quum capitis causam dice-ret, defensus aliquoties liberatus discesserat. Iluncnon solum in periculis non defendit, sed etiam prodi-dit. 4. Concidit autem maxime uno criminc, quod,quum apud eum summum esset imperium populi, et,Nicanorem, Cassandri praefectum, insid'iariPiracoAtbe-niensium, a Dercyllo moneretur, idemque postularet,ut provideret, ne commealibus civitas privaretur, hic,audiente populo, Pliooion negavit esse periculum, se-que eius rei obsidem fore pollicitus est. ö. Neque itamulto post Nicanor Piraeo est potitus. Ad quem recu-perandum quum populus armalus coneurrisset, illo nonmodo neminem ad arma vocavit, sed ne armatis qui-dem praeesse voluit. [Sine quo Athenac omnino essenon possunt.]