SS XVIII. EUMENES. GAP. XI.

perior proelio discessisset, Antigono est deditus, quumexercitus ei ter ante separatis temporibus iurasset, soeum defensurum, nec umquam deserturum: sed lantafuit nonnullorum virtutis obtrectatio, ut fidem amittcremallent, quam eum non pcrdcre. 3. Atque hunc An-tigonus, quum ei fuisset infestissimus, conservasset, siper suos esset lioitum, quod ab nullo se plus adiuvariposse intelligebat in his rebus, quas impendere iamadparebat omnibus. Imminebant enim Seleueus, Ly-simachus, Ptolemaeus, opibus iam valentes, cum qui-bus ei de summis rebus erat dimicandum. 4. Sed nonpassi sunt hi, qui circa erant: quod videbant, Eumenerecepto, omnes prae illo parvi futuros. Ipse autcm An-tigonus adeo erat incensus, ut, nisi magna spe maxi-marum rerum, leniri non posset.

XI. Itaque quum eum in custodiam dedisset, etpraclectus custodum quaesisset, quemadmodum servarivellet? ut acerrimum, inquit, leonem, aut ferocissimumelephcintum. Nondum enim statuerat, conservaret eum,nec ne. 2. Yeniebat autem ad Eumenem utrumquegenus liominum: et qui propter odium fructum oculisex eius casu capero vellent, et qui propter veterem ami-citiam colloqui consolarique cuperent; multi etiam, quieius formam cognoscere studebant, qualis esset, quemtamdiu tamque valde timuissent, cuius in pernicie po-sitam spem habuissent victoriae. 3. AtEumenes, quumdiutius in vinculis esset, ait Onomarcho, penes quemsumma imperii erat custodiae, se mirari, quaro iamtertium diem sic teneretur: non enim hoc convenireAntigoni prudentiae, ut sic deuteretur victo; quin autinterßci, aut missum fieri iuberet. 4. Ilic quum fero-cius Onomarcho loqui vidoretur, quid? tu, inquit, ani-mo si isto eras, cur non in proelio cecidisti potiv.s, quam