3t

VII. ALCIBIADES. CAP. VII.

quoil talem virum e oivitatc cxpulissent. Ncque idsine causa arbitrari videbantur. Nam poslquam exer-citui praeesse coeperat, neque terra neque mari lioslespares esse potuerant. 3. Ilic ut e navi egressus est,quamquam Theramenes et Thrasvbulus eisdern rcbuspraefuerant, simulque venerant in Piraeum, tarnenunum illum omnes prosequebantur, et, idquodnum-quarn antea usu venerat, nisi Olynipiae vicloribus, co-ronis aureis aeneisque vulgo donabatur. Ille lacrimanstalem benevolentiam civium suorum accipiebat, remi-niscens pristini temporis acerbitatcm. I. Postquamastu venit, concione advocata sic verba fecit, ut nemotarn ferus fuerit, quin eius casum lacrimarit, inimicum-que his se ostenderit, quorum opera patria pulsus l'ue-rat, proindeacsi alius populus, non ille ipso, qui tumflebat, eum sacrilegii damnasset. ö. Restituta ergohuic sunt publice bona; iidemque illi Eumolpidae sa-cerdotes rursus resacrare sunt coacti, qui eum devove-rant; pilaeque illae, in quibus devotio fuerat scripta,in mare praecipitatae.

VII. IlaecAlcibiadi laetitia non nimis fuit diuturna.Nam quum ei omnes essent honores decreti, totaquerespublica domi bollique tradita, ut unius arbitrio gere-retur; et ipse postulasset, ut duo sibi collegae darentur,Thrasybulus et Adimantus, neque id negatum esset:classe iam in Asiam profectus, quod apud Cymen mi-nus ex sententia rem gesserat, in invidiam recidit. 2.Nihil enirn eum non efficere posse ducebant. Ex quofiebat, ut omnia minus prospero gesta eius culpae tri—bucrent, quum eum aut negligenter aut malitiose fecis-se loquercntur: sicut tum accidit. Nam corruptum arege capere Cymen noluisse arguebant. 3. Itaquehuicmaximo putamus malo fuisse nimiam opinionem inge-