20

IV. PAUSANIAS. CAP. IV. V.

apertum crimen, quo argui posset, non putabant, detali tamque claro viro suspicionibus oportere iudicari,et exspectandum, dum sc ipsa res aperiret.

IV. Interim Argilius quidam, adolescentulus, quempuerum Pausanias amore venereo dilexerat, quum epi-stoluni ab eo ad Artabazum accepisset, eique in suspi-ciouem venisset, aliquid in ea de se esse scriptum, qundnemo eorum redisset, qui super tali causa eodem missierant, vincula epistolae laxavit, signoque detracto co-gnovit, si pertulisset, sibi esse pereundum. 2. Erantin eadem epistola, quae adea pertinebant, quae interregem Pausaniamque convenerant. Ilas illo litterasephoris tradidit. 3. Non est praetereunda gravitas La-cedaemoniorum hoc loco. Nam ne huius quidem in-dicio impulsi sunt, ut Pausaniam comprehenderent:neque prius vim adhibendam putaverunt, quam se ipseindicasset. i. Itaque huic indici, quid fieri velleut,praeceperunt. Fan um Neptuni est Taenari, quod vio-lari nefas putant Graeci. Eo ille index confugit; inara consedit. Hane iuxta locum fecerunt sub terra, exquo posset audiri, si quis quid loqueretur oum Argilio.o. IIuc ex ephoris quidam descenderunt. Pausanias,ut audivit, Argilium confugisse in aram, perturbatuseo venit. Quem quum supplicem dei videret in ara se-dentem, quaerit, causae quid sit tarn repentino consilio.Iluicille, quid ex litteris comperisset, aperit. 6. Modomagis Pausanias perturbatus orare coepit, ne enuntia-ret, nee se, meritum de illo optime, proderet. Quodsieam veniam sibi dedisset, tantisque implicatum rebussublevasset, magno esse ei praemio futurum.

V. Ilis rebus ephori cognitis satius putaverunt, inurbe eum comprebendi. Quo quum essent profecti, etPausanias, placato Argilio, utputabat, Lacedaemonem