PAR. II. CAP. 3. 75

ge horuni alicuius, qui marmoreis tectis, ebore et au-ro fulgentibus, quisignis, qui tabulis, qui caelatoauro etargcnto, qui Corinthiis operibus abundant,an C. Fabricii, qui nihil eorum habuit, nihil haberevoluit, similes esse malint ? 14. Atque haec quidem,quae modo huc, modo illue transferuntur, facilead-duci solent, ut in rebus botiis esse negent ; illud tarnenarcte tenent, accurateque defendunt, voluptatem essesummum bonum. Quae quidem mihi vox pecudumvidctur esse, non hominum. Tu, quum tibi sive Deus,sire mater, ut ita dicam, rerum omnium, natura, de-derit animum, quo nihil est praestantius neque divi-nius, sic te ipse abiicies atque prosternes, ut nihil in-ter te atque quadrupedem aliquam putes interesse?Quidquamne bonum est, quod non eum, qui id pos-sidet, meliorem facit? 15. Ut enim quisque est maxi-me boni particeps, ita et laudabilis maxime: nequeest ullum bonum, de qm non is, qui id habeat, honestepossit gloriari. Quid autem est horum in voluptate?Melioremne efiicit aut laudabilioreni virum? anquisquam in potiundis voluptatibus gloriando seseet praedicatione eifert? Atqui si voluptas, quae plu-rimorum patrociniis defenditur, in rebus bonis ha-benda non est; eaque, quo est maior, eo magis meu-tern e sua sede et statu demovet, profecto nihil estaliud bene etbeatevivere, nisihonesteetrectevivere.

PARADOXON II.

"0™ avTÜQxi]<; r ugen) jipos eväuigovtav.

Inquovirtussit, ei nihil deesse ad bealevivendum.

IG. Nec vero ego M. Regulum aerumnosuni necj infelicem nec miserum umquam putavi. Non enimmagnitudo animi eius excruciabatur aPoenis, noni gravitas, non fides, non Constantia, non ulla virtus,non denique animus ipse: qui, tot rirtutumpraesidiotantoque comitatu, quum Corpus eius caperetur, capi