87

PAR. VI. CAP. 2. 3.

quam tu quoniam nuinquam assequere, numquamomnino es futurus dives. Meam autem quoniam pe-cuniam contemnis, et recte, (est eniin ad vulgi opi-iiionem mediocris; ad tuam, nulla; ad meam, modi-ca:) de me silebo: de re loquar. 48. Si censendanobis atque aestimanda res sit, utrum tandem plurisaestimemus pecuniam Pyrrhi, quam Fabricio dabat,an continentiam Fabricii, qui illain pecuniam repu-diabat? utrum aurum Samnitum, an responsum M ’Curiil hereditatem L. Paulli, an liberalitatem Afri-cani, qui eins liereditatis Q. Maximo fratri partemsuum concessit? Haec profecto, quae sunt summa-rum virtutum, pluris aestimanda sunt, quam illa,quae sunt pecuniae. Quis igitur (si quidem, ut quis-que, quod plurimi sit, possideat, ita ditissimus ba-bendns sit) dubitet, quin in virtute divitiae sint?quoniam nulla possessio, nulla vis auri et argcnti,pluris, quam virtus, aestimanda est. 111. 40. O Diiimmortales! non intelligunt homines, quam magnumvectigal sit parsimonia. Venio enim iam ad suni-ptuosos: relinquo istum quaestuosum. Capit ille exsuis praediis sexcenta sestertia; ego centenaexmeis:illi, aurata tecta in rillis et sola marmorea facienti,et signa, tabulas, supellectilem, et vestem infiniteconcupiscenti,non modo ad sumptum ille est fructus,sed etiam ad fenus, exiguus. Ex meo tenui vectigali,detractis sumptibus cupiditatis, aliquid etiam redun-dabit. Uter igitur est divitior, cui dcest, an cui su-perat? qui eget, an qui abundat? cuius possessio quoest maior, eo plus requirit adsetuendam: an quaesuis se viribus sustinet ! 50. Sed quid ego de me lo-quor, qui morum ac temporum vitio aliquantumetiam ipse fortasse in buius saeculi errore verser?M ’ Manilius patrum nostrorum memoria (ne semperCurios et Luscinos loquamur) pauper tandem fuit.Ilabuit enim aediculas in Carinis, et fundum in La'