DE AMICITIA CAP. 12. 13. 51

tias, ne necesse sit unum sollicitum esse pro pluri-bus: satis superque esse suarum cuique rerum, alie-nis nimis implicari molestum esse: commodissimumesse, quam laxissimas habenas habere amicitiae;I quas rel adducas, quum relis, yel remittas. CaputI enim esse ad beate rivendum securitatem; qua fruinon possit anintus, si tamquam parturiat unus propluribus. 46. Alios autem dicere aiunt multo etiaininliumanius, (quem locum breviter perstrinxi paulloante:) praesidii adiumentique caussa, non benevolentiae neque caritatis, amicitias esse expetendasltaque ut quisque minimum firmitatis habeat mini-mumque ririum, ita amicitias appetere maxime. Exeo fteri, ut mulierculae magis amicitiarum praesidiaquaerant, quam riri: et inopes, quam opulenti: et ca-lamitosi, quam beati. 47. O praeclaram sapien-tianv! Solem enim e mundo tollere videntur, quiamicitiam e vita tollunt: qua a Diis immortalibusnihil melius habemus, nihil iucundius. Quae estenim ista securitas ? Specie quidem, blanda, sed re-apse multis locis repudianda. Neque enim est con-sentaneum, ullam honestam rem actionemre, ne sol-licitus sis, aut non suscipere aut susceptam depone-re. Quod si curani fuginms, rirtusfugiendaest; quaenecesse est cum aliqua cura res sibi contrarias asper-netur atque oderit; ut bonitas malitiam, temperan-tia libidinem, ignaviam fortitudo. ltaque videas re-bus iniustis iustos maxime dolere, nnbellibus fortes,flagitiosis modestos. Ergo hoc proprimn est animibene constituti, et laetari bonis rebus, et dolere con-trariis. 48. Quamobrem si cadit in sapientem animidolor; qui profecto cadit, nisi ex eius animo exstir-patam humanitatem arbitramur: quae caussa est, curamicitiam funditus tollanms er ita, ne aliquas pro-pter eam suscipiamus molestias ? Quid enim inter-I est, motu animi sublato, non dico inter hominem et

D2