DE SENECTUTE CAP. 19. 20. 29

navit, natura dissolvit. Iain omnis conglutinatio re-eens aegre, inreterata facile divellitur. Ita fit, utillud brere yitae reliquum nec aride appetendum se-nibus, nec sine caussa deserendum sit. 73. VetatquePythagoras, iniussu Imperatorü, id est, Dei, deprae-sidio et stalione vitae decedere. Solonis quidem sa-pientis elogium est, quo se negat veile suam mortemdolore amicorum et lamenlis vacare. Vult, credo, seesse carum suis. Sed haud scio, an melius Ennius:Nemo me lacrumis decoret, neefunera fletuFaxit.

74. Non censet lugendam esse mortem, quamimmor-talitas consequatur. lam sensus morienti aliquisesse potest; isque ad exiguum tempus, praesertimseni: post mortem quidem sensus aut optandus, autnullus est. Sed hoc meditatum ab adolescentia de-bet esse, mortem ut negligamus: sine quameditatio-ne tranquillo esse animo nemo potest. Moriendumenirn certe est: et id incertum, an eo ipso die. Mor-tem igitur omnibus horis impendentem timens, qutpoterit animo consistere? 75. De qua non ita longadisputatione opus esse videtur, quum recorder, nonL. Brutum, qui in liberanda patria est interfectus,non duo üecios, qui ad roluntariam mortem cursumequorum incitaverunt, non M. Attilium, qui ad sup-plicium est profectus, ut fidem hosti datam conser •varet, non duo Scipiones, qui iter Poenis vel corpo-ribus suis obstruere voluerunt, non avum tuum L.Paullum, qui morte luit collegae in Cannensi igno-minia temeritatem, non M. Marcellum, cuius interi-tum ne crudelissimus quidem hostis honoresepultu-rae carere passus est, sed legiones nostras, quodscripsi in Ortginibus, in eum saepe locum profectasalacri animo ct erecto, linde se numquam rediturasarbitrarentur. Quod igitur adolescentes, et ii quidem non solum indocti, sed etiam rusticicontemnunt