DE SENECTUTE CAP. 18. 19. 27

miser post mortem, aut ljeatus etiam futurus sum?Quamquam quis est tarn 3tultus, quamvis sit adole-sceus, cui sit exploratum, se ad Tesperum esse yictu-rum? Quin etiam aetas illa multo plures, quam no-stra, mortis Casus habet. Facilius in morbos inciduntadolescentes; grayius aegrotant; tristius curantur.Itaque pauci veniunt ad senectutem: quod ni ita ac-cideret, melius et prudentius yireretur. Mens enimet ratio et consilium in senibus est: qui si nulli fuis-sent, nullae omnino eivitates essent. Sed redeo admortem impendentem. Quod illud est crimen sene-ctutis, quum [illud] yideatis cum adolescentia essecommune ? 68. Sensi ego quum in optimo filio meo,tum in exspectatis ad amplissimam dignitatem fra-tribus tuis, Scipio, omni aetati mortem esse commu-nem. At sperat adolescens, diu se victurum: quodsperare idem senex non potest. Insipienter sperat.Quid enim stultius, quam incerta pro certis habere,falsa pro yeris? Senex, ne quod speret quidem, ha-bet: at est eo meliore conditione, quam adolescens,quum id, quod ille sperat, hie iam consecutus est.Ille vult diu yiyere: hie diu vixit. 69. Quamquam,öDiiboni! quid est in hominis vita diu? Da enimsupremum tempus: exspectemus Tartessiorum Re-gis aetatem: fuit enim, ut scriptum yideo, Argantho-nius quidam Gadibus, qui octoginta regnayit annos,centum et yiginti yixit: sed mihi ne diuturnum qui-dem quidquam yidetur, in quo est aliquid extremum.Quum enim id adyenit, tune illud, quod praeteriit, ef-fluxit: tantum remanet, quod yirtutc et recte factisconsecutus sis. Horae quidem cedunt et dies et men-ses et auni: nee praeteritum tempus umquara rerer-titur, nee, quid sequatur, sciri potest. Quod cuiquetemporis ad yiyendum datur, eo debet esse conten-tus. 70. Neque enim histrioni, ut plaeeat, peragenaacstfabula; modo, in quocumque fuerit actu, probe-