DE SENECTUTE CAP. 14. 15. 21

quodaccepit: sed alias minore, plerumque maiorecum fcnore. Quamquam me quidem non fructus mo-do, sed etiam ipsius terrae vis ac natura delectat:quae quum gremio mollito ac subacto semen spar-sum excepit, primum id occaecatum cohibet; ex quooccatio, quae hoc efficit, nominata est: deinde tepe-factum vapore et compressu suo diffundit, et elicitherbescentem ex eo viriditatem: quae, nixa flbrisstirpium, sensim adolescit, culmoque erccta genicu-lato, vaginis iam quasi pubescens includitur; e qui-bus quum emersit, fundit frugem spici, online stru-ctam, et contra avium minorum morsus munitur val-lo aristarum. 52. Quid ego vitium satus, ortus, in-crementa commemoreml Satiari delectatione nonpossum; ut meae senectutis requietem oblectamen-taque noscatis. Omitto enim vim ipsam omnium,quae generantur e terra: quae ex flci tantulo granoaut ex acino vinaceo aut ex ceterarum fi-ugumac stir-pium minutissimis seminibus tantos truncos ramos-queprocreat: malleoli, plantae, sarmenta, viviradi-ces, propagines, nonne ea efflciunt, ut quemvis cumadmiratione delectent? Vitis quidem, quae naturacaducaest, et, nisi fulta sit, ad terram fertur, ea-dem, ut se erigat, claviculis suis, quasi manibus,quidquid est nacta, complectitur: quam serpentemmultiplici lapsu et erratico, ferro amputans, coercetars agricolarum, ne silvescat sarmentis et in omnespartes nimia fundatur. 53. Itaque ineunte vere iniis, quae relicta sunt, exsistit tamquam ad articulossarmentorum ea, quae gemma dicitur: a qua oriensuva sese ostendit: quae, et succo terrae et calore so-lis augescens, primo est peracerba gustatu, deindematurata dulcescit; vestitaque pampinis, nec mo-dico tepore caret, et nimios solis defendit ardores.Qua quid potest esse quum fructu laetius, tum ad-spectu pulehrius ? Cuius quidem non utilitas me so*