nova dilucidatio. Sect. II.

19

Hoc est: qui ipsum genuisse putaretur, nihil est vel non ens,quocl quidem certum est quam quod eertissirnum; sed praepo-stere conversa propositio pessime detortum nanciscitur sensum.

Pro i>. IX.

Enumerare et diluere difficultates, quae principiumrationis determinanlis yuIjjo sufficientis premere videntur.

Inter impugnatores hujus principii agmen ducere, et solusomnium vicem sustinere posse jure putandus est *) S. It. etacutissimus Crusius, quem inter Germaniae, non dicam pliilo-sophos, sed pliilosophiae promotores profiteor vix cuiquam se-cundum. Cujus mihi dubiorum si bene ceciderit discussio, (quodbonae causae patrocinium spondere videtur,) omnem diflicultatemsuperasse mihi videbor. Primo formulae hujus principii ex-probrat ambiguitatem et instabilem sensum. Quippe rationemcognoscendi, rationem itidem moralem et alias ideales pro rea-libus et antecedenter determinantibus subiude usurpari rectenotat, ita, ut utram subintelligi velis, saepenumero aegre in-telligi queat. Quod telum quia nostra asserta non ferit, decli-nandum nobis non est. Qui haec qualiacunque nostra examina-verit, videbit me rationem veritatis a ratione actualitatis sollicitedistinguere, In priori sohun de ea praedicati positioue agitur,quae efficitur per notionum, quae subjecto, vel absolute vel innexu spectato, involvuntur, cum praedicato identitatem, et prae-dicatum, quod jam adhaeret subjecto, tantum detegitur. Inposteriori circa ea, quae inesse ponuntur, exarninatur nou ulrum,sed unde exsistentia ipsorum determinata sit; si nihil adest, quodexcludat oppositum, praeter absolutam rei illins positionem, per

') Nihil hic ill. Darjes detraxissc pujiio, cujus argumenta, imo etiamnonnullorum aliorum magni quidem ad gravandum rationis dcterminantisprincipium momcnli esse proliteor, sed quoniam hisee e laudalo I). Crusiuallegandis adiuodum affinia esse videntur, me rcsponsioncm dubiorum adliaee ]>otissimum adstringere posse, liaud invitis magnis alioquin viris,aulumo.