44

*

atque in quibusnam capitibus antiquiori dotfirinae in-haereat, aut in quibus mitiora fequatnr, indagandum,— Modo forenli juiHfieationem explicat eamque adfolam poenarum peccati remiffionem rellringir. Julii-ficationem in S, S. tum pro externa , tum pro in-terna accipi concedit quidem, ufum vero hujus vo-cis pro externa jufiificafione frequentiorem longe accertiorem efte, praecipue in V. T. libris , ubi ferefemper judex dicitur, qui alterum poenis liberat,atque ut jullum tradat. Haec fi ad Deum transfe-rantur, tum hominem juftificare dicendus eft , noncum ob innocentiam, ipfum abfolvitj fed ut innocen-tem tractat impunemque dimittit. Addit et hanc ra-tionem cur fola poenarum remiffione abfolvatur jufli-ficatio c), „praeterea, inquit, me arbitro, res ipfarepugnat , quominus culpa eximi poflit peccator.Quis ferat, in Deo five errorem five injuftitiam , utculpa vacare judicet eum , qui graviter aberravit etconfcium fceleris fui hominem purum a fcelcre fta-tuat? Etenim culpa oritur ab adione hominis libera;quafi confida eft, vel fic, ut non commifta fit, velut non libere, culpa abeft; fin vere commifta, oeDeus quidem repm culpa poteft exfo.lvere.”

De fide loquens communem retinet definitionem,fiduciam fcilicet ftatuens, feu fidem fpecialem. Fidu-cia illa ad haec tria redit: i ) ut intelligamus pro-mitti felicitatem infignem a Deo, 2) ut eas ad nosquoque referamus et nobis quoque eas datas efte cre-damus, 3) ut vim illarum ad fenfus pios adducamus.Huic itaque fidei adverfatur tum levitas , quae hqec

bene*

c) L, II. P. II. obf. II, p. 328.