2

De Codke Hadriani I.

vt vulgo fieri folet, in hac etiam re ob variascaufas alii in alias fententias disceflerunt. Fue-runt enim, et adhuc funt, qui huncce codicemCar olo ab Hadriano donatum non aliumfuifie, credunt, nili eum, quem ab audtore fuo, .vel potius colledlore, Dionysio Exigvo,Dionyfiamim vulgo vocare confueuimus; funtvero et alii, qui nouum omnino codicem vel abipfo Hadriano, vel ab alio quidem, illius ta-men audloritate, collcdhfm, Carolo donatumfuifie e-xifiimant. Et vero neque hanc neque il-lam fententiam argumentis adeo indubiis deci-1fam efie, vt, vtra pro vera haberi, vtra repudia-ri debeat, prorftis exploratum fit, tum iedtione Imultorum, qui hoc argumentum tradlaucrunt,sudiorum didici, tum vero praefertim exemplumviri in hoc eruditionis genere haud mediocriterverfati, 111. nimirum Pertschii, me docuit,qui cum fingulari libro anno abhinc vigefimo ter-tio edito b), hifioriam legum ecclefiafiicarum

dili-

ni emortualem, dum, con-fiat , ait, Hadrianvmcollegisse conciliorumvolumen, iUudque mifijfead eundem, qui petieratCarolvm magnum , prae-fixa ad eum praefatione,et epigrammate acrofii-chis verfibus. Ex quo ta-men facile intelligitur,Baronivm non illum an-tiquum Dionysu; Codi-

cem, fed nouum quoddatnopus ab ipfo Hadrianoconditum in animo ha-buifle; alias enim Ha-drianvm mififfe codicemdicere potuiffet, non itemcollegifle.

h) Rurze Hiftorie desCanonifehen und Kir-chenrechts. Lipfiae, a.1753 -