* ‘erit. Neque Gregorivs II. a. 723. Bonifa.Cio codicem canonum dedit.

$. 10. Verofimilior eorum fententia, qui cenfent, Ha.Driani donum in ipfa vrbe, et quidem anno 774,CaroLo AI. fuijfe oblatum.

$. 11. Caroli infigne Jludium Romanos imitandi.Quae inde conieftura oriatur.

§. 12. Quem vfum Hadrianvs hoc dono obtinere fiu-duerit. Isidori Peccat oris impofiuram pojl Je.culi IX. initia non pertinere.

§. 13. Quam Jit improbabile, quod Hadrianvs no.uum cengejferit codicem. Romae faltim nullus eotempore cognitus.

§. 14. Ex capitularibus et Synodis pojl annum 774,celebratis ojlenditur, non alium, quam Dionyjta-uum codicem bac tempejlate in Gallia et Germa-nia valuijfe. Canones Sardicenfes iam ab Inno.CENTio I. pro Nicaenis habiti.

J. 17. Ex Epitome canonum Canifiana ojlenditur, co-.dicem Hadriani a Dionyfiano non fuijfe diuer.fum. Haec eadem epitome et codex Dionysiinon funt diuerfae eiusdem libri editiones. Nota,tur ambiguitas denominationis codicis canonumveteris Ecclefiae Romanae.

5. 16. Ex Eckhardi defcriptione affertur notitia co-dicis manufcripti If^irceburgenjis, quae docet , do-num Hadriani in codice Dionysii conjlitijfe.

§. 17. Hincmari Rhemensis tejlimonio conficitur,hoc donum in codice Dionysii, et aublae quidemeditionis, conjlitijfe.

$. 18 > Nihilo tamen minus ijle codex non fimul perauerfionem et vno impetu in Gallia et Germaniaintrodullus ejt, fed fenfim initio per fingulas par-tes receptus, deinde in vniuerfum vi cenfuetudi •nis inueteratae obtinuit.

f. ip. Dubia tandem in fummam colletla breuiter re-monentur, et concluditur.

De