Köln.

79

Dat Griet dal wohr en fresche Mäd,Grat we vun Milch un Bloot,

Dä Jan dat wohr nä starke Boorsch,Dem Griet vun Häzen good.

Ens säht hä: „Sag," esu säht hä:

„Sag Griet, den ich deer räch?

Nemm mich zom Mann, do bes en Mäd,Un ich, ich bcn nk Knäch."

Do säht it: „„Jan, do bes nä Knäch,

Un ich en schöne Mäd,

Ich well nä däft'gen Halfen HanMed Oes un Köh un Päd.""

Un als da Jan dä Kall gehoot,

Do trok hä en dä Kreeg,

Schlog immer düchtig en dä Feind,

Holf wennen mänchen Seeg.

We Widder hä no Köllen kom,

Sds hä op stolzem Päd,

Dä Jan dä wohr no Feldmarschall,

Dä große Jan vun Wäht.

We Widder en de Poz hä kom,

Sos en der Poz dat Griet,

It sos vör einem Appelkrom,

Wo it Kruschteien briet.

Un als dä Jan bat Griet dät sin,

Leih stell sing Päd hä stonn,

Un größten it, un sät zo im:

„Griet! wer et hät gedonn!"

Un als dat Griet dä Jan dät sin,

Su. blänkig usgeroß,

Do größt it in, un säht zo im:

„„Jan! wär et hät gewoß!""

Jan von Werth.