WILHELMINA VAN PRUISEN.

161

te danken aan den moed door den prins van Oranje bijQuatre-bras betoond!

De hofwereld te 's-Gravenhage schitterde sedert wederals van ouds. De feesten op het Oude Hof in het Noord-Einde (het Stadhouderlijk Kwartier op het Binnenhof wasna hunnen terugkeer niet meer door de Oranje's betrokken)waren zeer kostbaar. Nog meer prijs stelde men er echterop, om toegelaten te worden bij de prinses-douairière inhare woning op het Plein (thans het gebouw van het Rijks-archief) tot de zoogenaamde kleine muziekpartijen, waarprinses Louise in quartetten medezong en hare gelief-koosde romances voordroeg. Onvermijdelijk was het daarbijvoor prinses Wilhelmina, die veel in de wereld bleef ver-keeren, die aan het hof van haren zoon eene vaste ver-schijning was en die zelve gaarne tal van gasten om zichvereenigde, af en toe in aanraking te komen met de over-gebleven leiders van dat onheilsjaar 1787, waarin zij enhaar Huis zich zoo diep hadden zien vernederen. Maarnimmer, in blik of woord, veroorloofde de eens zoo ver-guisde vrouw zich iets, wat naar eenen triomf over harevijanden geleek; eenmaal slechts, in eene schertsende toe-speling, gaf zij te verstaan, dat de gebeurtenissen van vroegerjaren niet uit haar geheugen waren weggewischt. Het wastoen zij te Haarlem een der heeren, die haar op dien gedenk-waardigen tocht naar 's-Gravenhage hadden aangehoudenen naar Schoonhoven gevoerd, in audiëntie ontving'. Toendeze zijn afscheid wilde nemen, sprak zij hem toe : „Heden„is mijnheer mijn gevangene. Ik wacht u aan mijne tafel."

11