WILHELMINA VAN PRUISEN.

149

haren Guillot, thans achttien jaren oud, dienst nemen inhet Engeische leger, dat in het Spaansche schiereiland voorhet eerst den voortgang der Fransche wapenen tegenhield.Met onverzwakt vertrouwen op eene zekere overwinningrukte Napoleon desniettemin in den zomer van 1812, dwarsdoor Pruisen, over Berlijn tegen Rusland op, om zijnen af-valligen bondgenoot, den czar, te tuchtigen. Met verbazingen ontzetting aanschouwde Duitschland die onafzienbaretroepenmacht van het ,,groote leger", die schitterenderuiterij, die geduchte artillerie, en luisterde in angst enspanning naar tijding omtrent den uitslag van den strijd, dieniemand twijfelachtig scheen. Daar klonk het in het eerstongeloofelijke bericht, dat de Fransche legermacht in deRussische steppen was weggemaaid en vernield door dietwee geweldige kampvechters, honger en koude, en datde onverwinlijk geachte keizer in overhaaste vlucht naarzijne hoofdstad, Parijs, was wedergekeerd. Als een eenigman stond het Duitsche volk, gelouterd en gestaald in denlangen lijdenstijd, in verbond met Rusland en Oostenrijktegen Frankrijk op, en met blijden trots zag prinses Wil-helmina thans ook haren jongsten kleinzoon dienst nemenin de Pruisische gelederen. Zij zelve richtte nu reeds dade-lijk hare gedachten op een mogelijk herstel van Nederlandsonafhankelijkheid.

„Prins Radziwill," zoo schreef de prinses op 5 Maart1813 aan haren zoon, „Prins Radziwill heeft mij een schrijven„laten zien afkomstig uit Amsterdam, waarin eene beschrij-ving wordt gegeven van de natie en van de stemming,