60 MARIA LOUISE VAN HESSEN-KASSEL.

van de gehechtheid, die Lodewijk van Brunswijk hem be-toonde. Dankbaar waardeerde zij het, dat deze haar steedskende en eerde in die zaken, die haar, de oude groot-moeder, het meest ter harte gingen; niet in de staatkundigemoeieiijkheden dier dagen, niet in de beroeringen van degeesten dier tijden: daaraan was zij vreemd gebleven inhaar leven van eenzaamheid en afzondering; maar in aiieswat de iichameiijke opvoeding, de geestelijke ontwikkelingvan haren kleinzoon betrof. In den beginne voerde zijhierover zelve nog de correspondentie; maar de tijd kwamweldra, dat hare gezondheid haar belette eigenhandig depen te voeren en zij de hulp eens schrijvers te baat moestnemen. Herhaaldelijk had zij aanvallen van beroerte, zoodatin haar laatste levensjaar de rechterhand hare dienstenweigerde. Zelve begreep zij, dat zij den dag, hoe aan-staande ook, niet meer zoude beleven, waarop prins Willem,meerderjarig geworden, het stadhouderschap van Frieslandvan haar zoude overnemen.

Rustig en kalm bereidde zij haar huis, maatregelennemende voor de toekomst harer oude bedienden en voorde verzorging harer armen. Toen zij de laatste maal aande Avondmaalstafel had deelgenomen, verwijderde zij zichuit het kerkgebouw, vriendelijk groetende, als wilde zijafscheid nemen ook van hen, die zij niet anders kendedan als deelgenooten aan de openbare godsdienstoefening.Het viel de aanwezigen op, dat de oude vorstin blijkbaarmoeite deed om allen toe te knikken.

Zaterdags vóór Paschen van het jaar 1763 werd zij bed-