EN ANNA VAN HANNOVER.

41

moeder, en zij was zich dit wei bewust. In later jaren wistzij in een schrijven aan haren broeder hare dankbare be-wondering voor eene vrouw, die haar veel vriendschaphad bewezen, niet beter onder woorden te brengen dandoor te verkiaren: „c'est presque ia meiiieure des femmes„ainsi que notre digne et adorabie mère". Merkwaardigis het zeker, dat de Engeische koningsdochter, voor wiehet leven in de Republiek een leven van ballingschap enbeproeving is geweest, zich desniettemin heeft bevlijtigdom haar kind te vormen tot eene Hollandsche vrouw. Debrieven van prinses Carolina mogen dan al naar de ge-woonte dier dagen in het Fransch zijn gesteld, de ge-dachtengang daarvan is door en door Hollandsch;en dat de omgangstaal van het stadhouderlijk gezin deHollandsche was, blijkt wel best daaruit, dat de eerstekinderlijke briefjes van prinses Carolina, die nog op hetKoninklijk Huisarchief berusten, en aan haren vader en aanhare grootmoeder Maria Louise van Hessen-Kasse! zijngericht, in het Hollandsch zijn geschreven. In innig onderlingverkeer deed Anna van Hannover hare kinderen opgroeienen daarmede heeft zij den grond gelegd tot die nauwegehechtheid, die broeder en zuster tot den einde onge-stoord heeft verbonden en die aan hunne briefwisselingiets ongemeen aantrekkelijks geeft. 1

Zoo werd door het gezin van den Frieschen stadhouderin betrekkelijk onbezorgde rust het jaar 1747 bereikt, toen

') Johanna W. A. Naber. Carolina van Oranje, vorstin vanNassau-Weilburg.